II SAB/Go 65/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia L. w [...] na bezczynność Kierownika Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Kierownika Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] do rozpoznania wniosku strony skarżącej Stowarzyszenia L. w [...] z dnia [...] r. o udzielenie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, II. stwierdza, że Kierownik Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Kierownika Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia L. w [...] kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] stycznia 2024 t. Stowarzyszenie L. w [...] (dalej jako Stowarzyszenie lub skarżący) złożyło do Kierownika Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...], za pośrednictwem poczty elektronicznej (na adres mail), wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie Ilości wytwarzanych ścieków i/lub osadów/odpadów z procesu oczyszczania wody a także ich wykorzystania lub sposobu utylizacji i przez kogo. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazałam pocztę elektroniczną [...]. W piśmie z [...] stycznia 2024r. nr [...] skierowanym do wnioskodawcy organ oświadczył, że w związku z niesprecyzowaniem pytania nie może udzielić odpowiedzi. Pismem z [...] maja 2024 r. stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność organu w sprawie rozpatrzenia jego wniosku z [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący podniósł, że mimo upływu ustawowego terminu do udzielenia odpowiedzi podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie przekazał informacji, o którą się zwrócił, co sprawia, że pozostaje on w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wskazanej we wniosku informacji, zarzucając jednocześnie naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, przez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji przez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; dalej jako u.d.i.p.) w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, przez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżące stowarzyszenie wniosło o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do załatwienia, wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, następnie przedstawił stan faktyczny sprawy i podał, że w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wydał postanowienie z dnia 9 kwietnia 2024r., sygn. akt II SAB/Go 18/24, w którym odrzucił skargę strony (z dnia [...] stycznia 2024 r.) na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w związku ze złożonym wnioskiem z [...] stycznia 20204 r., z powodu nieuzupełnienia wymogów formalnych. W dniu [...] czerwca 2024 r. (data wpływu do organu) ponownie wpłynęła skarga na bezczynność organu skierowana przez stowarzyszenie w zakresie wniosku o udzielenie informacji publicznej o takiej samej treści co skarga z dnia [...] stycznia 2024 r. (organ omyłkowo podał datę [...] lutego 2024 r., która dotyczyła skargi zarejestrowanej pod sygn. akt II SAB/Go 17/24). W związku z tym zdaniem organu przedmiotowa skarga wniesiona przez Stowarzyszenie L. winna podlegać odrzuceniu. W ocenie organu skarżący zawarł w treści pytania zarówno na temat wytwarzanych ścieków, osadów jak również procesu oczyszczania wody. W tym zakresie ww. procesy są odmienne, dotyczą różnych instalacji i technologii oczyszczania wód z oczyszczalni ścieków czy stacji uzdatniania wody. Ponadto skarżący nie wskazał okresu za jaki ma być podany bilans i zakres danych zawartych w pytaniu oraz instalacji, której dotyczy pytanie. Z uwagi na powyższe organ stwierdzi, że wniosek był niesprecyzowany, tym samym pytanie było niezrozumiałe i nielogiczne z punktu widzenia technologii wytwarzania i przetwarzania wody oraz ścieków komunalnych. Organ podkreślił, iż wniosek był niesprecyzowany i nie mógł dokonywać interpretacji takiego wniosku lub niejako w zastępstwie wnioskodawcy tłumaczyć treści wniosku. Wniosek w trybie informacji publicznej musi umożliwić organowi jego prawidłowe rozpoznanie, co oznacza, że powinien być na tyle klarowny i precyzyjny, aby nie budził wątpliwości, tak co do jego zakresu, jak i przedmiotu. Jeśli żądanie strony nie spełnia tych wymogów nie może być uznane jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, iż skarga została rozpoznana przez tutejszy Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako p.p.s.a.). W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Zgodnie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekając, że organ dopuścił się bezczynności sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przedmiot tak rozumianej kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawi stanowiła bezczynność, której zdaniem skarżącego dopuścił się Kierownik Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] w zakresie rozpoznania opisanego na wstępie w wniosku skarżącego stowarzyszenia z [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wniesienie skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga od strony skarżącej uprzedniego złożenia jakiegokolwiek środka zaskarżenia na drodze administracyjnej – czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. (a w ślad za tym także do art. 52 § 2 p.p.s.a.) z dniem 1 czerwca 2017 r. – mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) – nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanego w takich przypadkach zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa). Wobec powyższego w przypadku skargi na bezczynność dotyczącej udostępnienia informacji publicznej nie stosuje się art. 53 § 2b p.p.s.a., w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r., I OSK 2433/18). Ustalony w art. 53 § 2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia należy bowiem odnieść do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie k.p.a. Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej, brak jest podstaw do stosowania art. 37 k.p.a. Uprzednie odrzucenie skargi w sprawie o sygn. akt II SAB/Go 18/24 z powodu nieusunięcia braków formalnych nie stanowiło przeszkody do rozpoznania ponownie wniesionej skargi, która takimi brakami nie była już dotknięta. Zgodnie bowiem z utrwalonym w literaturze i orzecznictwie poglądem rozstrzygnięcie sądu w postaci odrzucenia skargi nie korzysta z przymiotu res iudicata i nie istnieje powód, który uniemożliwiałby stronie wniesienie skargi powtórnie. Nic też nie stoi na przeszkodzie wydaniu orzeczenia o tej samej treści, z tych samych (jeżeli przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie nie uległy zmianie) lub innych przyczyn (por. T. Woś /w/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 s. 610; postanowienie NSA z 28 lipca 2005 r., II OZ 126/05). Z mocy powagi rzeczy osądzonej korzystają tylko orzeczenia rozstrzygające merytorycznie sprawę sądowoadministracyjną. Wynika to z samej istoty tej instytucji. Res iudicata stanowi bowiem rozstrzygnięcie (osądzenie) sporu będącego przedmiotem procesu. W postępowaniu sądowoadministracyjnym chodzi o rozstrzygnięcie sporu co do legalności działania administracji, sporu pomiędzy osobą kwestionującą to działanie a organem, którego działania (niedziałania) skarga dotyczy. Orzeczenie proceduralne nie rozstrzyga tego sporu. W przypadku odrzucenia skargi sąd administracyjny nie bada zasadności skargi, a jedynie stwierdza okoliczność uzasadniającą to odrzucenie (por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., II GSK 208/11). Ponadto do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności. W związku z tym brak było podstaw do uwzględnienia wniosku organu o odrzucenie skargi. Procedurę dostępu do informacji publicznej reguluje u.d.i.p., która określa prawo do informacji publicznej, a także zasady i tryb jej udostępniania. Katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej został określony w art. 4 u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. do podmiotów takich zaliczone zostały też podmioty reprezentujące jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Podmiotem takim, co nie było kwestionowane na gruncie przedmiotowej sprawy, jest niewątpliwie skarżony organ tj. Zakład Gospodarki Komunalnej w [...]. Jeśli chodzi o pojęcie informacji publicznej ma ono szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Za informację publiczną uznaje się zatem każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Z dalszych przepisów u.d.i.p. wynika, że udostępnianie informacji publicznej odbywa się na wniosek i winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej ma miejsce zarówno wtedy, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki: - nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), albo - nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej lub wniosek jest nieprecyzyjny, organ nie informuje o tym wnioskodawcy w w/w terminie zwykłym pismem. Dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, czego dotyczy niniejsze postępowanie, istotne znaczenie ma ustalenie, iż dysponuje on informacją, która jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. oraz że jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji. Przy czym stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p. podmioty określone w ust. 1 i 2 tego artykułu są zobowiązane do udzielenia informacji, jeśli są w jej posiadaniu. W dalszej zaś kolejności ustaleniu podlega czy organ podjął stosowne działania, opisane powyżej, znajdujące oparcie w przepisach u.d.i.p. Jak wskazano wcześniej z punktu widzenia podmiotowego Kierownik ZGK w [...] jako podmiot reprezentujące jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego, tj. Gminy [...] (zob. [...]) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Odnośnie informacji objętej wnioskiem skarżącego z dnia [...] stycznia 2024 r. wskazać należy, iż obowiązek zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie zaopatrzenia w wodę oraz usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych należy do jednych z podstawowych zadań własnych gminy stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465), a tym samym stwierdzić należy, iż informacje dotyczące Ilości wytwarzanych ścieków i/lub osadów/odpadów z procesu oczyszczania wody a także ich wykorzystania lub sposobu utylizacji stanowią co do zasady informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust.1 u.d.i.p. Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, w którym przepisy kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie dopiero na etapie wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. Z wniosku o udostępnienie informacji publicznej musi wynikać, że dotyczy on informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wskazanie żądanych informacji musi być na tyle precyzyjne i jasne, aby nie budził wątpliwości zakres żądania wnioskodawcy. Co do zasady jeżeli wniosek nie spełnia tego standardu i nie zostanie sprecyzowany przez wnioskodawcę, wówczas nie może być traktowany jako wniosek o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., wobec czego nie wywołuje skutku prawnego w postaci obowiązku organu zastosowania przepisów tej ustawy. Ocena w powyższym zakresie podlega kontroli w postępowaniu w przedmiocie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej. Należy podkreślić, iż w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej nie stosuje się do wniosku o udostępnienie informacji publicznej zasadniczo przepisu art. 64 § 2 k.p.a. Stąd też organ, jeśli uzna że wniosek dotyczy informacji