I SA/Ke 114/14

PostanowienieWSA w Kielcach2014-10-15

Skład orzekający: Mirosław Surma

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy sąd administracyjny pierwszej instancji, rozpoznając wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu, powinien uwzględnić koszty pomocy prawnej udzielonej zarówno przed sądem pierwszej instancji, jak i przed sądem drugiej instancji (NSA)?
Ratio decidendi
Sąd administracyjny pierwszej instancji, rozpoznając wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu, powinien rozpoznać całość żądania pełnomocnika, obejmującego koszty pomocy prawnej udzielonej zarówno przed sądem pierwszej instancji, jak i przed sądem drugiej instancji (NSA). Sąd pierwszej instancji nie może ograniczyć się jedynie do części wniosku dotyczącej kosztów przed sądem pierwszej instancji, jeśli NSA uchylił jego wcześniejsze postanowienie w tym zakresie i zobowiązał do ponownego rozpoznania całości żądania.
Stan faktyczny
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (WSA) oddalił skargę S.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Po doręczeniu wyroku, pełnomocnik skarżącego (doradca podatkowy A.B.), ustanowiony z urzędu, złożył opinię o braku podstaw do skargi kasacyjnej oraz wniosek o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. WSA przyznał część wynagrodzenia, jednak Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) uchylił to postanowienie, wskazując, że wniosek obejmował koszty pomocy prawnej przed obiema instancjami, a WSA powinien rozpoznać całość żądania. WSA w Kielcach rozpoznał sprawę ponownie.
Rozstrzygnięcie
Przyznano od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz doradcy podatkowego A.B. kwotę 442,80 zł, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym kwotę 82,80 zł podatku od towarów i usług.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w sprawie ze skargi S.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...][...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz doradcy podatkowego A.B. kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa 80/100) złotych, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym kwotę 82,80 (osiemdziesiąt dwa 80/100) złotych podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 28 maja 2014 r. oddalił skargę S.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Po doręczeniu stronie skarżącej odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, do WSA w Kielcach wpłynęła opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku, sporządzona przez pełnomocnika skarżącego, ustanowionego w ramach prawa pomocy, doradcę podatkowego A. B. oraz wniosek o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2014 r. pełnomocnikowi zostało przyznane wynagrodzenie w kwocie 147,60 zł, w tym 27,60 zł VAT. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 września 2014 r. sygn. akt II FZ 1292/14 uchylił postanowienie sądu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia NSA wskazał, że wniosek pełnomocnika obejmował koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zarówno w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji jak i przed NSA. Sąd pierwszej instancji odniósł się jedynie do części wniosku, obejmującej koszty za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania NSA zobowiązał WSA w Kielcach do odniesienia się do całości żądania pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Mając na uwadze treść art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej zwana "ustawa p.p.s.a." oraz stanowisko NSA zawarte w postanowieniu z dnia 19 września 2014 r. sygn. akt I FZ 1292/14, należy wskazać, że zgodnie z art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 3 ust. 1 pkt 2 i § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153) dalej zwane "rozporządzenie", kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w innych sprawach niż te, których przedmiotem jest należność pieniężna wynosi 240 zł., a w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stawka minimalna wynosi 50% stawki minimalnej w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, jeżeli sprawę prowadził ten sam doradca podatkowy, nie mniej niż 120 zł. Zdaniem Sądu pełnomocnik ustanowiony z urzędu dokonał wszelkich czynności niezbędnych do prawidłowego reprezentowania s. K. przed sądem pierwszej instancji m.in. zapoznał się z aktami sprawy, reprezentował skarżącego podczas rozprawy w dniu 28 maja 2014 r., ponadto sporządził, przedstawił skarżącemu oraz przedłożył Sądowi opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Nadto, zgodnie z wymogiem ustanowionym w § 4 ust. 2 rozporządzenia, we wniosku o przyznanie wynagrodzenia zawarł oświadczenie, że wynagrodzenie nie zostało uiszczone w żadnej części. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 3 ust. 1 pkt 2 i § 3 ust. 2 pkt 2 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia, Sąd przyznał wynagrodzenie orzekając, jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 19.07.2026. · Źródło