II SAB/Go 71/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. L. na bezczynność i przewlekłość Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie czynności sprawdzających postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] lutego 2026 r. P. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] pismo zatytułowane "SKARGA na bezczynność, przewlekłość postępowania oraz rażące naruszenie prawa". Jako podstawę prawną skarżący podał art. "art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 1 i § 3, art. 149 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" oraz zaskarżył: "1. bezczynność organu polegającą na nierozpoznaniu wniosków i żądań zawartych w moich pismach, w szczególności z dnia [...].02.2026 r., 2. przewlekłość postępowania prowadzonego pod nr [...], 3. sprzeczność stanowisk organów (WPA KWP oraz KWP), 4. rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 8, 9, 10, 77 § 1,80 i 105 § 1 k.p.a., 5. pozorne prowadzenie postępowania, polegające na selektywnym odnoszeniu się do korespondencji strony oraz pomijaniu kluczowych faktów". W uzasadnieniu zarzuty skargi zostały szerzej umotywowane przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Argumentując kwestię niedopuszczalności skargi pełnomocnik organu wyjaśnił, że skarżący wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), a zatem w trybie właściwym do zaskarżania bezczynności lub przewlekłości organów w sprawach, w których organ zobowiązany jest do wydania decyzji administracyjnej, postanowienia lub innego aktu z zakresu administracji publicznej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie nie toczy się i nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne jurysdykcyjne zmierzające do wydania decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej jako k.p.a.). Jak zauważył pełnomocnik organu, prowadzone wobec skarżącego czynności miały charakter: - czynności materialno-technicznych tj. odebranie broni, amunicji i dokumentów na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 485); - czynności sprawdzających tj. zobowiązanie skarżącego do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym na podstawie art. 15 ust. 5 ww. ustawy o broni i amunicji, - czynności odwoławczych od orzeczeń tj. odwołanie od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego na podstawie art. 15h ustawy o broni i amunicji, - załatwiania korespondencji skargowo-wnioskowej tj. w trybie Działu VIII k.p.a. (art. 227-240 k.p.a.). Zdaniem pełnomocnika organu żadna z tych czynności nie stanowi postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., w ramach którego organ byłby zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej lub postanowienia kończącego postępowanie. Nie istnieje zatem "sprawa administracyjna: w znaczeniu procesowym, w której organ miałby pozostawać w bezczynności. Jednocześnie pełnomocnik wyjaśnił, że pierwotne odebranie broni nastąpiło na podstawie art. 19 ust. la ustawy o broni i amunicji (w związku z toczącym się postępowaniem karnym o czyn z art. 284 § 2 k.k.). Następnie, pismem z dnia [...] lutego 2026 r. (karta 553-552), organ poinformował skarżącego, że broń wraz z dokumentami podlega odebraniu na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, tj. w związku z ujawnieniem okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 5 tej ustawy. Zmiana ta była podyktowana ujawnieniem w toku czynności sprawdzających okoliczności wskazujących na istnienie wątpliwości co do predyspozycji psychofizycznych skarżącego (procedura Niebieskiej Karty, informacje o zachowaniach agresywnych), co stanowi odrębną, samodzielną podstawę prawną odebrania broni, niezależną od statusu postępowania karnego. Pisma skarżącego kierowane do organu Policji były kolejno kwalifikowane i rozpatrywane w trybie skargowo-wnioskowym (Dział VIII k.p.a.), stosownie do art. 237 § 1 k.p.a. