II SAB/Go 7/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik, Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.), Asesor WSA ANNA Juszczyk - Wiśniewska, Protokolant Agnieszka Lasecka, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W.B. na decyzję Prezydent Miasta z dnia r. Nr w przedmiocie : organizacja ruchu ulicznego p o s t a n a w i a #FOR ODM_WYNIKI Odrzucono skargę W dniu [...] sierpnia 1998 roku Prezydent Miasta wydał decyzję Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na wniosek W.B. dla inwestycji polegającej na budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z przyłączem wodociągowym, kanalizacyjnym, gazowym i energetycznym /działka Nr [...]/ a w dniu [...] stycznia 1999 roku – R. i W.B. uzyskali – zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Decyzje te stały się decyzjami ostatecznymi i nie zawierają żadnych warunków dla miejsc postojowych dla samochodów osobowych przy ulicy [...]. Od tej ulicy jest także dojście i dojazd do nieruchomości skarżącego. W dniu [...] lutego 2003 roku W.B. wystąpił do Urzędu Miejskiego o ustawienie znaku ograniczenia parkowania wzdłuż jego posesji. Dom skarżącego stoi 5 metrów od zatoczki przeznaczonej do parkowania samochodów i ułatwień w zawracaniu na tej ulicy. Na początku lipca 2003 roku ustawiono barierki ograniczające parkowanie /6 słupków/ około 2 metrów od muru oporowego, bowiem dom stoi na skarpie. Te działania zarządzającego drogą zostały oprotestowane przez pozostałych mieszkańców ulicy [...], gdyż nie tylko ograniczały parkowanie ale także zawracanie i zostały zdemontowane. Postawiono je ponownie /5 słupków/, z tym, że w odległości 0,85 metra od muru oporowego, co głównie miało wyeliminować przypadkowy najazd na ten mur. A nadto organ zarządzający drogą umieścił znak drogowy poziomy – miejsce zastrzeżonego postoju tzw. kopertę na wysokości wjazdu do garażu w budynku skarżącego. T.S. – jako inżynier ruchu opracował w październiku 2003 roku projekt organizacji ruchu drogowego na ulicy [...] – jest to ulica gminna, posiadająca 1 pas ruchu o szerokości 3,5 metra oraz chodnik jednostronny o szerokości 1 metra. Na tej ulicy ruch drogowy jest o bardzo małym natężeniu i poruszają się tam pojazdy mieszkańców i sporadycznie pojazdy zaopatrzenia. Na podstawie art. 10 ust.6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowym /Dz. U. z 1997 roku Nr 98 poz. 602/ w związku z § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu z 23 września 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem /Dz. U. Nr 177 poz. 1729/ Prezydent Miasta jako organ zarządzający ruchem na drogach publicznych na terenie miasta zatwierdził bez uwag w dniu [...] listopada 2003 roku projekt stałej organizacji ruchu na ulicy [...]. W.B. nie godził się z takim uregulowaniem sprawy i składał skargi do Rady Miasta w dniu [...] listopada 2004 roku i [...] grudnia 2004 roku, która to uchwałami [...] z [...] listopada 2004 roku i [...] z [...] lutego 2005 roku – uznała je za niezasadne i sprawę organizacji ruchu Rada Miasta na ulicy [...] uznała za ostatecznie załatwioną. Rada Miasta brała pod uwagę, iż ulica jako droga publiczna ma służyć wszystkim mieszkańcom a nie tylko jednemu. Skargi Kierował skarżący także do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które uznało się za niewłaściwe do rozpoznania sprawy. W dniu [...] kwietnia 2005 roku W.B. złożył zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego co do nieprawidłowości związanych z pomiarem kabla energetycznego i muru oporowego na mapie powykonawczej z [...] kwietnia 2005 roku. W marcu 2004 roku Urząd Miejski przeprowadził pomiary natężenia ruchu pieszych oraz pojazdów poruszających się ulicą [...], które wykazały, iż w ciągu godziny przejechało ulicą 13 samochodów i przeszło 12 pieszych co w ocenie organu nie uzasadnia zmiany sposobu organizacji ruchu na tej ulicy i sposobu parkowania. W dniu 2 lutego 2005 roku W.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu zarządzającego drogą Prezydenta Miasta w przedmiocie ustawienia znaków ograniczających parkowanie wzdłuż posesji skarżącego. W piśmie, które skarżący nazwał uzupełnieniem skargi z dnia [...] lipca 2005 roku domaga się odszkodowania od Urzędu Miejskiego w wysokości 200.000 zł za zniszczenie ogrodzenia. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie /bez podania formalno-prawnych podstaw dla jej odrzucenia/. Organ jedynie opisał dotychczasowy stan faktyczny sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył co następuje : Zgodnie z § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 roku w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Kielcach /Dz. U. Nr 187 poz.1926/ w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sadów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości /Dz. U. Nr 187 poz.1927/ sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005 roku – zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : - decyzje administracyjne, - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, - inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa a także bezczynność organów w przypadkach w wyżej wymienionych punktach. Stąd też zadaniem Sądu było rozstrzygniecie czym jest ustawienie znaku drogowego na drodze publicznej i organizacja ruchu drogowego na takiej drodze aby móc orzec o bezczynności organu w tym zakresie. W przypadku bezczynności musielibyśmy mieć do czynienia z aktami, o których mowa w cytowanym art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bowiem tylko taki zakres kognicji w sprawie bezczynności organu posiada Sąd Administracyjny. W przedmiotowej sprawie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach w dniu 11 marca 1992 roku SA/Ka 117/92 i Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w dniu 10 lipca 1992 roku SA/Wr 660/92 i choć dotyczyły one stanu prawnego sprzed ustawy prawo o ruchu drogowym w brzmieniu z 2003 roku /Dz. U. Nr 58 poz.515/ i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem /Dz. U. Nr 177 poz.1729/ to zachowały one swą aktualność. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że ustalenie miejsc do parkowania i ograniczeń parkowania na gminnej drodze publicznej odbywa się na podstawie projektu organizacji ruchu lub zmian tej organizacji zatwierdzonego przez Prezydenta Miasta po zasięgnięciu opinii komendanta policji, żandarmerii wojskowej i zarządu drogi. Wprowadzenie ograniczeń na drodze wymaga następujących czynności : 1. opracowania projektu organizacji ruchu lub jego zmian, 2. zatwierdzenia tego projektu przez Prezydenta Miasta, 3. umieszczenie odpowiednich znaków drogowych odpowiadających treści organizacji ruchu na danym odcinku drogi. Po zatwierdzeniu organizacji ruchu w myśl § 4 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem /Dz. U. Nr 177 poz. 1729/ - stanowi on podstawę do umieszczania znaków drogowych, do których pod groźbą przymusu państwowego uczestnicy ruchu w nieograniczonej liczbie muszą się dostosować. Ten tryb postępowania oznacza, że zatwierdzenie projektu organizacji ruchu i jego zmian nie może być traktowane jako decyzja administracyjna. Uznaniu jej za taki akt stoi na przeszkodzie to, że nie jest ono rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie a sprawowanie funkcji zarządu drogi w tym wykonywanie zatwierdzonego projektu organizacji ruchu w mieście nie następuje także poprzez podejmowanie przez radę gminy uchwał zawierających przepisy prawa powszechnie obowiązujące. Jest to zatem czynność która nie ma wyraźnej formy prawnej - pośrednio pomiędzy aktem administracyjnym a aktem normatywnym. /patrz glosa Ryszarda A. Stefańskiego OSP 1994 roku, Nr 7-8 poz. 128 i 129/ A skoro tak, to rozważania te należy odnieść do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz.1270/ w zakresie kognicji sądu w przedmiocie bezczynności organów tak jak skarżący sformułował swoja skargę. W sytuacji zatem, gdy skarga na bezczynność zostaje wniesiona w sprawie która nie podlega załatwieniu ani w formie decyzji administracyjnej, ani postanowienia albo aktu lub czynności - /art. 3 § 2 pkt 1-4 wyżej cytowanej ustawy/ właściwym jest orzeczenie odrzucające skargę jako niedopuszczalnej /postanowienie NSA z 6.VII.2004 roku OSK 547/04 ONSA WSA Nr 3 p-oz.52/. Zauważyć należy, iż organ zarządzający drogą w niniejszej sprawie uwzględnił w części żądania skarżącego bowiem na jego wniosek ustawił słupki ograniczające najazd na skarpę a w miejscu wjazdu do garażu wyznaczył miejsce dla znaku poziomego zakazującego zatrzymywanie się w tym miejscu. Są to zatem czynności, które uwzględniały potrzeby korzystania z drogi wszystkim jej użytkownikom, a skarżący ma możliwość żądania egzekwowania ustawionego znaku drogowego przez policję. Te zatem okoliczności zadecydowały, że z mocy art. 58 § 1 pkt 1 wyżej cytowanej ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę odrzucił. Natomiast żądanie w przedmiocie odszkodowania skarżący winien kierować do sądu powszechnego.