II SAB/Go 64/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowiski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi P. C. na bezczynność [...] w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje [...] w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego P. C. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że [...] w [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od [...] w [...] na rzecz skarżącego P. C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2025 r. P. C. zwrócił się do Prezesa Zarządu Zarząd [...] Sp. z o.o. w [...] o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1. Czy Zarząd [...] Sp. z o.o. jest inwestorem zadania pn. Przebudowa skrzyżowania drogi powiatowej nr [...] z [...] w m. [...] razem ze zjazdem do restauracji [...], na podstawie jakich decyzji, dokumentów zleceń? Jeżeli tak, to proszę o przesłanie skanu umowy z zarządcą drogi, ewentualnie zleceń z zarządcą/zarządcami dróg, skanu koncepcji rozwiązań projektowych przebudowy skrzyżowania. 2. Jakie zadania związane z przebudową skrzyżowania zostały już wykonane? W odpowiedzi proszę przesłać skany podpisanych umów z podwykonawcami, aneksów i dowodów zapłaty za wykonane zadania, m.in z biurem projektowym [...] M.J. 3. Jakie działania są planowane do wykonania w celu realizacji przebudowy skrzyżowania? W odpowiedzi proszę przesłać skan ustalonego harmonogramu działań lub inny dokument potwierdzający pian działań. W dniu [...] kwietnia 2025 r. wnioskodawca zwrócił się do organu ponownie o udostępnienie w/w informacji. W odpowiedzi przesłanej drogą mailową organ zwrócił się do wnioskodawcy o przesłanie pisma w wersji papierowej. Wobec powyższego P. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Prezesa Zarządu Zarząd [...] Sp. z o.o. w [...] zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 ppkt a, d, e oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej jako u.d.i.p.) poprzez nieudzielenie w terminie 14 dni informacji publicznej, o którą wnioskował skarżący we wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r., przy jednoczesnym braku powiadomienia ze strony organu o przyczynach nieudzielenia informacji publicznej w terminie lub wydania decyzji w sytuacji odmowy udzielenia informacji publicznej przez organ. Skarżący wniósł o zobowiązanie Prezesa Zarządu Zarząd [...] Sp. z o.o. w [...] do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podał, że skierował do Spółki wniosek ponieważ Zarząd [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] jest spółką prawa handlowego, którego jedynym wspólnikiem jest [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Z kolei [...] Sp. z o.o. jest spółką prawa handlowego, której wyłącznymi wspólnikami pozostają Gminy (dotychczas 5 samorządów gminnych), w tym m.in. Gmina [...]. Poza tym skarżona spółka poza obsługą Wspólnot Mieszkaniowych z terenu niemal całej gminy [...], wykonuje również zadania publiczne, jak choćby związane z robotami budowalnymi obiektów należących do Gminy [...], w tym remontów dróg pozostających w zarządzie Gminy. W związku z powyższym na podstawie art. 4 ust. 1 pt 5 u.d.i.p. jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Dodatkowo, Spółka otrzymuje środki publiczne oraz uzyskała w ramach zamówienia publicznego umowę dotyczącą bieżących remontów infrastruktury gminnej za kwotę ponad 3 000 000 zł. Pomimo upływu terminu do udostępnienia żądanej informacji publicznej, spółka nie udzieliła jakiejkolwiek odpowiedzi. Dodatkowo skarżący podał, że Prezes Zarządu Zarząd [...] Sp. z o.o. jest jednocześnie Prezesem Zarządu [...] Sp. z o.o. (obie spółki z siedzibą w [...]) i każdorazowo unika on udzielania odpowiedzi. Na tę okoliczność wskazał na dwa wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. dotyczące stwierdzenia bezczynności spółki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że skarga jest już bezprzedmiotowa, bo odpowiedź na wniosek została udzielona w dniu [...] maja 2025 r., na dowód czego załączono potwierdzenie nadania listu poleconego z odpowiedzią. Jednocześnie organ wyjaśnił, że opóźnienie wynikało z wątpliwości, czy spółka powinna zajmować się pytaniami, które jej nie dotyczą. Ostatecznie wysłano odpowiedź, że sprawy nie dotyczą spółki. Na wezwanie Sądu do podania aktualnego stanowiska w sprawie skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2025 r. poinformował, iż podtrzymuje skargę. Skarżący wyjaśnił, iż w odpowiedzi na wniosek organ poinformował, że spółka nie jest inwestorem zadania, o którym mowa we wniosku i na pozostałe dwa pytania odpowiedziano: ,,nie wiemy". Skarżący zauważył jednak, że z informacji uzyskanej z Generalnej Dróg Krajowych i Autostrad oddział [...] z uzgodnionej koncepcji projektowej przebudowy skrzyżowania [...] z nr [...] ul. [...] wynika, że jednostką projektową jest [...] M. J. a inwestorem skarżona spółka. W uzupełnieniu swojego