II SAB/Go 9/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu dnia 31 marca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] grudnia 2014r. A.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie zgłoszonych temu organowi w piśmie z dnia [...] września 2014r. uwag dotyczących stanu budynku Aresztu Śledczego mieszczącego się przy ul. [...], jak i sformułowanego w ww. piśmie wniosku o przeprowadzenie kontroli przedmiotowego budynku. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 lutego 2015r. wezwano skarżącego do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu skierował, w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało przez skarżącego wniesione. Odpowiadając na wezwania Sądu z dnia 17 lutego 2015r., skarżący w piśmie z dnia [...] lutego 2015r. ustosunkował się do kwestii wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, nie wykazał natomiast, by wnosił zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z kolei Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w związku z wystosowanym przez Sąd zapytaniem, w piśmie z dnia [...] marca 2015r. poinformował, iż A.B. przesłał do tego organu zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 24 lutego 2015r. (data nadania). Organ wyższego stopnia wyjaśnił także, że "sprawa rozpatrzenia zażalenia (...) pozostaje w toku". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża zasadę, zgodnie z którą sądy administracyjne, jako powołane do kontroli zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej, w tym trybu postępowania administracyjnego, nie mogą zastępować organów w wykonywaniu powierzonych im ustawowo zadań. Należy każdorazowo mieć na względzie, że sądowa kontrola stanowi ostateczny czynnik weryfikacji działań administracji, uruchamiany dopiero wówczas, gdy inne ustawowe mechanizmy zawiodły. W przypadku skargi na bezczynność zastosowanie znajduje art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), który stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. To ten organ, a nie sąd administracyjny w pierwszej kolejności dysponuje instrumentami proceduralnymi zmierzającymi do zobligowania organu niższego stopnia do terminowego załatwienia sprawy, zgodnie z żądaniem strony. Istotą działania organu wyższego stopnia jest ustalenie faktu zaistnienia lub niezaistnienia bezczynności organu niższego, a przy uznaniu zażalenia za uzasadnione wyznaczenie dodatkowego terminu do załatwienia sprawy, zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy (art. 37 § 2 kpa). W rozpatrywanej sprawie A.B., wnosząc skargę z dnia [...] grudnia 2014r., wymogu uprzedniego wyczerpania przysługującego mu środka zaskarżenia nie dochował. Stwierdzając powyższe przyjąć należało, iż złożenie przez A.B. do tutejszego Sądu skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego było przedwczesne. Skarga taka, jako niedopuszczalna, stosownie do dyspozycji do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa podlega odrzuceniu, o czym postanowiono jak w sentencji. Końcowo podkreślić należy, iż odrzucenie przedmiotowej skargi nie zamyka drogi do ponownego wystąpienia ze skargą na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, poprzedzoną jednakże wyczerpaniem trybu określonego w art. 37 kpa.