I SA/Ke 11/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2016 r sprawy ze skargi J. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]. Nr [...]; 2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz J. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z [...]nr [...] utrzymał w mocy decyzję z [...]nr [...] odmawiającą J. S. umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek w łącznej kwocie 138.406,77 zł. Zakład ustalił, że J. S. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Budowlana "F." od 5 września 1977 r. do 1 listopada 2007 r. W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą przedsiębiorca obowiązany był do opłacania należnych składek za ubezpieczenie własne i za zatrudnionych pracowników, jednak obowiązku tego nie dopełnił, co spowodowało powstanie zadłużenia. Wnioskiem z 22 lipca 2015 r. zobowiązany zwrócił się o umorzenie zaległości z tytułu nieopłaconych składek. Decyzją z [...] nr [...] Zakład odmówił umorzenia należności. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnioskodawca oświadczył, że przyczyną trudnej sytuacji w jakiej się znalazł, było podjęcie zatrudnienia w 2007 r. w trakcie, którego uległ wypadkowi, na skutek którego stał się osobą niepełnosprawną posiadającą I stopień inwalidztwa. Wnioskodawca podkreślił, że jego zdaniem sytuacja zdrowotna i materialna w jakiej obecnie się znajduje, nie pozwala na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych jego i małżonki, co zagraża egzystencji rodziny. Powyższą sytuację zobowiązany uargumentował koniecznością dokonywania wyboru pomiędzy wydatkami na podstawowe potrzeby życiowe, a wydatkami związanymi z leczeniem. Zakład wskazał, że zasady umarzania należności zostały uregulowane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (j.t. Dz.U.2013.1442), dalej zwana "u.s.u.s." Zgodnie z art. 28 ust. 2 i 3 tej ustawy, podstawowym warunkiem umożliwiającym umorzenie jest całkowita nieściągalność należności z tytułu składek, która zachodzi w okolicznościach określonych w tym przepisie. Jednocześnie, stosownie do art. 28 ust. 3a u.s.u.s, należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umorzone, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Szczegółowe warunki umarzania tych należności określa rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz.U.nr 141.1365), dalej "Rozporządzenie". Zakład stwierdził brak przesłanki całkowitej nieściągalności, ponieważ zobowiązany posiada stałe źródło dochodu w postaci pobieranego świadczenia emerytalnego z którego prowadzone jest skuteczne postępowanie egzekucyjne na należności ZUS. Nadto zobowiązany jest właścicielem zarówno majątku ruchomego, jak i nieruchomego, a żaden organ egzekucyjny nie stwierdził w przypadku wnioskodawcy całkowitej nieściągalności uniemożliwiającej opłacenie przedmiotowych należności. Dalsze postępowanie w sprawie umorzenia prowadzone było zatem z uwzględnieniem przepisów art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i Rozporządzenia, które mają zastosowanie w przypadku braku całkowitej nieściągalności. Zakład wskazał, że wnioskodawca od 1 stycznia 2008 r. uzyskuje stałe dochody z tytułu świadczenia emerytalnego w kwocie brutto 1996,02 zł, z którego dokonywane są potrącenia egzekucyjne w kwocie 499 zł na należności ZUS. Do wypłaty pozostaje kwota 1159,38 zł netto. Zobowiązany ponadto otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł. Ustalono, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną K. S., która według ustaleń ZUS uzyskuje dochód z tytułu świadczenia emerytalnego w wysokości brutto 856,26 zł, netto 738,20 zł, wolne od potrąceń. Wnioskodawca oświadczył, że z ww. dochodów pokrywane są wydatki związane z utrzymaniem, tj. opłata za energię elektryczną, gaz, wodę, ścieki, opał oraz koszty za pomoc w obsłudze w łącznej kwocie 1050 zł miesięcznie. Natomiast koszty związane z leczeniem, tj. leki, badania, wizyty lekarskie oraz dojazdy na rehabilitację i utrzymanie samochodu, telefon wynoszą 800 zł miesięcznie. Zobowiązany przedstawił przy tym fakturę VAT za zakup leków wystawioną na żonę w kwocie 82,33 zł oraz paragon fiskalny za zakup leków na kwotę 61,88 zł oraz faktury wystawione na zobowiązanego, potwierdzające zakup leków za październik 2015 r. w łącznej wysokości 179,22 zł; czerwiec 2015 r. w wysokości 74,96 zł; maj 2015 r. w łącznej wysokości 103,16 zł oraz kwiecień 2015 r. w wysokości 65,18 zł. Zakład ustalił ponadto, że wnioskodawca wraz z małżonką posiada kredyt w wysokość 5000 zł, spłacany w ratach po 150 zł. Zakład ustalił również, że zobowiązany jest właścicielem pojazdu tarpan z 1991 r., Star z 1974 r., fiata Punto z 1995 r., przyczepy lekkiej SAM z 2012 r. jak również posiada w użytkowaniu wieczystym nieruchomość działki nr 2629/130 o pow. 49 m² położoną w M., na której ustanowiona jest hipoteka przymusowa na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego w J.. