II SO/Go 14/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. – Jarosław Piątek po rozpoznaniu dnia 30 listopada 2016 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.W. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Dnia 26 października 2016 r. wpłynęło do tut. sądu pismo S.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Na podstawie zarządzenia z dnia 3 listopada 2016 r. Przewodniczącego Wydziału wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez złożenie go na odpowiednim urzędowym formularzu (PPF), pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie S.W. złożył urzędowy formularz PPF wnosząc o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Wnioskodawca podał, że przebywa w zakładzie karnym od 17 lat. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Należy wskazać, że wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przed wszczęciem postępowania w rozumieniu art. 243 § 1 p.p.s.a. jest dopuszczalny, jeżeli przedmiot zaskarżenia – akt lub czynność – zostanie przez organ wydany lub podjęty. Dopiero wówczas podmiot składający wniosek będzie mógł wykazać istnienie związku pomiędzy chronionym przez ustawy interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej, który ten interes narusza. Istnienie tego związku pozwoli traktować wnioskującego za potencjalną stronę postępowania sądowo administracyjnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2010 r., II GZ 152/10, www.orzeczenia,.nsa.gov.pl). Należy wskazać, że zgodnie z art. 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.), dalej k.p.a., oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych (§ 3). Zważyć trzeba, że w formularzu PPF S.W. nie wskazał zaskarżonego aktu, czynności bądź bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wydania aktu lub dokonania czynności. Z treści pism wnioskodawcy wynika zaś, że zamierza on dochodzić roszczeń odszkodowawczych z tytułu błędów medycznych. S.W. podał, że nie zna się na przepisach prawa cywilnego. Do rozpoznania takich spraw powołane są sądy powszechne (cywilne), a nie administracyjne. Należy zatem stwierdzić, że w sprawie S.W. nie toczy się postępowanie administracyjne. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznanie prawa pomocy umarza się. Mając na uwadze powyższe uznano, że postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym stało się zbędne i dlatego na podstawie art. 249 a p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.