II SAB/Go 87/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.G. na bezczynność Celowego Związku Gmin [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. K.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na bezczynność Związku Celowego Gmin [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Skarżący wskazał, iż w dniu 11 sierpnia 2013 r. złożył podanie zawierające wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczące wynagrodzenia członków zgromadzenia i zarządu, a także pozostałych pracowników grupy [...] w lipcu 2013 r. i całym 2013 r. Jak podał skarżący, po kilkukrotnym przypomnieniu o złożonym wniosku organ w dniu 30 września 2013 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi, która jednakże nie zawierała większości informacji przez niego żądanych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 13 grudnia 2013 r. K.G. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, odpis zarządzenia został doręczony K.G., na adres wskazany przez niego w skardze, w dniu 17 grudnia 2013 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy podkreślić, iż skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej zwanej p.p.s.a., dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i dla pisma kwalifikowanego jakim jest skarga oraz wówczas, gdy uiszczony został od niej przez skarżącego należny wpis. Zgodnie z treścią art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z powyższym, zarządzeniem z dnia 13 grudnia 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego – K.G. do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi, wskazując jednocześnie na siedmiodniowy termin, w którym obowiązek ten winien zostać wykonany, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 28 akt) wynika, iż odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został prawidłowo doręczony skarżącemu w sposób zastępczy - przesyłkę odebrał dorosły domownik (według adnotacji doręczyciela – P.G., ojciec). Powyższą formę doręczenia przewiduje treść art. 72 p.p.s.a., zgodnie z którą jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Doręczenie w/w przesyłki nastąpiło skutecznie w dniu 17 grudnia 2013 r., a zatem termin, w którym był on zobligowany do dokonania nałożonego na niego obowiązku upłynął w dniu 24 grudnia 2013 r. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że w wyznaczonym terminie wpis sądowy w wysokości wskazanej w zarządzeniu nie został uiszczony, w terminie tym nie został również złożony wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wobec powyższego zgodnie z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.