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zobowiązany podniósł, że obecnie posiada jedynie samochód Fiat Punto oraz przyczepę SAM służącą do przewozu wózka inwalidzkiego, natomiast pozostałe pojazdy zostały sprzedane. Środki pieniężne uzyskane w drodze sprzedaży pojazdu przeznaczył na spłatę zadłużenia w ZUS. Organ wskazał, że zobowiązany leczy się z powodu przewlekłych schorzeń. Z przedłożonej dokumentacji medycznej wynika m.in., że posiada wydane na stałe orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z powodu chorób narządu ruchu i innych. Jako przyczynę drastycznie pogarszającego się stanu zdrowia zobowiązany wskazał również wzrastające koszty utrzymania, brak pomocy ze strony państwa oraz brak środków powodujących ubóstwo. Nadto trudny dostęp do rehabilitacji powoduje nie odwracalne skutki zdrowotne. Według oświadczenia sytuacja zdrowotna w jakiej znajduje się wnioskodawca nie pozwala mu na podjęcie dodatkowej pracy, a członkowie rodziny nie są w stanie pomóc. Małżonka również posiada wydane orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z powodu chorób narządu ruchu wydane do 30 czerwca 2017 r. Zakład uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Zdaniem rozpatrującego wniosek, brak jest wystarczających podstaw do uznania, że sytuacja strony jest wyjątkowa, uniemożliwiająca opłacenie wnioskowanych należności. Nie można stwierdzić wystąpienia przesłanek, które dają organowi rozpatrującemu sprawę prawną możliwość umorzenia wnioskowanych należności na podstawie art. 28 ust. 2 i 3. Brak jest również przesłanek do umorzenia należności na ubezpieczenie własne na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz § 3 ust. 1 Rozporządzenia. W ocenie organu wnioskodawca nie wykazał, że spłata zadłużenia pozbawi rodzinę zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Zarówno zobowiązany jak i jego żona uzyskują dochody z pobieranych świadczeń emerytalnych. Łączna ich wysokość przekracza minimum socjalne dla 2-osobowego gospodarstwa emeryckiego. Z pobieranego świadczenia prowadzone jest skuteczne postępowanie egzekucyjne. Uzyskiwane dochody wystarczają na pokrycie wykazanych kosztów związanych z utrzymaniem oraz leczeniem. Wnioskodawca ponadto posiada majątek, który może stanowić źródło pozyskania środków finansowych. Mimo zgłaszanych trudności, rodzina nie figuruje w ewidencji osób korzystających z pomocy Ośrodka Pomocy Społecznej. Według organu strona nie udowodniła, że opłacenie należności z tytułu składek wywołałoby uciążliwe skutki w postaci niezaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne sprawy należało uznać, że warunek umożliwiający umorzenie należności z tytułu składek określany w § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia również nie został spełniony. Zdaniem ZUS wnioskodawca nie wykazał również, aby wystąpiła sytuacja określona w § 3 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, która pozwala umorzyć należności z tytułu składek w przypadku przewlekłej choroby zobowiązanego lub członka rodziny, jednakże taka choroba musi powodować konieczność sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny, które wykluczają zobowiązanemu możliwość zarobkowania, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca ponieważ strona otrzymuje świadczenie emerytalne. Zakład podkreślił, że decyzją z 22 kwietnia 2011 r. umorzył całość należności na ubezpieczenie własne jako płatnika składek na FUS za wskazane okresy. Na powyższą decyzję J. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zarzucił naruszenie: 1. art. 80 K.p.a. przez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadą swobodnej oceny dowodów poprzez niezasadne pominięcie lub zmarginalizowanie dowodów w postaci dokumentów oraz twierdzeń J. S. zawartych w kolejnych pismach, dotyczących jego stanu majątkowego, sytuacji finansowej oraz zdrowotnej, w konsekwencji wyciągnięcie błędnych sprzecznych z materiałem dowodowym wniosków, co do braku spełnienia przez skarżącego przesłanek umożliwiających zastosowanie instytucji umorzenia zaległych należności; 2. art. 7, art. 77 § 1, art. 84 § 1 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenie w sposób należyty postępowania dowodowego w zakresie wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na codzienne funkcjonowanie skarżącego i jego rodziny, które spowoduje brak możliwości kontynuowania leczenia, rehabilitacji, a w konsekwencji wykonanie decyzji zagraża zdrowiu i życiu strony postępowania; 3. art. 7, art. 77 § 1, art. 84 § 1 K.p.a. poprzez małownikliwe zbadanie realności wykonania decyzji w szczególności uwzględniając sytuacje zdrowotną, życiową i finansową strony postępowania, jak również konsekwencji wykonania tej decyzji, która w ocenie skarżącego