publicznej załatwia go pozytywnie, udzielając wnioskowanej informacji, chyba że stwierdzi, iż dotyczy on informacji przetworzonej lub zachodzą podstawy do odmowy jej udostępnienia albo uzna wniosek za nieprecyzyjny, o czym poinformuje na piśmie wnioskodawcę, szczegółowo wyjaśniając swoje stanowisko. Przy czym informacja organu w tym zakresie nie może ograniczyć się do samego stwierdzenia o nieprecyzyjności treści wniosku, bez jakichkolwiek wyjaśnień na czym polega nieprecyzyjność wniosku, z jakich względów organ tak uznał. Brak jakichkolwiek wyjaśnień w tym względzie zdaniem Sądu nie uwalnia organu od zarzutu bezczynności, mając na uwadze, że taka informacja ma służyć temu, aby wnioskodawca mógł, w sytuacji braku przewidzianej na gruncie u.d.i.p. procedury wezwania do usunięcia braku formalnego wniosku czy wezwania do sprecyzowania wniosku, w jego następstwie złożyć wniosek o prawidłowej treści, umożliwiającej jego rozpoznanie. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, iż opisany na wstępie wniosek skarżącego z [...] stycznia 2024 r. zawiera żądanie sformułowane w sposób alternatywny tj. dotyczący ilości wytwarzanych ścieków i/lub osadów/odpadów z procesu oczyszczania wody a także ich wykorzystania lub sposobu utylizacji i przez kogo. Objęte wnioskiem informacje związane są z działalnością prowadzoną przez skarżony organ. W odpowiedzi na wniosek terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku skarżony organ poinformował skarżącego w piśmie, iż nie może udzielić odpowiedzi w związku z nieprecyzyjnym pytaniem, bez jakichkolwiek dalszych wyjaśnień. Następnie dopiero w treści odpowiedzi na skargę organ doprecyzował, iż w treści wniosku zawarto pytanie zarówno na temat wytwarzanych ścieków, osadów jak również procesu oczyszczania wody, a jak wyjaśnił w tym zakresie ww. procesy są odmienne, dotyczą różnych instalacji i technologii oczyszczania wód z oczyszczalni ścieków czy stacji uzdatniania wody. Ponadto skarżący nie wskazał okresu za jaki ma być podany bilans i zakres danych zawartych w pytaniu oraz instalacji, której dotyczy pytanie. Takie stanowisko wyrażone zostało jednak dopiero w odpowiedzi na skargę, nie zaś w piśmie informującym wnioskodawcę. Zdaniem Sądu w okolicznościach przedmiotowej sprawy jeżeli w ocenie organu wniosek skarżącego z [...] stycznia 2024 r. sformułowany był na tyle nieprecyzyjnie, że uniemożliwiało to udostępnienie żądanej informacji publicznej to w takiej sytuacji obowiązkiem organu było wskazanie, które sformułowanie i w którym punkcie jest niejednoznaczne i nieprecyzyjne, a tym samym uniemożliwiające mu udzielenie odpowiedzi na zapytanie. Organ nie podał, które z technologii wskazanych we wniosku stosuje, ani nie wskazał, iż przeszkodą do udostępnienia informacji publicznej stanowiło brak określenia czasookresu jakiego wniosek ma dotyczyć. Wówczas to wnioskodawca mógłby mieć dopiero możliwość oceny stanowiska organu i w przypadku uznania go za przekonujące – złożenia nowego precyzyjnego i jednoznacznego wniosku o udzielenie informacji publicznej. Temu ma służyć bowiem właśnie pismo informujące o braku precyzyjności wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Przy czym należy zauważyć, iż stosowanie jednego tylko z rodzajów technologii wskazanej we wniosku skarżącego nie uniemożliwia zdaniem Sądu z kolei udostępnienia przez organ informacji co do wykorzystania lub sposobu utylizacji odpowiednio ścieków i/lub osadów/odpadów (w zależności od tego co dotyczy podmiotu zobowiązanego) i przez kogo jest to dokonywane, co z kolei nie było uzależnione od określenia ram czasowych we wniosku. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, iż pismo organu z [...] stycznia 2024 r. skierowane do wnioskodawcy nie może zostać uznane za odpowiadające wymogom u.d.i.p., gdyż nie wynika z niego w jakiej części i zakresie wniosek skarżącego jest niejasny i nieprecyzyjny i co za tym przemawia, a jednocześnie nie rozpoznał wniosku w inny sposób przewidziany przepisami u.d.i.p. W powyższym zakresie na uwagę zasługuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 28 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 819/22, potwierdzające ocenę wyrażoną przez Sąd w niniejszej sprawie. Skoro zatem organ w terminie 14 dni, wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., nie udzielił informacji choćby w części, w której było to możliwe, a poprzestał wyłącznie na poinformowaniu wnioskodawcy o nieprecyzyjności wniosku, jednak bez określenia jakiej części wniosku to dotyczy i z jakich powodów tak uznał, to tym samym dopuścił się bezczynności, co Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt II wyroku). Organ nie uczynił zadość temu obowiązkowi również po upływie tego terminu. Wobec tego Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z [...] stycznia 2024 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku (pkt I wyroku). Oceniając natomiast stan faktyczny sprawy w odniesieniu do przesłanek z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa (pkt II wyroku). Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, K.p.a. Komentarz, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 a p.p.s.a., jest bowiem taki stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie sytuacja rażącej bezczynności nie zaistniała, albowiem nieuwzględnienie wniosku skarżącego nie wynikało ze złej woli organu, lecz było wynikiem nieprawidłowej oceny dokonanej przez organ. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. O należnych skarżącemu kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt III wyroku). Koszty te sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości [...] zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 535 ze zm.).