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie art. 227 k.p.a. nie przybiera żadnej z prawnych form działania organu wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu w rozpoznawaniu skarg z Działu VIII k.p.a. nie należy do właściwości sądów administracyjnych, co potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dalszej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu szczegółowo odniósł się do zarzutów skargi (k. 15-18 akt sądowych). Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] marca 2026 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez: - wskazanie, mając na uwadze treść art. 3 § 2 p.p.s.a., jakiego rodzaju bezczynności dotyczy ww. skarga (przedmiot konkretnego postępowania administracyjnego mającego zakończyć się wydaniem np. decyzji, postanowienia lub innego aktu); - podpisanie skargi (skarżący podpisał pismo przewodnie do skargi, natomiast skarga jest niepodpisana); - podanie adresu zamieszkania; - podanie, czy przed wniesieniem skargi do Sądu skierował w trybie art. 37 k.p.a. ponaglenie do właściwego organu administracji publicznej, tj. Komendanta Głównego Policji oraz do nadesłania do tutejszego Sądu odpisu wniesionego ewentualnie ponaglenia, pod rygorem przyjęcia, iż ponaglenie takie nie zostało złożone. W odpowiedzi na wezwanie, skarżący w dniu[...]kwietnia 2026 r. nadesłał podpisaną skargę, wskazał adres zamieszkania, oraz poinformował, że: "1. WPA KWP w [...]. wielokrotnie określa prowadzone wobec mnie czynności jako prowadzenie postępowania weryfikacyjnego. Pierwotnie żądając ode mnie dostarczenia badań lekarzy orzeczników, co uczyniłem, a następnie usiłując wysłać mnie na badania odwoławcze. Co istotne, należy zauważyć, iż WPA KWP w [...]. w tym czasie zmienia podstawę prawną swoich czynności powołując się na nowe okoliczności, których pomimo wezwań nie wskazuje. Dodatkowo WPA KWP w [...]. nie odpowiedziało od listopada 2025 roku na około 29 zapytań do WPA adresowanych-wysyłałem niejedno wezwanie do udzielenia odpowiedzi, bezskutecznie, gdyż WPA po prostu ignoruje przekraczanie terminów oraz nie udziela odpowiedzi na wybiórcze pytania. Podkreślenia wymaga, iż nawet na informację o zagrożeniu życia i zdrowia mojej rodziny oraz mojego WPA odpowiedziało za bodaj czwartą korespondencją podkreślając, że robi to jedynie dlatego, że "zdecydowanie dociekam". Mając na uwadze prowadzone wobec mnie przez WPA czynności, które nawet prowadzący sprawę kom. [...] wielokrotnie przez telefon określał mianem postępowania - nie mają one absolutnie żadnych podstaw prawnych. Pierwotnie na podstawie pomówienia mojej niebawem byłem żony zastosowało procedurę zabezpieczenia mi dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni palnej oraz broń palną, co rozumiem, jednak upadły wszelkie przesłanki prawne do kontynuowania jakiejkolwiek czynności i postępowania weryfikacyjnego wobec mnie: a) WPA pierwotnie powołało się na fakt prowadzonego wobec mnie postępowania - podkreślić należy, że przez okres 1,5 roku tego postępowania WPA nie miało obiekcji, co do posiadania i dysponowania przeze mnie bronią, zrobiło to dopiero po pomówieniach mojej byłej niebawem żony. Istotnym jest to, iż zostałem prawomocnie uniewinniony w organie II instancji - przesłanka nie ma już miejsca b) Pomówienie mojej żony z art. 207 k.k. i Niebieska karta - karta została zamknięta jako bezzasadna, co potwierdziło MOPR w [...], a WPA wielotygodniowo operował informacją nieaktualną i chciał mi wmówić, że karta jest aktywna. Ponadto, WPA twierdziło, że karta nie została zamknięta jako bezzasadna usprawiedliwiając swoje działania, posiadam dokumenty z MOPR w [...], który potwierdza, iż kartę zamknięto jako bezzasadną. Co więcej, w dalszej kolejności WPA twierdziło, że przesłanką do kontynuowania wobec mnie czynności próbując uznać za podstawę prawną "czynności monitorujące MOPR" ale MOPR w [...] potwierdził mojej słowa, iż czynności monitorujące realizowane są każdorazowo, niezależnie od przyczyn zamknięcia NK oraz, uwaga, nawet faktu, gdy osoba doznająca przemocy lub stosująca przemoc by zmarła... przesłanka nie ma już miejsca. Pomówienie z art. 207 kk - umorzone prawomocnie z powodu braku znamion przestępstwa - nie zostałem nawet przesłuchany do sprawy, więc nie jestem strona, a Komendant Wojewódzki w [...]