I SA/Ke 100/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Jarmasz (spr.), Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant Referent stażysta Łukasz Pastuszko, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 czerwca 2006 sprawy ze skargi M. L.- F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę W dniu 4 listopada 2005 r. M. L.-F. wniosła do Izby Skarbowej odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. znak: [...] z dnia [...], określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok. Postanowieniem z dnia [...] znak [...] Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U.z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm. ). W motywach rozstrzygnięcia organ ten wskazał, iż decyzja została przesłana stronie za pośrednictwem poczty w dniu 06.09.2005 r., i w związku z niemożnością doręczenia z powodu nieobecności adresata w dniu 14 września 2005 r. zawiadomienie o przesyłce pozostawiono w skrzynce adresata. Zawiadomienie o powtórnym awizowaniu pozostawiono w dniu 22 września 2005 r. Jednocześnie przesyłkę pocztową pozostawiono w placówce pocztowej do dnia 29 września 2005r., i ponieważ nie została w tym czasie podjęta, na ten dzień przypadał termin jej doręczenia. Odwołanie podatniczka wniosła w dniu 4 listopada 2005 r., natomiast termin do jego wniesienia, licząc 14 dni od dnia jego doręczenia, tj. od dnia 29 września 2005 r. upłynął w dniu 13 października 2005 r. Zatem odwołanie zostało wniesione po terminie. Organ podkreślił też, że podatniczka nie wniosła prośby przywrócenie zaniedbanego terminu. Od powyższego rozstrzygnięcia M. F.-L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu swojej skargi podała, iż decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 31 sierpnia 2005 r. nie podjęła, gdyż nie przebywała wtedy w kraju i nie miała możliwości odbierania korespondencji. Po poworocie do kraju na początku listopada złożyła odwołanie, w dniu 4 listopada 2005 r. Zdaniem skarżącej, która podkreśliła, iż nie kwestionuje samego sposobu wyliczenia przez organ terminu do wniesienia odwołania, winno być ono potraktowane jako pismo wnoszące o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, gdyż przedkładając je spełniła ustawowe przesłanki konieczne do jego przywrócenia. Po pierwsze, złożyła odwołanie w terminie 14 dni od ustania przeszkody do jego wniesienia, którą zdaniem skarżącej było przebywanie poza granicami kraju. Po drugie, wraz ze złożeniem odwołania, które należało jako taki wniosek potraktować, dokonała czynności, o której termin do dokonania wnosiła o przywrócenie. Jednocześnie skarżąca wskazała, iż organ podatkowy nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania w kwestii przywrócenia terminu, w wyniku którego winien był ją ewentualnie wezwać, w razie potrzeby, do uzupełnienia braków formalnych pisma lub do przedłożenia dowodów. Natomiast w przedmiotowej sprawie nie rozpatrzył odwołania merytorycznie, stwierdzając tylko, że termin do jego wniesienia upłynął. W dalszej części skargi skarżąca zawarła twierdzenie, iż termin do wniesienia skargi w ogóle nie upłynął, albowiem postępowanie to powinno być obligatoryjnie zawieszone, z uwagi na fakt toczącego się postępowania co do orzeczenia stopnia jej niepełnosprawności. Obowiązek ten wynika z art. 201 § 1 ust. 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Zatem termin do wniesienia odwołania powinien się zakończyć w innej dacie. Ponadto wskazała, iż w przypadku emerytur zagranicznych przelewanych na konto bankowe, to bank jest odpowiedzialny za odprowadzanie zaliczek na podatek. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej potrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo wskazał, iż bezzasadny jest zarzut skarżącej, iż odwołanie wniesione w dniu 4 listopada 2005 r. organ odwoławczy winien potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, skoro nie spełniło ono żadnej z przesłanek art. 162 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zawarte w nim zarzuty co do merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji, istota i zakres żądania, oraz sam tytuł pisma wskazują, iż pismo to jest odwołaniem, o jakim mowa w art. 222 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ odwoławczy wskazał również na art. 147 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, który nakłada na stronę obowiązek ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń w razie wyjazdu za granicę na okres dłuższy niż dwa miesiące, w przypadku zaś nie dopełnienia tego obowiązku pismo uważa się za doręczone. Pozostałe zarzuty skarżącej dotyczące obowiązku odprowadzania zaliczek na podatek przez właściwy bank oraz zawieszenia postępowania podatkowego, w ocenie organu wykraczają poza zakres rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W przypadku stwierdzenia przez Sąd, iż decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego lub procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, podlegają one uchyleniu ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Z analizy materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż decyzja z dnia [...] została przesłana stronie w dniu 6 września 2005 r. za pośrednictwem poczty, i po powtórnym awizowaniem przesyłki, pozostawała ona w placówce pocztowej do dnia 29 września 2005 r. Zatem termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 13 października 2005 r. zgodnie z przepisem art. 150 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Zaś odwołanie zostało przez skarżąca wniesione po terminie tj. w dniu 4 listopada 2005 r. Ustaleń tych skarżąca nie kwestionuje. Zatem zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej wydane w przedmiocie, co wymaga podkreślenia, stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, jest zgodne z prawem. Przepis art. 228 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, stanowiący podstawę prawną do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, uprawnia i zobowiązuje jednocześnie organ odwoławczy do wydania, po przeprowadzeniu czynności obejmujących fazę wstepną badania odwołania, postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, jeśli taka okoliczność wystąpi. A miała ona miejsce w niniejszej sprawie. Zarzutów pod adresem przedmiotu zaskarżonego rozstrzygnięcia skarżąca nie formułuje. Treść skargi skupia się natomiast na kwestii nie objętej zaskarżonym postanowieniem tj. potraktowania odwołania jako wniosku o przywrócenie terminu. Sąd nie może odnieść się do tego zagadnienia, jako że nie był on przedmiotem postępowania zakończonego postanowieniem o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r .- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.