II SO/Go 5/07

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2007 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. ustanowić adwokata. 0. A.F. przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika (adwokata). W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podał, iż jest niepełnosprawny, bezrobotny (bez prawa do zasiłku), jego żona otrzymuje rentę w wysokości 597,50 zł, a jeden z synów zasiłek dla bezrobotnych w kwocie 532,90 zł. A.F. oświadczył, że nie posiada oszczędności ani majątku. Wniosek okazał się uzasadniony. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Należy podkreślić, że co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. W świetle faktów podanych przez A.F., należycie udokumentowanych, nie może budzić najmniejszych wątpliwości teza, iż znajduje się on w trudnej sytuacji materialnej. Wnioskodawca jest bowiem bezrobotny, bez prawa do zasiłku, osobą niepełnosprawną. A.F. utrzymuje się z niewielkiej renty żony oraz zasiłku dla bezrobotnych pobieranego przez jednego z synów. Pozostała dwójka dzieci pobiera naukę. W świetle zasad doświadczenia życiowego w pełni uprawniony jest wniosek, iż środki pieniężne pozwalają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych wnioskodawcy i jego rodziny. Z tych względów należało uznać, iż A.F. wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.