II SO/Go 18/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2010 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.W. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] postanawia: 1. przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. ustanowić adwokata. Dnia 3 grudnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek W.W. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. W.W. wskazał, że jedynym jego dochodem jest świadczenie rentowe w wysokości 578,07 zł, z którego jest obecnie potrącana kwota 241,39 zł na poczet postępowania egzekucyjnego. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Wymaga podkreślenia, że co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Analiza sytuacji życiowej W.W. uzasadnia wniosek, że znajduje się on w trudnej sytuacji materialnej. Zważyć bowiem trzeba, że skarżący uzyskuje niewielki dochód z tytułu renty w wysokości 578,07 zł. Nadto ze świadczenia rentowego potrącana jest kwota 241,39 zł na poczet postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że W.W. dysponuje obecnie kwotą 271,65 zł. W świetle zasad doświadczenia życiowego w pełni uprawniony jest wniosek, że posiadane przez wnioskodawcę środki pieniężne wystarczają jedynie na zabezpieczenie podstawowych potrzeb życiowych. Nie ma również racjonalnych podstaw do kwestionowania jego oświadczenia odnośnie braku oszczędności oraz wartościowych rzeczy ruchomych. Reasumując należy stwierdzić, że wniosek W.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym jest uzasadniony. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.