I SA/Ke 117/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości oddala skargę. 1.1 Dyrektor Ś.Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (dalej: dyrektor) decyzją z [...]. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (dalej: kierownika) z [...] r. nr [...] o przyznaniu S. D. płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na 2014 r. 1.2 Dyrektor ustalił, że S. D. złożył 14 maja 2014 r. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej. W dniach 13-15 listopada 2014 r. w gospodarstwie wnioskodawcy przeprowadzona została kontrola na miejscu, która wykazała nieprawidłowości. Na działce rolnej T o powierzchni deklarowanej 0,43 ha, stwierdzono powierzchnię 0,57 ha. Dla działek rolnych K, P i S stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania, dla działek rolnych K i S do wyliczenia tolerancji pomiaru zastosowano wartość obwodu zewnętrznego, a dla działki rolnej S stwierdzono, że granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku. Ponadto dla działek rolnych A i S stwierdzono pozostawienie większej niż 10%, lecz mniejszej niż 50% nieskoszonej powierzchni działki rolnej. Jednocześnie na działkach rolnych E i S stwierdzono, że rolnik nie przeprowadził na łąkach lub pastwiskach wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej w terminie lub nie były na nich wypasane zwierzęta. S. D. pisemnie poinformował organ, że na działkach rolnych E i F realizuje program rolnośrodowiskowy, dołączając podpisany raport z czynności kontrolnych w ramach programu rolnośrodowiskowego. Kierownik decyzją z 10 września 2015 r. przyznał S. D. płatność rolnośrodowiskową na rok 2014 w pomniejszonej wysokości. Przyznana kwota płatności, tj. 2243,40 zł, wynikała z uznania realizacji wariantu 4.6 - półnaturalne łąki wilgotne na powierzchni 1,32 ha; wariantu 6.4 — sady tradycyjne na powierzchni 0,26 ha oraz wariantu 8.2.1 - międzyplon ozimy na powierzchni 1,75 ha. Nakazano również realizację działań naprawczych w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami w przestrzeganiu norm i wymogów. 1.3 Organ wskazał na mające zastosowanie w sprawie przepisy: - § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 marca 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2014 r., poz. 324), - art. 10 i art. 28b ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013 r., poz. 173, ze zm.), - § 2 ust. 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 4, § 4 ust. 2, § 12 ust. 4, § 12 ust. 5 pkt 3 lit. b, § 10 pkt 4 lit. b, § 12 ust. 6, § 18 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 i ust. 3, § 41 ust. 1, § 42 ust. 1 i § 38 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz.U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.), dalej: rozporządzenia, oraz załącznik nr 3 tego rozporządzenia zawierający wymogi dla poszczególnych pakietów, - art. 50a ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 z 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFFROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), - art. 23 ust. 1 i art. 5 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające Rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) Nr 378/2007 oraz uchylające Rozporządzenie (WE) Nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30, z 31.01.2009 r., str. 16), - art. 19 ust. 2 i 3, art. 11 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 16 ust. 3 i ust. 5, ust. 6 i ust. 7, art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25, z 28.01.2011, str. 8, z późn. zm.), - wymogi określone w Obwieszczeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 marca 2009 r. w sprawie wykazu wymogów określonych w przepisach Unii Europejskiej z uwzględnieniem przepisów krajowych wdrażających te przepisy (M.P. Nr 17, poz. 224 ze zm.), - minimalne normy określone rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2014 r., poz. 1372), - rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej lub płatności do pomidorów (Dz. U. z 2010 r., Nr 67, poz. 434, ze zm.). 