I SA/Ke 105/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rojek Sędziowie: Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.) Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Protokolant ref. staż. Krzysztof Czarnecki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2005 r. skargi Stowarzyszenia Właścicieli Nieruchomości na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2002 - 2003 oddala skargę Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2002 - 2003 w kwocie [...] zł. W motywach decyzji wskazano, iż organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo określił nadpłatę w podatku od nieruchomości za lata 2002 i 2003 opierając się na wypisie z ewidencji gruntów i budynków, w którym jako samoistny posiadacz działki oznaczonej numerem 54 jest wpisany Skarb Państwa. Dane z ewidencji gruntów stanowią podstawę wymiaru podatku stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm). Zatem zapłata podatku od nieruchomości za 2002 i 2003 r. dokonana przez Stowarzyszenie Właścicieli Nieruchomości stanowi nadpłatę w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa (jedn. tekst Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. ze zm.), powoływanej dalej jako ordynacja. Od decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Krakowie wniosło Stowarzyszenie Właścicieli Nieruchomości. Zarzucając niezasadne przyjęcie przez organ jako podstawy rozstrzygnięcia błędnych zapisów w ewidencji gruntów, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podnieśli, ze zapis w ewidencji gruntów na który powołują się organy jest niezgodny ze stanem faktycznym, że organy ograniczyły się do oceny formalnej nie badając rzeczywistego stanu posiadania. W uzupełnieniu skargi skarżący przedłożyli postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 marca 2003 r. sygn. akt [...], w którym Sąd oddalił apelację Gminy od orzeczenia Sądu Rejonowego w przedmiocie urządzenia księgi wieczystej, akty notarialne z 16 lutego 1960 r. A [...] oraz z [...] A [...] oraz pismo Starosty z 15 marca 2004 roku znak [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego podtrzymało argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy do rozpoznania skargi stosownie do § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187, poz. 1926). Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153 poz. 1269). Ocenie sądów administracyjnych podlega zatem zgodność aktów administracyjnych, w tym przypadku decyzji zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Skargę należy uznać za niezasadną. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych ( tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84) odnośnie obowiązku podatkowego za rok 2002 oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 przywołanej ustawy co do obowiązku podatkowego za rok 2003, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej będące samoistnymi posiadaczami nieruchomości. Podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2000 r. Nr 100 poz. 1086 ze zm.) Brzmienie art. 21 ustawy jest jednoznaczne. Dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela lub posiadacza samoistnego, jak również o samej nieruchomości. A zatem zasadne jest stanowisko organów podatkowych, które ustaliły opierając się na danych z ewidencji gruntów i budynków, iż skarżący nie jest samoistnym posiadaczem nieruchomości, a dokonana wpłata jest świadczeniem nienależnym, zrealizowanym w błędnym przeświadczeniu wykonania obowiązku podatkowego. Wbrew stanowisku skarżącego, organy podatkowe nie są uprawnione do dokonania własnych ustaleń odnośnie zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem prawnym. Organ podatkowy w przypadku zakwestionowania danych z ewidencji musiałby prowadzić postępowanie zmierzające do wyjaśnienia stosunków własnościowych, do czego nie ma odpowiednich kompetencji. Nadto, dokonanie przez organ podatkowy własnych ustaleń osoby właściciela lub posiadacza, wbrew zapisom zawartym w ewidencji gruntów byłoby naruszeniem art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jak wskazano wyżej, organy podatkowe nie są uprawnione do prowadzenia postępowania w zakresie prawa rzeczowego, jeżeli skarżący kwestionuje dane zawarte w ewidencji gruntów, stosowne działania winny być skierowane do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków - Starosty Powiatowego. Z powyższych względów w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego. Należy wskazać, że w postępowaniu odwoławczym została naruszona zasada czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażona w art. 123 Ordynacji , której konkretyzację stanowi art. 200 § 1 Ordynacji, obligujący organ do wyznaczenia stronie 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Przepis art. 200 § 1 Ordynacji obowiązuje w postępowaniu odwoławczym. W ocenie Sądu naruszenie to nie mogło mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Strona miała możliwość zapoznania się z treścią pisma Starosty z dnia 15 marca 2004 r. dotyczącego stanu prawnego nieruchomości, wobec doręczenia go przez starostę. W tym stanie rzeczy skoro zarzuty skargi nie są zasadne a nie ma podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 170 ze zm.) oddalił skargę.