. wraz z WPA żąda ode mnie dostarczenia dokumentu tego potwierdzającego, co jest niemożliwe - nawet prokurator prowadząca ww. postępowanie odmówiła mi dostępu do akt z powodu, iż nie jestem stroną. WPA stwierdziło, że nie jest ich kompetencją weryfikacja tej informacji, chore ! Nie mnie przesłanka nie ma już miejsca. c) WPA w [...]. wielokrotnie wzywałem do zakończenia procedury oraz zaprzestania naruszeń prawa, w tym braku odpowiedzi, prowadzenia czynności bez postaw prawnych, do udzielenia odpowiedzi na wszelkie zadane pytania - bez skutku, gdyż WPA nawet odpowiadając na pismo wielokrotnie kamufluje w swojej rozwiązłości odpowiedzi na jedynie kilka kwestii, nigdy na całość. Dodatkowo nie przedstawia podstaw prawnych. d) Idąc dalej, WPA zmieniło podstawę prawną działań wobec mnie mówiąc o okolicznościach, a mimo wezwań ich nie przedstawiło. e) WPA skierowało do KMP w [...] zapytanie o weryfikacje moich słów dotyczących toczących się przeciw mojej byłej niebawem żonie postępowań, co wykracza poza uprawnienia WPA". Odnosząc się do kwestii wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia, skarżący wskazał, że wielokrotnie wzywał WPA do zakończenia bezprawnie prowadzonego postępowania, bezskutecznie. Wszystko za pośrednictwem ePUAP. Z jego wiedzy wynika, iż "częściowo dokumenty nie trafiały do WPA KWP w [...]., lecz do Komendanta Wojewódzkiego Policji, co w obecnej sytuacji wydaje się świadomym przekierowaniem dokumentacji nw. sprawy, aby WPA mogło stwierdzić, iż wiedzy o wezwaniach nie miało. Dokumenty na wezwanie WSA mogę oczywiście dostarczyć, tak jak inne, np. dokumenty z MOPR, itd.". Podsumowując swój obszerny wywód, skarżący zwrócił się "o uznanie przez WSA w [...]. przedmiotowych czynności WPA KWP w [...]. za bezprawne i nakazanie uchylenia się od stosowanego przez nich bezprawia". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie w ww. przepisie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W świetle powyższego należy wskazać, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest dopuszczalna tylko w takich przypadkach, w których organy zobowiązane są do wydania decyzji, postanowień, bądź do dokonania określonej czynności w postępowaniu administracyjnym, jednak z tego obowiązku nie wywiązują się w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.) lub wywiązują się z nich dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wymaga podkreślenia, że merytoryczne bowiem rozpatrzenie ponaglenia przez organ wyższego stopnia, a także skuteczne wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność (przewlekłość) organu jest możliwe jedynie w sytuacji toczącego się postępowania w konkretnej sprawie. W ocenie Sądu analiza akt sprawy, skargi, odpowiedzi na skargę prowadzi do wniosku, że nie toczy się postępowanie administracyjne w konkretnej sprawie. W stosunku do skarżącego zostało podjętych szereg czynności, lecz nie uzasadnia to odmiennego stanowiska. Należy wskazać, że na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 485 – dalej u.b.a.) nastąpiło odebranie broni. Organ pierwotnie podał jako podstawę prawną ww. czynności 19 ust. 1 u.b.a. (w związku z toczącym się przeciwko skarżącemu postępowaniem karnym o czyn z art. 284 § 2 k.k.), następnie art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a. w związku z ujawnieniem okoliczności o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 5 u.b.a. dwskazujących na istotne wątpliwości odnośnie predyspozycji psychofizycznych skarżącego. Odebranie broni stanowi czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2024 r., VI SA/Wa 5905/23, CBOSA). Z kolei na podstawie art. 15 ust. 5 u.b.a. organ zobowiązał skarżącego do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym. Zgodnie z tym przepisem w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji. Od wydanych orzeczeń: lekarskiego z dnia [...] grudnia 2025 r. i psychologicznego z dnia [...] grudnia 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...]