II SAB/Go 85/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.C. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niewydania decyzji postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] października 2009 r. T.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za bezzasadne. Zażalenie to było wniesione z uwagi na niewydanie przez Komendanta Powiatowego Policji decyzji w sprawie zasadności i sposobu przeprowadzenia interwencji przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji. Jednocześnie skarżący zwrócił się o uchylenie ww. postanowienia oraz o zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji do wydania decyzji w ww. przedmiocie w terminie określonym przez prawo. Powyższe wskazuje, że skarga dotyczy bezczynności Komendanta Powiatowego Policji, a w postanowieniu z dnia [...] września 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji uznał zażalenie wniesione do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a., za bezzasadne. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie można mówić o bezczynności organu, gdyż pisma skarżącego nie pozostawały bez odpowiedzi. Organ dalej wskazał, iż przeprowadzono postępowanie, które nie potwierdziło zarzutów skarżącego i dlatego, zgodnie z procedurą skargową unormowaną w art. 221-259 kodeksu postępowania administracyjnego, pismem z dnia [...] lutego 2008r. (sygn. [...]) T.C. został poinformowany przez Komendanta Powiatowego Policji o sposobie załatwienia sprawy (k. 22 akt administracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na to, iż zaskarżone pismo nie stanowi decyzji administracyjnej ani innego aktu prawnego, do których kontroli sądowej powołane są sądy administracyjne. Zgodnie bowiem z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 cytowanego powyżej artykułu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Z powyższego, zamkniętego katalogu spraw wynika, że pismo informacyjne, za jakie należy uznać stanowisko organu w niniejszej sprawie, nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że pismo z dnia [...] lutego 2009r. Komendanta Powiatowego Policji nie należy do żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. Pismo to nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, stanowi jedynie odpowiedź na pisma skarżącego, w których żąda on wydania decyzji w sprawie zasadności i sposobu przeprowadzenia interwencji przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji. Z kolei zażalenie skarżącego, które jest warunkiem wniesienia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, jest zażaleniem odrębnym od przewidzianego w art. 141-144 k.p.a. Nie jest ono wnoszone jako środek zaskarżenia, lecz albo służy kwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy, albo też stanowi zaskarżenie wykonania postanowienia organu o wyznaczeniu drugiego terminu załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). W tym miejscu wskazać należy na treść postanowienia NSA z 12 stycznia 2001 r.,(sygn. akt IV SAB 177/00 niepubl.), z którego wynika, iż rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., nie następuje jednak ani w formie decyzji administracyjnej, ani w formie postanowienia, na które przysługiwałoby zażalenie, ale w drodze czynności nadzorczej, która - gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia, nie mogłaby być zaskarżona do sądu administracyjnego. Z kolei w komentarzu do art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego A. Wróbel podaje, iż stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX 2009, wyd. III). Wobec powyższego, niezależnie od formy rozpatrzenia ww. zażalenia, postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji nie mogło być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Z treści skargi oraz pism kierowanych przez skarżącego do organów obydwu instancji w rozpatrywanej sprawie, wynika że wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga dotyczy postępowania przeprowadzonego przez organ administracyjny w trybie postępowania uregulowanego w dziale VIII k.p.a. Przepisy działu VIII k.p.a. regulują postępowanie w sprawie tzw. skargi powszechnej. Postępowanie to ma cechy postępowania administracyjnego uproszczonego, które wyraża się w tym, że nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych, a tylko zawiadamia się o działaniach zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przyczynami skargi, nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia. Zgodnie z treścią art. 237 § 3 k.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego. Zawiadomienie następuje w formie pisma skierowanego do skarżącego i stanowi prawną formę działania, będącą czynnością materialno-techniczną. Na pismo informujące o sposobie załatwienia skargi nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Ta kategoria czynności różnego rodzaju organów państwowych i organizacji społecznych nie mieści się ani w wyliczeniu aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego, ani też dodatkowo nie zawsze organy je wydające będą miały status organów administracyjnych. Z powyższych względów skarga jako nie należąca do właściwości sądu administracyjnego, na podstawie art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.