II SO/Go 7/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T.C. o wstrzymanie wykonania postanowienia Prokuratury Rejonowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasięgnięcia opinii - powołania biegłych lekarzy psychiatrów postanawia odrzucić wniosek. Wnioskiem złożonym w dniu 28 września 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. T.C. zwrócił się o wstrzymanie wykonania postanowienia Prokuratury Rejonowej z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w sprawie zasięgnięcia opinii - powołania biegłych lekarzy psychiatrów. Postanowienie oparte zostało na treści art. 193, art. 194, art. 202 § 1 k.p.k., a z jego treści wynika, iż wydane zostało w celu stwierdzenia w toku jednorazowego badania ambulatoryjnego stanu zdrowia psychicznego wnioskodawcy. Jako podstawę prawną wskazał wprost art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1271 ze zm.), dalej zwaną p.p.s.a. w zw. z art. 63 p.p.s.a. podając, że przed złożeniem wniosku zwracał się do Prokuratury Rejonowej i Prokuratury Okręgowej o wskazanie środka zaskarżenia na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2009 r., jednakże nie otrzymał odpowiedzi. Zażalenie na to postanowienie, zostało odrzucone postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia [...] lipca 2009 r. Podał również, iż zwrócił się do Prokuratury Okręgowej o unieważnienie przedmiotowego postanowienia, a następnie złożył do WSA w Gorzowie skargę na odmowę wydania przez Prokuratora Okręgowego decyzji w tym zakresie. Zdaniem wnioskodawcy postanowienie wyrządza mu krzywdę i narusza jego prawa zagwarantowane przepisami Konwencji Praw Człowieka i Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skoro przepisy kodeksu postępowania karnego nie przewidują środka zaskarżenia na tego typu rozstrzygnięcie przysługuje mu prawo do skorzystania z innej drogi prawnej i złożenia niniejszego wniosku do sądu administracyjnego. Skarga, o której mowa we wniosku, złożona bezpośrednio do sądu została zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 czerwca 2009 r. przekazana do Prokuraturze Okręgowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem badania jest wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia wydanego przez Prokuraturę Rejonową na mocy art. 193, art. 194 i 202 § 1 k.p.k., w sprawie powołania biegłych psychiatrów, w celu przeprowadzenia badania i oceny zdrowia psychicznego, który co wynika wprost z oświadczenia wnioskodawcy zmierza do jego poszukiwania ochrony przed sądem administracyjnym. Zgodnie z art. 64 § 3 p.p.s.a. w sprawach wniosków wszczynających postępowanie sądowe, jak w niniejszej sprawie, odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy dotyczące skargi, chyba że ustawa stanowi inaczej. Dokonując kontroli wniosku w pierwszej kolejności należało zbadać czy sprawa, której dotyczy wniosek, należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności jedynie organów administracji publicznej. Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne ma więc charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie akty i działania wskazane w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a. i obejmuje wymienione akty prawne i czynności: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Postanowienie, którego dotyczy wniosek nie zalicza się do żadnej z kategorii aktów prawnych lub czynności wymienionych w cytowanym art. 3 § 2 p.p.s.a., podlegających zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zostało ono wydane zostało w oparciu o przepisy kodeksu postępowania karnego. Przyjęty w Konstytucji RP model sądownictwa zakłada odrębność sądownictwa powszechnego i administracyjnego oraz konieczność wyraźnego rozgraniczenia zadań i właściwości sądów tworzących ich struktury. Błędne z założenia jest twierdzenie wnioskodawcy, że w sytuacji braku środka zaskarżenia przysługującego na określony akt prawny lub czynność na gruncie przepisów prawa regulujących postępowanie przed sądem powszechnym właściwym do rozpoznania takiej sprawy staje się sąd administracyjny. Właściwość sądu administracyjnego jest bowiem wyjątkiem od konstytucyjnego domniemania kompetencji sądów powszechnych. W sprawie nie zachodzi bowiem negatywny spór kompetencyjny z art. 58 § 4 p.p.s.a., gdyż problem sprawy nie leży w płaszczyźnie właściwości (ta niewątpliwie należy do powszechnego wymiaru sprawiedliwości), lecz w uregulowaniach procedury karnej dotyczących wydania i zaskarżenia przedmiotowej decyzji. Procedura karna jest odrębną i zupełnie niezależną procedurą, w stosunku do której sądowi administracyjnemu nie przysługują żadne uprawnienia kontrolne. Sąd administracyjny nie jest zatem władny dokonać kontroli zaskarżonego postanowienia ani też wypowiadać się o konstytucyjności przyjętego w postępowaniu karnym rozwiązania. Skoro przedmiotowe postanowienie nie jest aktem podległym kognicji sądów administracyjnych i nie jest możliwe skuteczne wniesienie nań skargi brak jest też kompetencji do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania takiego postanowienia. Zatem wniosek na postawie art. 58 § 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. podlegał odrzuceniu.