stanowiska skarżący w piśmie z dnia [...] czerwca 2025r. poinformował, że z otrzymanego przez niego dokumentu od Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2025 r. wynika, że opisane powyżej zadanie przebudowy skrzyżowania przekazane zostało do realizacji Zarządowi [...] sp. o.o. w [...] (do pisma załączone zostało pismo Burmistrza z [...] czerwca 2025 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, iż skarga została rozpoznana przez tutejszy Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako p.p.s.a.). W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Tytułem wstępu należy zaznaczyć, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, tzn. nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., czy też (w poprzednio obowiązującym stanie prawnym) uprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (wyroki NSA z 30 listopada 2011 r., I OSK 1991/12, z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05; postanowienie NSA z 23 kwietnia 2010 r., I OSK 646/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekając, że organ dopuścił się bezczynności sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przedmiot tak rozumianej kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie stanowiła bezczynność, której zdaniem skarżącego dopuścił się Prezes Zarządu Zarząd sp. z o.o. w [...] nie udostępniając skarżącemu objętej wnioskiem informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, znajdująca zastosowanie w przedmiotowej sprawie, która to ustawa stanowi rozwinięcie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej określonego w art. 61, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Dodać należy, iż w orzecznictwie sądowym za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej zawiera przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt 5). W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). W sytuacji powiadomienia wnioskodawcy w terminie 14 dni od złożenia wniosku o wysokości opłaty związanej z udostępnieniem informacji, udostępnienie następuje w terminie 14 dni od powiadomienia (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. W świetle przytoczonych przepisów stwierdzić należy, iż na gruncie u.d.i.p. bezczynność organu ma miejsce, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w terminie 14 dni w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie informuje o wydłużeniu terminu do rozpoznania wniosku, nie wzywa do wykazania istotności udostępnienia żądanej informacji dla interesu publicznego w przypadku uznania żądanej informacji za informację przetworzoną, nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia lub umorzeniu (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że nie jest w posiadaniu informacji, że informacja dostępna jest na BIP lub że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Odnośnie samego wniosku o udostępnienie informacji publicznej Sąd wyjaśnia, iż na gruncie przepisów u.d.i.p. brak jest jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Przy czym za wniosek pisemny uznaje się również zapytanie przesłane pocztą elektroniczną (e-mail) – i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (por. wyrok NSA z 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl dalej jako CBOSA). W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż skarżący zwrócił się do skarżonego organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Nie było kwestionowane w sprawie, iż żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p., gdyż odnosi się do spraw publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 i 5 u.d.i.p. Z całą pewnością realizacja inwestycji finansowanej ze środków publicznych (przebudowa drogi publicznej) zalicza się do spraw publicznych. Nie było także kwestionowane, że skarżony organ – Prezes Zarządu Zarząd [...] Sp. z o.o. w [...], należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Analiza treści wpisów w jawnym rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wskazuje, że jej wyłącznym wspólnikiem spółki jest [...] sp. z o.o., która z kolei stanowi spółkę tzw. samorządową, tj. której wyłącznymi wspólnikami są gminy, w tym gmina [...]