. wniósł odwołania korzystając z kompetencji określonej w art. 15h ust. 1 i 2 u.b.a. Zgodnie z art. 15h ust. 3 u.b.a. odwołanie wnosi się na piśmie w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza albo psychologa, który wydał orzeczenie, do innego wybranego lekarza upoważnionego albo psychologa upoważnionego. Zdaniem Sądu wymienione czynności nie oznaczają, że prowadzone jest postępowanie administracyjne w konkretnej sprawie. W szczególności nie przesądza o tym skierowanie skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne. Ewentualny negatywny wynik ww. badań, czy brak poddania się badaniom mógłby stanowić w świetle przepisów u.b.a. podstawę do prowadzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2024 r., II OSK 891/19, CBOSA). Zgodnie z art. 20 u.b.a. cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni oraz unieważnienie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej następuje w drodze decyzji administracyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2025 r., II GSK 2278/24, CBOSA). Należy podzielić stanowisko organu, że prowadzone czynności w trybie art. 15 ust. 5 u.b.a. posiadają charakter autonomiczny względem prowadzonego wobec skarżącego postępowania karnego i procedury Niebieskiej Karty. Również zakończenie ww. postępowań nie eliminuje obowiązku poddania się badaniu lekarskiemu i psychologicznemu (art. 15 ust. 5 u.b.a.). Należy wskazać, że skarżący zarzuca niezgodność z prawem podejmowanych przez organ czynności. Skarżący m.in. podnosi, że wbrew stanowisku organu nie było jego zamiarem uniemożliwianie przeprowadzenie badań lekarskich w postępowaniu odwoławczym. Pisma skarżącego składane do organu (np. z 7 lutego 2026 r.) zasadnie organ zakwalifikował jako skargi złożone w trybie art. 227 k.p.a. (dział VIII k.p.a. "Skargi i wnioski"). Przedmiotem takiej skargi jest w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Wymaga podkreślenia, że skarga, o której mowa w art. 227 k.p.a., nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w p.p.s.a. Skarga ta jest bowiem skargą powszechną, do której rozpatrzenia mają zastosowanie wyłącznie przepisy k.p.a. Postępowanie w tym trybie jest odformalizowane, uproszczone i jednoinstancyjne. W postępowaniu tym nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia, a na działanie administracji publicznej w sprawach petycji, skarg, wniosków nie rozciąga się kontrola sprawowana przez sąd administracyjny. Dlatego też skargi te nie są zaskarżalne do sądu administracyjnego. Postępowanie w sprawach skarg i wniosków nie kończy się bowiem jednym z aktów, o którym mowa w art. 3 § 2, § 2a, § 3 p.p.s.a. (por. m.in. wyrok WSA w Bydgoszczy z 10 lutego 2021 r., II SA/Bd 348/20, postanowienie NSA z 20 stycznia 2021 r., III OSK 3694/21, CBOSA). Z tych samych względów przedmiotem zaskarżenia nie może być bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w przedmiocie rozstrzygnięcia skargi powszechnej złożonej na podstawie art. 227 k.p.a. Jak już wyżej wskazano, jeżeli nie toczy się postępowanie administracyjne w sprawie, to nie może być mowy o bezczynności/przewlekłości organu. W orzecznictwie i piśmiennictwie podkreśla się, że brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności/przewlekłości organu administracji w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy prawa nie przewidują działania organów w określonej formie prawnej. Musi bowiem istnieć obowiązek prawny działania organu administracji i określona prawna forma tego działania, ujęta w ramy form procesowego rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyroki NSA: z 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SAB 161/98, 14 stycznia 2021 r., sygn. akt I GSK 1722/20; J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008 r. s. 292). Tymczasem na gruncie niniejszej sprawy nie istnieje obowiązek prawny działania organu, a co za tym idzie brak jest określonej formy prawnej działania. Organ nie jest zobowiązany do wydania decyzji, postanowienia, bądź do dokonania określonej czynności materialno-technicznej w postępowaniu administracyjnym. Z tych względów Sąd uznał, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę odrzucił.