I SA/Ke 1/12

Dnia 13 stycznia 2012 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. M. O. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności p o s t a n a w i a zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych. Wraz ze skargą z dnia 2 grudnia 2011r. wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]znak: [...] w sprawie stwierdzenia nieważności A. M. O. złożyła sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z oświadczenia złożonego pod odpowiedzialnością karną za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca pozostaje sama w gospodarstwie domowym, źródłem jej utrzymania jest dochód z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1700zł brutto miesięcznie (netto 987zł). Jako posiadany majątek skarżąca wykazuje mieszkanie wielkości 50m². W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżąca oświadcza, że miesięczne koszty utrzymania wynoszą ok. 600zł, pozostałą kwota z trudem wystarcza na wyżywienie, często korzysta z pomocy znajomych. Ponadto skarżąca oświadcza, że ok. ¼ jej wynagrodzenia podlega zajęciu komorniczemu. Na potwierdzenie złożonych oświadczeń skarżąca przedkłada kserokopie stosownych dokumentów. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Uwzględniając sytuację materialną skarżącej – wysokość dochodu, zajęcie komornicze, posiadany majątek, uznać należy, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 245 § 3, z art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.