naruszy podstawowe prawa obywatelskie takie jak: bezpieczeństwo sprawiedliwość, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej; 4. art. 7, art. 77 § 1, art. 84 § 1 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenie w sposób należyty postępowania dowodowego, w konsekwencji niepoczynienie istotnych ustaleń w sprawie, w szczególności w zakresie wpływu sytuacji finansowej, zdrowotnej, rodzinnej J.a S.ego na możliwość spłaty zaległych należności, w konsekwencji zaskarżonej decyzji nie sposób zaaprobować; 5. art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w zw. z § 3 Rozporządzenia poprzez błędną wykładnię, w konsekwencji uznanie, że nie zachodzą przyczyny do umorzenia zaległości, w sytuacji gdy skarżący uległ wypadkowi, w konsekwencji czego stał się osobą niepełnosprawną, nie ma możliwości zarobkowych, otrzymywana emerytura i zasiłek pielęgnacyjny nie pozwalają na spłatę ustalonego wysokiego zobowiązania wraz z odsetkami, a ich spłata pociągnęłaby za sobą zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w konsekwencji należy uznać, że decyzja uznaniowa organu jest dowolna i nieuzasadniona stanem faktycznym. Uzasadniając skargę J. S. podniósł, że zasadniczy problem w niniejszym postępowaniu sprowadza się do wyciągnięcia przez organ logicznie niewłaściwych wniosków, w zakresie stosowania przepisów prawa do ustalonego stanu faktycznego. Skarżący opisał przy tym instytucje uznania administracyjnego, wskazał na rozumienie w orzecznictwie NSA pojęć słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, a także obowiązki organu związane z prowadzeniem postępowania. Skarżący zarzucił, że ZUS nie wziął pod uwagę okoliczności będących przyczyną jego problemów finansowych. W ocenie skarżącego jego problemy zdrowotne oraz niewywiązanie się przez Urząd Gminy w M. ze zobowiązania stanowią przypadki z art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Wnioskodawca uważa, że jego trudna i nieodwracalna sytuacja majątkowa jest właśnie wynikiem zdarzenia losowego, które doprowadziło do jego niepełnosprawności, w konsekwencji do braku możliwości zarobkowych. W odpowiedzi na skargę Zakład podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2014.1647), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym – j.t. Dz.U.2012.270 ze zm., określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a."). Rozpatrując sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo. Organ prawidłowo wskazał na podstawę materialnoprawną umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, tj. art. 28 ust. 2, 3 i 3a u.s.u.s. Powołany przepis stanowi, że należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności. W niniejszej sprawie Zakład prawidłowo ustalił, że przesłanka ta nie występuje. Skarżący posiada bowiem stałe źródło dochodu w postaci świadczenia emerytalnego, z którego prowadzone jest skuteczne postępowanie egzekucyjne na należności ZUS. Wobec ustalenia braku przesłanki nieściągalności, ZUS przeprowadził postępowanie w oparciu o art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w związku z § 3 Rozporządzenia, zgodnie z którym Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niego i jego rodziny, w szczególności: 1. gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; 2. w przypadku poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; 3. w przypadku przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W celu ustalenia istnienia ww. przesłanek konieczne jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, określenie dochodów i wydatków, relacji pomiędzy tymi wielkościami oraz sytuacji rodzinnej i zdrowotnej osoby zobowiązanej. Z treści zacytowanych przepisów wynika, że organ przy rozpatrywaniu sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia korzysta ze swobody uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ ma prawo wyboru rozstrzygnięcia, może zatem w przypadku stwierdzenia przesłanki uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. Rozstrzygnięcie organu nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - j.t. Dz.U.2000.98.1071, dalej zwana "K.p.a."), wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.), zaś decyzja winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Dążąc do załatwienia sprawy organ zobowiązany jest też mieć na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Dokonując tych czynności organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 80 K.p.a., tj. ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, by nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny, m.in. logiki, doświadczenia życiowego, wszechstronności. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie proces decyzyjny organu został przeprowadzony wadliwie. Organ zgromadził wprawdzie obszerny materiał dowodowy w zakresie sytuacji materialnej i rodzinnej zobowiązanego jednak jego ocena okazała się dowolną, przekraczającą granice określone przepisem art. 80 K.p.a. Organ stwierdził, że trudna sytuacja finansowa i zdrowotna zobowiązanego nie stanowi wystarczającej podstawy do udzielenia ulgi. Zdaniem Zakładu dysponowanie przez skarżącego oraz jego żonę stałymi źródłami dochodu jakimi są ich emerytury, z których prowadzona jest egzekucja na pokrycie zaległości ZUS (499 zł miesięcznie) oraz okoliczność, że dochody te, pomimo prowadzonej egzekucji, wystarczają na pokrycie kosztów związanych z utrzymaniem i leczeniem, świadczą o tym, że w przypadku skarżącego nie wystąpił warunek umożliwiający umorzenie należności z tytułu składek, określony w § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia. Taka ocena sytuacji skarżącego, ogólnikowa i powierzchowna, nie może zostać zaakceptowana. Wprawdzie zobowiązany wraz z żoną posiadają stały dochód w postaci świadczeń emerytalnych (łącznie około 1900 zł), to jednak w całości jest on przeznaczany na wydatki związane z codzienną egzystencją, a przede wszystkim leczenie, zarówno skarżącego jak i jego żony (leki, badania, wizyty lekarskie, rehabilitacja). J. S. ma bowiem na stałe wydane orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z powodu chorób narządu ruchu i innych. Jest niezdolny do pracy oraz wymaga opieki drugiej osoby. Stan jego zdrowia przy tym ulega pogorszeniu, co jest związane z ubóstwem skarżącego i utrudnionym dostępem do rehabilitacji. Małżonka zobowiązanego również posiada wydane orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z powodu chorób narządu ruchu. Organ nie wziął przy tym pod uwagę okoliczności, którą podnosił we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący, że często musi dokonywać wyboru pomiędzy wydatkami na podstawowe potrzeby życiowe, a wydatkami związanymi z leczeniem. Powyższe oznacza, że opłacanie należności z tytułu składek (obecnie w sposób przymusowy, w drodze prowadzonego postępowania egzekucyjnego), pozbawia zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Do potrzeb tych niewątpliwie bowiem należy zaliczyć te związane z problemami zdrowotnymi. Z tych względów, wbrew ocenie dokonanej przez organ, należało uznać, że w przypadku skarżącego wystąpił warunek umożliwiający umorzenie należności z tytułu składek określony w § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia. Za dowolną ponadto należy uznać ocenę Zakładu w zakresie wystąpienia w sprawie przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia. Argumentując brak tej przesłanki umorzenia nie można opierać się wyłącznie, jak uczynił to organ, na okoliczności uzyskiwania przez przewlekle chorego, dochodu w postaci świadczenia emerytalnego. W tym zakresie bowiem istotne jest rozważenie czy choroba nie pozbawia zobowiązanego możliwości uzyskania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Innymi słowami czy zapłata zaległości przez skarżącego jest w ogóle możliwa. Wymaga przypomnienia, że przedmiotowa zaległość wynosi 138.406,77 zł. Poza sporem natomiast jest, że wymienione problemy zdrowotne skarżącego nie dają perspektywy poprawy jego sytuacji materialnej i zwiększenia możliwości płatniczych, gdyż podjęcie przez skarżącego zatrudnienia jest niemożliwe. Egzekucja zaległości z emerytury natomiast znacznie ogranicza możliwości zaspokaj.ia niezbędnych potrzeb życiowych skarżącego i jego małżonkę, co wykazano wyżej. Opisana sytuacja powoduje, że przewlekła choroba skarżącego pozbawia go możliwości uzyskania dochodu umożliwiającego opłacenie należności, co realizuje dyspozycję normy § 3 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia. Dodatkowo należy wskazać, że w znanym Sądowi z urzędu wyroku z 4 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ke 639/14 (dostępny na www.przeczenia.nsa.gov.pl), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zakwestionował możliwości płatnicze skarżącego jako podatnika, biorąc pod uwagę jego sytuację zdrowotną, podczas gdy zaległość podatkowa skarżącego była znacznie mniejsza (32.796,40 zł), niż w niniejszej sprawie zaległości z tytułu nieopłaconych składek (138.406,77 zł). W konsekwencji należy stwierdzić, że ZUS nie dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do norm zawartych w Rozporządzeniu. Rozstrzygając ponownie sprawę organ, uwzględni powyższe rozważania Sądu i wyda stosowne rozstrzygnięcie. Weźmie przy tym pod uwagę, że sytuacja podatnika jest klasycznym przykładem, który uzasadnia skorzystanie z instytucji określonej w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w związku z § 3 Rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 orzeczono jak w pkt 1 wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach (wynagrodzenie adwokata – 240 zł) w pkt 2 wyroku uzasadnia art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a.