II SAB/Go 78/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. O. na bezczynność [...] w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że [...] w [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, II. w pozostałym zakresie skargę oddala, III. zasądza od [...] w [...] na rzecz strony skarżącej K. O. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2026 r. K. O. (dalej jako skarżący) zwrócil się do S. w [...] (dalej jako: organ, Szpital, C) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wpływu, rejestracji, dekretacji/obiegu oraz czynności podjętych (lub zaniechanych) dotyczący korespondencji związanej z SPZOZ w [...] oraz postępowaniem sądowoadministracyjnym w przedmiocie bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej (WSA w Gorzowie Wielkopolskim, sygn. akt II SA/DK/Go 86/25), w zakresie: 1."informacja, czy i kiedy wpłynęła do Państwa organu korespondencja dotycząca ww. spraw (w szczególności od: WSA, UW, SPZOZ, UMW lub innych podmiotów) - z podaniem dat wpływu, nadawcy oraz krótkiego przedmiotu/tytułu, 2. kopie dokumentów potwierdzających wpływ i rejestrację oraz obieg korespondencji (w szczególności: wpisy z rejestru/dziennika korespondencji, dekretacje, adnotacje, dyspozycje przekazania, notatki, metryka sprawy/karta obiegu/wykaz czynności – jeżeli prowadzono), w zakresie, w jakim stanowią informację publiczną, 3. informacja, do jakich komórek organizacyjnych przekazano korespondencję do analizy/obsługi (z podaniem nazw komórek) oraz dat przekazania, 4. informacja, czy Państwa organ zwracał się do jakichkolwiek podmiotów (w szczególności: SPZOZ, UMW, LIJW, Miasto [...]lub inne jednostki) o wyjaśnienia lub dokumenty w związku z ww. sprawami; jeżeli tak - proszę o wskazanie adresata, daty oraz przedmiotu zapytania, 5. kopie pism/zapytań wysłanych przez Państwa organ w tej sprawie oraz kopie odpowiedzi otrzymanych (w zakresie nieobjętym włączeniami ustawowymi), 6. informacja, czy sporządzono w Państwa organie jakąkolwiek analizę/stanowisko/notatkę dotyczącą właściwości organu lub możliwych działań w związku z ww. sprawami -jeżeli tak, proszę o kopię w zakresie stanowiącym informację publiczną. 7. informacja, czy sporządzono w Państwa organie jakąkolwiek analizę/stanowisko/notatkę zawierającą ocenę lub kwalifikację zgłaszanych rozbieżności informacji albo ocenę sposobu procedowania w sprawie; jeżeli tak - proszę o kopię; jeżeli nie - proszę o potwierdzenie braku takich dokumentów". Dnia [...] lutego 2026 r. skarżący przesłał do organu maila z ponagleniem. Pismem z dnia [...] lutego 2026 r. organ udzielił skarżącemu stosownych informacji. Poinformował on, iż w niniejszej sprawie otrzymał pismo z dnia [...] stycznia 2026 r. od WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/DK/Go 86/25 w sprawie uzupełnienia skargi skarżącego oraz pismo z dnia [...] lutego 2026 r. od UW znak [...] sprawie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Pozostała korespondencja dotyczyła wniosków skarżącego o udostępnienie informacji publicznej (pkt 1 wniosku). Organ poinformował, że po analizie dostępnego orzecznictwa sądów administracyjnych, w szczególności Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądana treść w jego ocenie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako u.d.i.p.). Żądanie dotyczyło informacji, które nie odnoszą się do spraw publicznych ani do działalności organów władzy publicznej, lecz mają charakter wewnętrzny, co wykluczało ich zakwalifikowanie jako informacji publicznej (pkt 2 i 3 wniosku). Ponadto poinformował, że organ dnia [...] grudnia 2025 r. wystąpił do P.we [...] o wydanie dokumentu potwierdzającego zgodność z celami środowiskowymi określonymi dla jednolitych części wód (decyzja niezbędna dla uzyskania dotacji z programu FENX.06.01 System ochrony zdrowia, priorytet FENX.06 Zdrowie) (pkt 4 i 5 wniosku). Dodatkowo poinformował, że C. nie sporządziło analizy/stanowiska/notatki dotyczących właściwości organu lub możliwych działań w związku z ww. sprawami oraz jakiejkolwiek oceny lub kwalifikacji zgłaszanych rozbieżności informacji albo ocenę sposobu procedowania w sprawie Pismem z dnia [...] marca 2026 r. K. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność organu i wniósł o stwierdzenie bezczynnościorganu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] stycznia 2026 r., stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku poprzez udostępnienie informacji publicznej w pełnym zakresie objętym wnioskiem z dnia [...] stycznia 2026 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego orzeczenia Sądu. Dodatkowo wniósł o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., przyznanie na jego rzecz sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 i § 3 p.p.s.a. oraz zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów wpisu. Skarżący wskazał, ze wniosek z dnia [...] stycznia 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczył w szczególności informacji i dokumentów odnoszących się do: - wpływu korespondencji dotyczącej SP ZOZ C. w [...], - rejestracji i obiegu tej korespondencji w organie, - czynności podejmowanych przez organ w związku z tą korespondencją, - dokumentów dotyczących komunikacji pomiędzy organem a innymi podmiotami publicznymi w sprawach związanych z działalnością SP ZOZ oraz postępowaniami sądowoadministracyjnymi dotyczącymi udostępniania informacji publicznej. Wniósł dodatkowo o zobowiązanie organu do przedłożenia następujących dokumentów celem wykazania sposobu procedowania wniosku: rejestru wpływającej korespondencji elektronicznej SP ZOZ w [...] za okres od [...] stycznia do [...] lutego 2026 r. oraz potwierdzenia daty rejestracji wniosku Strony w systemie kancelaryjnym jednostki. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie organ nie podjął żadnej z przewidzianych prawem czynności w sposób skuteczny, tj. nie udostępnił informacji publicznej, nie przedłużył terminu w trybie ustawowym i nie wydał decyzji administracyjnej. Tym samym w ocenie skarżącego organ pozostawał w stanie bezczynności. Zdaniem skarżącego selektywne przekazywanie fragmentarycznych dokumentów, które nie odpowiadały zakresowi wniosku, nie stanowi jego rozpoznania, co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych. Bezczynność organu ma charakter rażący, ponieważ dotyczy informacji publicznej odnoszącej się bezpośrednio do sposobu wykonywania zadań publicznych przez podmiot realizujący zadania publiczne. Organ pomimo jasnych obowiązków ustawowych nie zastosował żadnego z trybów przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Sytuacja ta występuje w kontekście innych postępowań sądowoadministracyjnych dotyczących bezczynności tego samego organu, co wskazuje na powtarzalny charakter naruszeń obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tych okolicznościach w ocenie skarżącego zasadne jest zarówno stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, jak również zastosowanie sankcji przewidzianych w art. 149 p.p.s.a. Bezczynność organu w niniejszej sprawie godzi również w konstytucyjną funkcję prawa do informacji publicznej jako instrumentu społecznej kontroli nad wykonywaniem zadań publicznych oraz gospodarowaniem środkami publicznymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w tym w szczególności: a) oddalenie żądania stwierdzenia bezczynności SP ZOZ w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] stycznia 2026 r. a to z uwagi na fakt, że organ udzielił skarżącemu w dniu [...] lutego 2026 r. wszelkich informacji, które były w jego posiadaniu; b) oddalenie żądania o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku przez udostępnienie informacji publicznej w pełnym zakresie objętym wnioskiem z dnia [...] stycznia 2026 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego orzeczenia Sądu, gdyż organ udzielił skarżącemu w dniu [...] lutego 2026 r. wszelkich informacji, które były w jego posiadaniu; c) oddalenie żądania o wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. a to z uwagi na fakt, że nie doszło do naruszenia przepisów ustawy; d) oddalenie żądania zasądzenia na rzecz Skarżącego "odpowiedniej sumy pieniężnej" na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. a to z uwagi na fakt, że nie doszło do naruszenia przepisów ustawy. Ewentualnie, w przypadku uznania, że organ spóźnił się z rozpoznaniem wniosku skarżącego, wniesiono o ustalenie, że bezczynność ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, w szczególności w kontekście zadośćuczynienia żądaniom skarżącego w dacie [...] lutego 2026 r. oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, bądź spisu kosztów. Ponadto organ wniósł o dopuszczenie następujących dowodów: a) sprawozdania z realizacji planu finansowego na rok 2025 r. wraz z korektą z dnia [...] marca 2026 r. w celu wykazania dramatycznej sytuacji szpitala, b) dokumentów finansowych szpitala za miesiąc styczeń 2026 r. w celu wykazania dramatycznej sytuacji szpitala, c) akt spraw o sygn. akt II DK/Go 86/25, II SO/Go 4/26, oraz II SAB/Go 15/26 w celu wykazania faktu, że K. O. domaga się od szpitala odszkodowań w licznych sprawach. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ przedstawił chronologię zdarzeń, zgodnie z którą dnia [...] lutego 2026 r. skarżący przesłał do organu maila z ponagleniem i kolejnego dnia [...] lutego 2026 r. Organ udzielił skarżącemu stosownych informacji załączając dokumenty stanowiące informację publiczną. Dnia [...] marca 2026 r. do organu wpłynęła w formie elektronicznej skarga K. O. z dnia [...] marca 2026 r. Dnia [...] marca 2026r. do szpitala wpłynęła korespondencja z Urzędu Marszałkowskiego zawierająca tę samą skargę K. O. z dnia [...]marca 2026 r. Następnie dnia [...] marca 2026 r. do szpitala wpłynęła korespondencja z WSA w sprawie o sygn. akt II DK/Go 27/26 zawierająca skargę K. O. z dnia [...] marca 2026 r. wraz z wnioskiem o odesłanie skargi, odpowiedzi na skargę i przesłanie do sądu akt sprawy. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że skarżący wybrał sobie za cel ataków placówkę leczniczą, której zadaniem jest niesienie pomocy dzieciom w skrajnych stanach zdrowia psychicznego. Placówka ma niewielki aparat administracyjny, gdyż wszystkie swoje możliwości finansowe koncentruje na realizacji misji niesienia pomocy dzieciom i młodzieży. Szpital funkcjonuje w infrastrukturze, która lata świetności ma za sobą i wizja budowy nowoczesnego szpitala psychiatrycznego dla dzieci w [...]na gruncie zaoferowanym przez Uniwersytet [...] jest źródłem wielkiej radości dla zarządzających i pracowników szpitala. Szpital złożył wniosek o przyznanie finansowania inwestycji i w dacie udzielania informacji skarżącemu nie miał nawet umowy o dofinansowanie. Z kolei z regulaminu konkursu wynikało, że przed podpisaniem umowy nie można czynić żadnych wydatków związanych z inwestycją, stąd - mimo szerzenia przez skarżącego w pismach procesowych i w mediach społecznościowych teorii spiskowych - szpital nie ukrywa żadnych dokumentów, gdyż dokumenty owe nie istnieją. Organ podchodzi do licznych wniosków skarżącego z życzliwością, w żadnym momencie wymiany korespondencji nie odmawiając dostępu do informacji publicznej, stąd nie sposób oprzeć się wrażeniu, że celem działania Skarżącego jest doprowadzenie do sytuacji, w której będą istniały choćby pozory opieszałości placówki, co z kolei daje złudną podstawę do skierowania skargi do sądu administracyjnego. W szczególności zaskakujące są głoszone publicznie przez skarżącego wizje spisku ukrywania niewiadomych dokumentów i zarzucanie szpitalowi systemowego charakteru naruszeń prawa do informacji publicznej. Organ wskazał, że z uwagi na charakter placówki dane w większości objęte są tajemnicą lekarską stąd dotychczas szpital niezwykle rzadko, a wręcz incydentalnie miał do czynienia z żądaniami dostępu do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Z treści przepisów u.d.i.p. wynika zatem, że załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej; 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Wskazania wymaga, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA z: z dnia 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z dnia 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16, orzeczenia.nsa.gov.pl., dalej CBOSA). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zaś miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (por. wyroki NSA z: 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; 30 września 2015 r., I OSK 2093/14, CBOSA). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z 30 października 2002 r., II SA 181/02; wyrok NSA z 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02, M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. "Sprawą publiczną" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest szeroko rozumiana działalność organów władzy, zarówno ta wynikająca wprost z przepisów prawa, jak również ta, którą organy podejmują z własnej inicjatywy, pod warunkiem, że służy ona i jest podejmowana w interesie społecznym. Mając zaś na uwadze wagę obowiązku informacyjnego organów wobec obywateli należy stwierdzić, że działania mające na celu zwiększanie jawności i dostępności podawanych przez organy informacji służy interesom ogólnym, a więc jest sprawą publiczną. Informacja o takiej inicjatywie i aktywności organu oraz o sposobie i zasadach jej realizacji, niezależnie od formy w jakiej organ działa w tym zakresie, jest informacją publiczną. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że pytania skarżącego sformułowane we wniosku o udostępnienie informacji publicznej zasadniczo dotyczą (poza pkt 2 i 3) funkcjonowania podmiotu w tym spraw związanych z jego działalnością i będących również przedmiotem postępowania sądowo administracyjnego (por. art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b, d i e u.d.i.p.), a więc co do zasady podlegają udostępnieniu. Nie powinno budzić również wątpliwości, że S. w [...] zobowiązany był załatwić wniosek w trybie i na zasadach określonych przepisami u.d.i.p. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są bowiem podmioty wykonujące zadania publiczne, do których na gruncie u.d.i.p. ustawodawca zalicza również władze publiczne, a także, po drugie - mając na uwadze użyty w treści przepisu zwrot: "w szczególności", że podmiotami wykonującymi zadania publiczne są podmioty wskazane w otwartym katalogu podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 1-5 u.d.i.p. Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy jak w niniejszej sprawie organ udzielił odpowiedzi na wniosek strony o udostępnienie informacji publicznej, nie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie z uchwałą NSA z 22 czerwca 2020 r., (II OPS 5/19, CBOSA) wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że ww. uchwała NSA nie dotyczy spraw ze skargi na bezczynność z zakresu informacji publicznej. NSA w postanowieniu z dnia 13 lutego 2026 r., III OSK 10/26, wskazał, że gdy podmiot obowiązany udzieli wnioskodawcy odpowiedzi na jego wniosek w drodze czynności materialno-technicznej bądź w drodze pisma informującego, wnioskodawca może zakwestionować przedstawione mu stanowisko, w drodze skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W przypadku złożenia takiej skargi, obowiązkiem sądu jest ocena zasadności tej skargi w zakresie: 1) czy adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest podmiotem zobowiązanym w myśl art. 4 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej; 2) czy w sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu w skardze podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w kontekście obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.; 3) czy informacja której skarżący żądał, posiada walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p. oraz 4) czy wniosek o udostępnienie informacji publicznej został w sposób prawidłowy załatwiony (podmiot zobowiązany udzielił pełnej odpowiedzi na złożony wniosek). W przypadku gdy Sąd uzna, że skarga na bezczynność w udostępnieniu informacji jest niezasadna, bowiem podmiot zobowiązany w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzielił, pełnej, zgodnej z żądaniem strony informacji publicznej, tj. uzna, że podmiot nie pozostaje w bezczynności, wówczas oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Jeżeli zaś sąd uzna, że odpowiedź na złożony wniosek została złożona po terminie lub jest niepełna, wymijająca, nieadekwatna do treści wniosku lub przedstawiona w innym zakresie i w inny sposób niż wynika to z wniosku, wówczas obowiązany jest do uwzględnienia skargi na bezczynność w oparciu o art. 149 § 1 p.p.s.a. Skoro zatem Sąd bada zasadność wniesionej skargi na bezczynność, czyli odnosi się do jej zarzutów w sposób merytoryczny, to nie ma podstaw do twierdzenia, że skarga taka jest niedopuszczalna. Udzielenie odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej powoduje bezprzedmiotowość postępowania wyłącznie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), nie zaś w zakresie stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności i stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie można przyjąć, że organ w odpowiedzi na złożony wniosek udzielił niepełnej informacji stronie. Odmienne stanowisko skarżącego jest ogólnikowe i nie poparte jakąkolwiek argumentacją. Organ udzielił pełnej odpowiedzi na pytanie 1,2 oraz przekazał informacje i dokumenty (pkt 4 i 5 wniosku). Odnośnie żądania dotyczącego dokumentów związanych z rejestracją oraz obiegiem korespondencji (pkt 2 i 3), należy podzielić stanowisko organu, że wskazane informacje nie posiadają charakteru informacji publicznej, gdyż mają charakter wewnętrzny. Nie odnoszą się do sprawy publicznej realizowanej przez organ. Należy dodać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stworzone zostało pojęcie dokumentu wewnętrznego, a więc dokumentu, który nie stanowi informacji publicznej. Pojęcie