. W takim przypadku spółka wykonuje zadania publiczne, gospodaruje mieniem publicznym. Sąd orzekając w sprawach dotyczących bezczynności bierze pod uwagę stan faktyczny istniejący na dzień orzekania. Z akt sprawy wynika, iż do dnia złożenia skargi organ nie udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek. Odpowiedz taka udzielona została dopiero przez spółkę po wniesieniu przez skarżącego skargi. W bardzo lakonicznej odpowiedzi organ poinformował skarżącego, że spółka nie jest inwestorem zadania wskazanego we wniosku, co w konsekwencji miało oznacza, że nie jest w posiadaniu informacji (w tym dokumentów) wymienionych we wniosku. W istocie co do zasadny adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej, którą nie dysponuje może uwolnić się od zarzutu bezczynności w udzieleniu tej informacji, jeżeli poza powiadomieniem o tym wnioskodawcę. Przy czym koniczne jest wyjaśnienie przez niego okoliczności, które uprawdopodobniają, że nie posiada żądanej informacji oraz wskaże wszelkie inne dane, które mogą mieć znaczenie dla wnioskodawcy (por. wyroki II SA/Lu 113/15 i IV SAB/Wr 76/15, wyroki NSA: z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 851/09, oraz z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12). W takim przypadku zaś rolą Sądu jest skontrolowanie, czy w świetle udzielonych wyjaśnień prawdopodobne jest, że podmiot nie posiada informacji publicznej objętej wnioskiem. Przy braku takich wyjaśnień sądowa kontrola stanowiska podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji publicznej, a powołującego się na brak takiej informacji nie jest możliwa. Aby zatem nie pozostawać w stanie bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, podmiot musi przekonywująco uwiarygodnić, że żądanej informacji nie posiada. Samo lakoniczne poinformowanie wnioskodawcy, że podmiot zobowiązany nie jest w posiadaniu informacji publicznej, nie usuwa stanu bezczynności, jeżeli wiarygodności takiej odpowiedzi nie poddaje się merytorycznej ocenie. Należy dodać, że udzielenie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nieprawdziwej informacji co do nieposiadania danej informacji, podlega odpowiedzialności na podstawie art. 23 u.d.i.p., który stanowi, że kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępni informacji publicznej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. W przedmiotowej sprawie treść udzielonej przez skarżony organ odpowiedzi budzi istotne wątpliwości co do jej zgodności ze stanem faktycznym, co poddaje wątpliwości prawidłowość rozpoznania przez organ wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2025 r. Na powyższe wskazuje treść dokumentów załączonych przez skarżącego do akt sprawy, tj. koncepcja projektowa przebudowy skrzyżowania [...] z [...] ul. [...] w [...] i załączonej do pisma z dnia [...] czerwca 2025 r. koncepcji graficznej oraz z pisma Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2025 r., stanowiącego odpowiedź na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, informującego o przekazaniu do realizacji zadania przebudowy w/w skrzyżowania skarżonej spółce. Powyższymi dokumentami skarżący uprawdopodobnił, że udzielona przez organ w dniu [...] maja 2025 r. odpowiedź może z dużym prawdopodobieństwem nie odpowiadać rzeczywistemu stanowi faktycznemu. To zaś oznacza w konsekwencji, że w istocie wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nie został w istocie rozpoznany. Z powyższych względów Sąd uznał za uzasadnione zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku, którego treść musi odpowiadać stanowi faktycznemu, z koniecznością odniesienia się do treści dokumentów przedstawionych przez skarżącego, a z których wynika, iż organ jest inwestorem w zakresie zadania pn. ,,Przebudowa skrzyżowania drogi powiatowej nr [...] z [...] w [...] razem ze zjazdem do restauracji [...]". Mając powyższe na uwadze uznać należało, że Prezes Zarządu Zarząd [...] sp. z o.o. w [...] pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia objętej wnioskiem skarżącego z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. W świetle powyższych rozważań, skarga podlegała uwzględnieniu w zakresie obejmującym żądanie rozpoznania przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W konsekwencji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku (pkt I sentencji wyroku). Jednocześnie stwierdzony stan bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Określenie to oznacza bowiem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wnioskodawcy, jaskrawego braku woli załatwienia sprawy, ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. W niniejszej sprawie nie zachodził przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego, które można byłoby rozpatrywać jako wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, jak również celowego działania czy uporczywego zaniechania. Nie ma też podstaw do stwierdzenia zaistnienia dotkliwych skutków społecznych bądź indywidualnych uzasadniających uznanie dopuszczenia się przez organ bezczynności w stopniu rażącym. Organ co prawda po wniesieniu skargi udzielił informacji, tyle że jest treść w świetle przedłożonych przez skarżącego dokumentów budzi wątpliwości co do zgodności ze stanem faktycznym, a zatem sprawa niewątpliwe wymaga wyjaśnienia w tym zakresie w ramach postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W tej sytuacji brak było jeszcze podstaw do przyjęcia, że zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt III wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu od skargi (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 535).