II SAB/Go 7/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), skargę H.D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej dotyczącej obiektu budowlanego – warsztatu, zlokalizowanego na terenie działek o numerach ewidencyjnych gruntu [...]. Zgodnie z powołanym powyżej przepisem sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Taka sytuacja zaszła w przedmiotowej sprawie, bowiem przed tutejszym Sądem toczy się sprawa (sygn. akt II SA/Go 776/10) ze skargi H.D. na decyzję z dnia [...] września 2010r. ([...]) WINB, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] lipca 2010r. ([...]), nakazującej skarżącemu rozbiórkę ww. obiektu budowlanego - warsztatu. Powyższa sprawa (II SA/Go 776/10) jest w toku, a termin rozprawy został wyznaczony na dzień 7 kwietnia 2011r. Tym samym sprawa legalizacji spornego obiektu będzie rozpatrzona merytorycznie w sprawie II SA/Go 776/10. Pismem z dnia [...] marca 2011r. H.D. wniósł sporządzoną osobiście skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 8 lutego 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako sporządzona przez osobę nieuprawnioną. Na wstępie wymaga podkreślenia, iż skarga kasacyjna winna czynić zadość wymogom formalnym dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i szczególnym przewidzianym dla tegoż środka odwoławczego, a także zostać prawidłowo opłacona (art. 176, art. 230 § 1, 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wyjątki od tej zasady są wymienione w § 2 i § 3 cyt. przepisu, nie mają one jednak zastosowania w niniejszej sprawie. Ustawodawca wprowadzając w omawianym przepisie przymus adwokacko-radcowski, kierował się przede wszystkim potrzebą udzielenia stronie odpowiedniej pomocy prawnej ze strony podmiotów posiadających odpowiednią wiedzę prawniczą. W orzecznictwiei doktrynie utrwalony jest również pogląd, iż sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę samodzielnie tj. z naruszeniem przewidzianego w art. 175 § 1 p.p.s.a. przymusu adwokacko-radcowskiego obarczone jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., sygn. akt FSK 3/04, M. Pr. z 2004, nr 5, str. 202, B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005, str. 421). Przenosząc powyższe uwagi na kanwę niniejszej sprawy należy wskazać, iż postanowienie o odrzuceniu skargi zostało doręczone stronie skarżącej wraz z obszernym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej. Z pouczenia tego wyraźnie wynikało, iż skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Wobec powyższego sporządzona samodzielnie przez H.D. skarga kasacyjna obarczona jest brakiem nieusuwalnym, gdyż została sporządzona przez osobę nie będącą adwokatem lub radcą prawnym, co w konsekwencji czyni przedmiotową skargę kasacyjną niedopuszczalną. Z uwagi na przedstawione powyżej argumenty, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.