II SAB/Go 62/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 września 2025 r. sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...] do rozpoznania wniosku strony skarżącej B. S. z dnia [...]r., II. stwierdza, że Prezes Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...] na rzecz strony skarżącej B. S. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Pismem z dnia [...] maja 2025 r. B. S. wniosła skargę na bezczynność Prezesa Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej wskazanej w jej wniosku z dnia [...] marca 2025 r. Podała, że żądana informacja nie została jej dotychczas udostępniona i z tych powodów domaga się stwierdzenia bezczynności organu, zobowiązania go do załatwienia tego wniosku oraz zasądzenia kosztów postępowania. Z akt sprawy wynika, że wniosek obejmował żądanie udostępnienia skarżącej kserokopii decyzji, postanowienia bądź jakiegokolwiek innego dokumentu zobowiązującego właściciela nieruchomości oznaczonej numerem działki [...] w [...], gmina [...], do zwrotu przyznanej dotacji w związku, jak to wskazała, z faktami wskazanymi w jej piśmie do organu z dnia [...] stycznia 2025 r. 2. W odpowiedzi na skargę organ przyznał, że wniosek z dnia [...] marca 2025 r. został faktycznie złożony i doszło do bezczynności w jego załatwieniu. Wskazał, że wniosek został załatwiony w dniu 9 maja 2025 r. załączając do odpowiedzi na skargę "rozstrzygnięcie organu w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a." uwzględniające skargę w całości. Z treści tego dokumentu wynika odpowiedź na wniosek (wskazano w niej, że organ nie podjął żadnych działań zmierzających do zwrotu dotacji przez podmiot wskazany we wniosku skarżącej). Odnosząc się do żądania skargi organ podniósł, że w jego ocenie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniemprawa. 3. W wykonaniu zarządzenia z dnia 24 czerwca 2025 r. skarżąca, w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2025 r. oraz dołączonej do niego "replice", oświadczyła, że podtrzymuje skargę, gdyż reakcja organu i udostępnienie żądanej informacji nastąpiły już po wniesieniu przez nią skargi. Wskazała jednak, że nie domaga się stwierdzenia, żebezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. 5. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąca rozwinięcie prawa do informacji publicznej wyrażonego w art. 61 Konstytucji RP, reguluje zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej zawiera przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w którym znalazły się m.in. informacje o danych publicznych w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji w świetle u.d.i.p. są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Z kolei podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są zarówno organy władzy publicznej, jak i podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 5 u.d.i.p.). W sprawie nie ma wątpliwości, jak i sporu o to, że żądana informacja jest informacją publiczną, a organ – podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. 6. Z art. 13 u.d.i.p. wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udostępnienie żądanej informacji (w formie czynności materialno-technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez pisemne zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, bądź organ nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. 8. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). 9. W sprawie nie ma wątpliwości i przyznaje to organ, że udostępnienie informacji nastąpiło z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 13 u.d.i.p. i to po wniesieniu skargi, bo z dniem [...] maja 2025 r. Ponieważ wniosek skarżącej został załatwiony po terminie określonym w art. 13 u.d.i.p. skarga była zasadna. Załatwienie przez organ wniosku w całości po wniesieniu skargi na bezczynność, a przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny, powoduje jednak stan bezprzedmiotowości sprawy w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku (art.149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z powyższych względów w punkcie I sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. 10. Dokonanie przez organ wymaganej prawem czynności po wniesieniu skargi na bezczynność nie zwalniało jednak sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność w udzieleniu informacji wystąpiła i czy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zdaniem Sądu stwierdzona bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, co jest zgodne z oceną stron. Z tych względów stwierdzając bezczynność orzeczono jak w pkt II wyroku (art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a.). O kosztach postępowania należnych od organu skarżącej Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Nadmienić trzeba, że kwestie merytoryczne, związane z oceną skarżącej działań organu związanych z opisaną w jej wniosku dotacją (podnoszone w jej "replice") nie mogły być w niniejszej sprawie kontrolowane przez sąd, gdyż wykraczają poza granice sprawy o udostępnienie informacji publicznej.