I SA/Ke 100/09

Dnia 2 kwietnia 2009 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji p o s t a n a w i a zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych. Wraz ze skargą z dnia 11 lutego 2009r. wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]znak: [...]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji S. U. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 17 marca 2009r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył w dniu 27 marca 2009r. wniosek na formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym wniosku skarżący oświadcza, że nie posiada żadnego majątku, uzyskuje dochód z tytułu wojskowej renty inwalidzkiej w wysokości 510,65zł miesięcznie, mieszka w Domu Pomocy Społecznej w S. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Uwzględniając sytuację finansową i życiową skarżącego, przede wszystkim fakt, że skarżący nie posiada żadnego majątku i jest pod opieką Domu Pomocy Społecznej należy stwierdzić, że wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Wobec powyższego orzeczono, na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych.