II SAB/Go 7/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi P.C. na bezczynność Prezesa Zarządu [...] Sp. z o.o. w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezesa Zarządu [...] Sp. z o.o. w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego - P.C. z dnia [...] r., II. stwierdza, iż Prezes Zarządu [...] Sp. z o.o. w [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Prezesa Zarządu [...] Sp. z o.o. w [...] na rzecz skarżącego - P.C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] r. P.C. zwrócił się do Prezesa Zarządu [...] Sp. z o.o. w [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie obejmującym odpowiedź na pytanie, czy Spółka podpisywała w latach [...] umowy cywilno-prawne z radną Rady Miejskiej w [...] H.S., wnosząc - w przypadku odpowiedzi pozytywnej - o wskazanie procedur, konkursów lub projektów, w których ww. radna była wybierana jako strona umów, a także do nadesłania skanów umów. Pismem datowanym [...] r. (nadanym w dniu [...] r.) Prezes Zarządu [...] Sp. z o.o. w [...] poinformował wnioskodawcę, iż w latach [...] Spółka nie zawierała umów cywilno-prawnych z radną H.S. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia [...] r. (nadanej dnia [...] r.) na bezczynność Prezesa Zarządu [...] Sp. z o.o., P.C., powołując się na naruszenie przez Prezesa Zarządu art. 13 ust. 1-2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, lit. d-e oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.), wniósł o zobowiązanie Prezesa Zarządu do udzielenia żądanej informacji publicznej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę Prezes Zarządu - podnosząc, iż odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia [...] r. udzielona została w dniu [...] r., tj. przed wpłynięciem do Spółki w dniu [...] r. skargi na bezczynność - wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023, poz. 259, dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania 1. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2. zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku Przedmiotem skargi wniesionej w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność Prezesa Zarządu [...] Sp. z o.o. w [...] w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z [...] r. o udostępnienie informacji publicznej. Nie jest sporne, że informacja żądana przez skarżącego ma charakter informacji publicznej, a skarżony – Prezes Zarządu [...] Sp. z o.o. w [...] należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. (podmioty reprezentujące osoby prawne samorządu terytorialnego). Wskazać należy, że w dacie skierowania do Sądu skargi na bezczynność - [...] r., podmiot zobowiązany pozostawał w bezczynności, bowiem dopiero pismem nadanym w tym samym dniu udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z [...] r. Skoro przed rozpoznaniem skargi podmiot zobowiązany załatwił wniosek - udostępnił wnioskowaną informację, postępowanie sądowe dotyczące nakazania rozpatrzenia wniosku podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Stosownie do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - organ wyda akt lub dokona czynności, co do których pozostawał w bezczynności. Zatem mimo tego, że w dacie skierowania do sądu skargi podmiot zobowiązany pozostawał w bezczynności, wobec udostępnienia informacji przed rozpoznaniem skargi, przestała istnieć przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., tj. nakazania załatwienia wniosku. W tej sytuacji należało - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - orzec o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania skarżonego podmiotu do rozpoznania wniosku skarżącego z [...] r. Udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność w tym przedmiocie, a przed jej rozpoznaniem, nie zwalnia jednak sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego rodzaju skargi. W związku z powyższym sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł, że podmiot zobowiązany dopuścił się bezczynności, gdyż jego pismo stanowiące odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji, a zarazem go załatwiające, zostało wysłane do skarżącego z uchybieniem ustawowego terminu jej udostępnienia. Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdził, że bezczynność adresata wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi zatem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja kwalifikowanej, rażącej bezczynności, z uwagi na niespełna miesięczną zwłokę w wysłaniu do skarżącego odpowiedzi na jego wniosek (odpowiedź datowana [...] r. została wysłana [...] r.), nie zaistniała. Na podstawie art. 200 p.p.s.a., Sąd orzekł o obowiązku zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 złotych.