I SA/Ke 107/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi T.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić wniosek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [..]w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, T. S. zawarła wniosek o wstrzymanie zajęcia wierzytelności do czasu wydania przez wierzyciela uwierzytelnionych odpisów dokumentów stanowiących podstawę wysuniętych wobec niej roszczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można natomiast mówić o wykonaniu aktu, jeżeli nie ma on przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Instytucja unormowana w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005r., II SA/Gd 395/05, lex nr 220325). W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie został zawarty w skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. stwierdzającego niedopuszczalność wniesienia zażalenia. Jest to rodzaj aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności. Postanowienie to nie nakłada na skarżącą żadnych nowych obowiązków, nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych (por. postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 2013 r. sygn. akt II FZ 1128/13, z dnia 20 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 3385/12, z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FZ 470/14 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem wniosek skarżącej dotyczy postanowienia, które nie podlega wykonaniu, zasadnym jest jego oddalenie. Należy ponadto zauważyć, że nawet jeśli postanowienie będące przedmiotem zaskarżenia nosiłoby znamiona wykonalności, to należałoby odmówić wstrzymania jego wykonania z uwagi na brak uzasadnienia wniosku. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. W ocenie Sądu sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia, w powiązaniu z jego uzasadnieniem wskazuje, że w istocie intencją wnioskodawczyni było wstrzymanie czynności egzekucyjnych polegających na zajęciu wierzytelności, do czasu wydania przez wierzyciela uwierzytelnionych odpisów dokumentów, na podstawie których wysunięto wobec skarżącej roszczenia. W tym miejscu należy wskazać wskazać, że kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych określona została w art. 3 i 4 ustawy p.p.s.a. Z treści tych przepisów wynika, że wstrzymanie prowadzenia egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych, w związku z czym Sąd nie jest uprawniony wstrzymać prowadzonej w stosunku do skarżącego egzekucji. Wstrzymania czynności egzekucyjnych może dokonać organ egzekucyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t.2012.1015). Wniosek ten podlega zatem rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organy właściwe do jego przeprowadzenia, a dopiero w dalszej kolejności orzeczenie to może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie zaznaczyć należy, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z [...] r. z urzędu stwierdził nieważność postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postepowania egzekucyjnego, jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Tym samym postanowienie to zostało wyeleminowane z obrotu prawnego. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.