to stosuje się dla określenia dokumentów, które nie są skierowane do podmiotów zewnętrznych, które służą wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu lub struktury administracyjnej, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, mogą określać zasady działania pracowników w określonych sytuacjach, mogą też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu (por. m.in. wyroki NSA: z 4 lutego 2015 r., I OSK 430/14; z 12 kwietnia 2016 r., I OSK 1599/15; z 5 lipca 2017 r., I OSK 2693/15; z 26 października 2018 r., I OSK 2678/16; z 8 listopada 2019 r., I OSK 1669/18; z 28 lutego 2020 r., I OSK 3211/18; z 7 lipca 2021 r., III OSK 3154/21, CBOSA). Dokument urzędowy od dokumentu wewnętrznego odróżnia zatem fakt braku jego "oficjalności", gdyż służy on zapewnieniu dyskusji wewnętrznej nad określonym zagadnieniem. Dyskusja ta, jeśli ma służyć realizacji interesu publicznego, powinna mieć swobodny charakter, który m.in. charakteryzuje się zajmowaniem wstępnych stanowisk, które podlegają ewolucji podczas procesu wypracowywania końcowego stanowiska. W przypadku założenia, że później stanowiska te mogłyby zostać upublicznione, osoby biorące udział w takiej dyskusji od początku mogłyby nie wyrażać swoich ocen, czy też nie dzielić się swoją wiedzą w określonym zakresie, obawiając się krytycznej oceny własnych poglądów na skutek ich upublicznienia. Nie można więc uznać za informację publiczną, która powinna podlegać udostępnieniu, całego wewnętrznego obiegu informacji odbywającego się w ramach określonej struktury czy też najdrobniejszego przejawu działalności osób piastujących funkcje publiczne w aparacie administracyjnym. Autonomia decyzyjna podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej wyklucza swego rodzaju "totalną" kontrolę za pomocą ustawy o dostępie do informacji publicznej wszelkich działań podmiotu zobowiązanego. Dostęp do informacji publicznej nie może krępować działań podmiotu zobowiązanego oraz nie obejmuje każdego przejawu jego działalności. Przyzwolenie bowiem na totalną penetrację działalności administracji publicznej w trybie dostępu do informacji publicznej zagroziłoby interesowi publicznemu, a zatem temu samemu interesowi, który przemawia za dostępem do informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 15 października 2025 r., III OSK 557/25, CBOSA). W orzecznictwie zwrócono również uwagę, że ustawodawca tylko w jednym przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 4 lit. a u.d.i.p., zobowiązał do udostępnienia informacji publicznej zarówno co do treści, jak i postaci, a więc również do wglądu do nośnika lub jego udostępniania - np. kopii, skanu - który zawiera informację publiczną. Chodzi tutaj o dokument urzędowy, którego ustawowa definicja zawarta została w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Dokumentem urzędowym stosownie do art. 6 ust. 2 u.d.i.p. jest w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Dokumenty inne niż urzędowe oraz inne informacje publiczne podlegają udostępnieniu wyłącznie co do treści, a nie co do postaci. Zatem w przypadku dokumentu urzędowego mamy do czynienia z dostępem - z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p. - do treści i postaci dokumentu podczas gdy, w przypadku dokumentów mających inny charakter oraz innych informacji publicznych, dostęp do informacji publicznej ogranicza się wyłącznie do jego treści (o sprawach publicznych) - zob. wyroki NSA z 14 stycznia 2025 r., III OSK 1694/24, z 14 marca 2023 r., III OSK 7563/21. z 10 lutego 2023 r., III OSK 6992/21, z 11 stycznia 2023 r., III OSK 5976/21, z 19 marca 2019 r., I OSK 868/17, CBOSA). Należy bowiem wyraźnie odróżnić samą informację publiczną od zawierającego ją nośnika. Skoro zatem u.d.i.p. wskazuje, że informacją publiczną jest treść i postać dokumentów urzędowych i że prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do wglądu i udostępnienia w odniesieniu jedynie do dokumentów urzędowych, to uprawnione jest twierdzenie, że postać dokumentów innych niż urzędowe oraz postać innych informacji publicznych nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. (zob. wyrok NSA z dnia 24 października 2025 r., III OSK 540/25, CBOSA). Organ poinformował również skarżącego, że nie posiada dokumentów, o których mowa w pkt 6 i 7 wniosku, co należy uznać za działanie zgodne z u.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, będące w posiadaniu takich informacji. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że dla realizacji obowiązku informacyjnego istotne znaczenie ma to, czy dany podmiot posiada informację publiczną żądaną przez stronę. Organ ma obowiązek udostępnienia informacji tylko wtedy, gdy jest w jej posiadaniu. Nie ma natomiast takiego obowiązku, gdy wnioskowanej informacji nie posiada i to także wówczas, gdy powinien ją posiadać (wyroki NSA: z 23 września 2003 r., II SA/1852/03, 20 lutego 2013 r., I OSK 2235/12, z 14 czerwca 2021 r., III OSK 4072/21 CBOSA). Powyższe oznacza, że nieposiadanie wnioskowanej informacji publicznej przez podmiot zobowiązany do jej udostępnienia stanowi na gruncie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. negatywną przesłankę udostępnienia owej informacji, co uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku o dostęp do informacji publicznej (wyrok NSA z 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14, wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2021 r., III OSK 4072/21, wyrok NSA z dnia 27 listopada 2024 r., III OSK 1332/24, CBOSA). W sprawie brak jakichkolwiek okoliczności, które podważałby wiarygodność i rzetelność udzielonej przez organ odpowiedzi. Nie wskazał takich okoliczności również skarżący. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że złożona na wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej odpowiedź organu nie jest niepełna, wymijająca, nieadekwatna do treści wniosku. Jednakże wniosek skarżącego nie został rozpoznany w ustawowym terminie, a zatem organ dopuścił się bezczynności. Skoro wniosek do organu wpłynął [...] stycznia 2026 r., to organ powinien załatwić wniosek w terminie do [...] lutego 2026 r. Tymczasem odpowiedź na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej została udzielona skarżącemu [...] lutego 2026 r., a zatem z uchybieniem ustawowego 14-dniowego terminu, o którym mowa art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji wskazanych okoliczności organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego o czym Sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie było podstaw do zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku, gdy został uchybiony jedynie termin do udzielenia odpowiedzi na wniosek. Nie można bowiem zobowiązać organu do określonego działania, jeśli zostało ono w dacie orzekania już podjęte. Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt I sentencji wyroku). Tego rodzaju kwalifikacja jest konsekwencją stwierdzenia, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie przejawił złej woli ani lekceważenia. Zdaniem Sądu dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął też pod uwagę zwłaszcza fakt, że organ udostępnił żądaną informację nieznacznie przekraczając ustawowy termin. Wobec powyższego, nie można dopatrzeć się z jego strony lekceważenia skarżącego, czy też celowego przedłużania postępowania. Nie można również tracić z pola widzenia, że skarżący składa liczne wnioski do tegoż podmiotu. Odnosząc się z kolei do zgłoszonego w skardze wymierzenia grzywny organowi oraz żądania przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, należy zauważyć, że z przepisu art. 149 § 2 p.p.s.a. jasno wynika, iż ww. środki o charakterze finansowym mogą być orzeczone w razie uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przy tym decyzja o zastosowaniu, w tym wybór konkretnego środka (grzywna, suma pieniężna albo oba te środki łącznie) należy do sądu (por. wyroki NSA: z 8 lutego 2017 r., I OSK 1314/16; z 11 kwietnia 2017 r., I OSK 1506/16; z 11 lipca 2017 r., II OSK 879/17, CBOSA). Zatem zasądzenie na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej od organu – podobnie zresztą, jak i nałożenie na organ grzywny – jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu (por. wyroki NSA: z 3 lutego 2017 r., II GSK 1695/16; z 19 grudnia 2017 r., I OSK 1685/17, CBOSA). Grzywna pełni przede wszystkim funkcję represyjną i prewencyjną (dyscyplinującą). Z kolei suma pieniężna nie ma wyłącznie charakteru dyscyplinująco-represyjnego, pełni również funkcję kompensacyjną, jako że jest zadośćuczynieniem dla strony za oczekiwanie na zakończenie sprawy i ta jej funkcja ma szczególne znaczenie. Mając na uwadze, że nie znajduje potwierdzenia w tej sprawie stan kwalifikowanego naruszenia prawa wynikający z bezczynności, Sąd oddalił wniosek strony skarżącej o wymierzenie grzywny organowi oraz zasądzenie sumy pieniężnej (pkt II sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się wpis sądowy od skargi.