II SAB/Go 9/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.), po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.B. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie : przyznania mieszkania komunalnego i nawiązania stosunku najmu p o s t a n a w i a Odrzucić skargę Pismem z dnia 12 stycznia 2006r. W.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie wniosku o przyznanie mieszkania komunalnego i nawiązania stosunku najmu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie rozważań należy wskazać, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego. Zakres kompetencji sądów administracyjnych w sprawowaniu kontroli działalności administracji publicznej określił ustawodawca w przepisach art. 3, 4 oraz art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej ppsa. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 3 § 2 ppsa, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W tym miejscu należy podkreślić, iż dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ ten zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia, bądź aktu lub też nie podejmuje czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga na bezczynność organu jest więc pochodną dopuszczalności skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. W niniejszej sprawie rozważeniu podlega kwestia, czy sprawa z wniosku W.B. o przyznanie mieszkania socjalnego i nawiązania stosunku najmu jest rozstrzygana poprzez wydanie aktu z katalogu wskazanego w art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa. Analizując przedmiotowe zagadnienie Sąd odniósł się do ustawy określającej zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy, tj. ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 4 ust. 1 oraz ust. 2 tejże ustawy, to do zadań własnych gminy należy tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej, w tym także zapewnianie lokali socjalnych oraz lokali zamiennych. W celu realizacji tychże zadań gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy (art. 20 ust. 1 ustawy), z którego to zasobu wydziela część lokali, które przeznacza na wynajem jako lokale socjalne (art. 22 ustawy). Zaznaczyć jednak należy, iż zarówno odpłatne używanie lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy (art. 5 ustawy), jak i najem wydzielonych z tego zasobu lokali socjalnych (art. 23 ustawy) regulowane są umowami cywilnoprawnymi, a nie w formie decyzji administracyjnej, której zaniechania wydania zarzuca Burmistrzowi Miasta w złożonej skardze W.B.. Ponadto wskazać trzeba, iż na gruncie przepisu art. 14 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy, o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, bądź o braku takiego uprawnienia orzeka sąd powszechny w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu. W judykaturze wskazuje się co prawda, iż w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu mieszkalnego przez osobę, która samowolnie go zajmuje, sąd nie orzeka co do lokalu socjalnego, jednakże osoba taka nie jest pozbawiona prawa do sądu i może - w przypadku zaistnienia okoliczności przewidzianych w art. 24 ustawy - wytoczyć powództwo o ustalenie uprawnienia do zawarcia z gminą umowy o najem lokalu socjalnego (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2005r, III CZP 6/2005, OSNC 2006/1, poz. 1). Reasumując, wszelkie spory wynikłe na tle zawierania, rozwiązywania umów, jak również uprawnień do lokalu socjalnego, rozstrzygane są w postępowaniu cywilnoprawnym przed sądami powszechnymi. Stwierdzając, iż organ administracji, któremu skarżąca zarzuciła bezczynność, nie ma kompetencji do władczego rozstrzygnięcia aktem administracyjnym przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że wniesiona przez W.B. skarga nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Wobec powyższego, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, postanowiono jak w sentencji.