1.4 Organ podniósł, że przy ustalaniu obniżek lub wykluczeń z tytułu nieprzestrzegania norm i wymogów dla wniosków o przyznanie płatności za 2014 r., uwzględniane są tylko i wyłącznie raporty z kontroli na miejscu, które były przeprowadzane w terminie od 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. S. D., który wniósł o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej za 2014 rok w ramach wariantu 4.6, zobowiązany był do spełnienia warunków określonych w ww. załączniku nr 3 rozporządzenia z 13 marca 2013 r. W czasie kontroli na miejscu dokonanej w jego gospodarstwie kontrolujący stwierdzili odnośnie działek rolnych A i S, pozostawienie większej niż 10%, lecz mniejszej niż 50% nieskoszonej powierzchni działki rolnej. Wysokość współczynników procentowych stosowanych do dokonywania zmniejszeń płatności rolnośrodowiskowych w ramach pakietów lub wariantów została określona w załączniku nr 7 do niniejszego rozporządzenia. Zgodnie natomiast z brzmieniem jego § 38 ust. 1, jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów w ramach określonych wariantów poszczególnych pakietów, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje w danym roku w zmniejszonej wysokości, w części dotyczącej działek rolnych w stosunku do których stwierdzono takie uchybienie, z tym że w określonych przypadkach wymienionych w załączniku nr 7 do rozporządzenia, wysokość płatności rolnośrodowiskowej jest zmniejszana w części dotyczącej danego pakietu albo wariantu. A zatem ustawodawca wyraźnie określił, że sankcjami objęta jest cała powierzchnia działki rolnej. Na tej podstawie odnośnie działek rolnych A i S nałożono sankcję w wysokości 30 %. Łączna kwota zmniejszeń wyniosła 93,60 zł, a kwota przyznanych płatności to 962,40 zł [kwota 1056 zł (powierzchnia 1,35 ha x 800 zł stawka płatności w wariancie 4.6) - 93,60 zł]. 1.5 Organ podniósł, że postępowanie w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej wyżej ustawy z 7 marca 2007 r., ma charakter wnioskowy, co oznacza, że jest ono wszczynane jedynie na wniosek zainteresowanego podmiotu i prowadzone w zakresie określonym przez niego we wniosku. Wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej zawiera oświadczenia i zobowiązania związane z płatnością, której dotyczy. Oświadczenia te obejmują przede wszystkim powierzchnię działek ewidencyjnych, w stosunku do których rolnik ubiega się o przyznanie płatności oraz informacje o sposobie wykorzystania działek rolnych. Dane zawarte we wniosku mają umożliwiać weryfikację ich prawdziwości. Powyższe oznacza, że obowiązkiem rolnika jest wypełnienie wniosku przy dołożeniu należytej staranności. To wnioskujący rolnik dysponuje wiedzą o powierzchni gruntów użytkowanych rolniczo oraz decyduje o treści wniosku, który podpisuje i składa w ARiMR. W niniejszej sprawie S. D. własnoręcznym podpisem na formularzu wniosku oświadczył, że zna zasady przyznawania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014, jednocześnie potwierdzając, że został pouczony o skutkach prawnych złożenia fałszywego oświadczenia z art. 233 § 1 i § 6 Kodeksu karnego. 1.6 Organ nie zgodził się z zarzutem strony w przedmiocie bezprawnego wyeliminowanie z dopłat działek rolnych E i F o łącznej powierzchni 3,43 ha (łąka) zgłoszonych we wniosku z 14 maja 2014 r. Wyjaśnił, że S. D. we wniosku zadeklarował działki rolne E i F, ale nie przypisał do nich żadnego wariantu - stąd nie mogły zostać uwzględnione w płatnościach rolnośrodowiskowych. Działanie strony w tym zakresie organ uznał za świadome, o czym świadczy treść oświadczenia strony z 17 grudnia 2014 r. Organ dodał, że nawet gdyby strona wnioskowała o przyznanie płatności do działki rolnej E w wariancie 4.6, to na tą działkę nałożono by sankcję ze względu na stwierdzone nieprawidłowości (rolnik nie przeprowadził na łąkach lub pastwiskach wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej w terminie lub nie były na nich wypasane zwierzęta). 2.1 S. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na decyzję dyrektora, wnosząc o jej uchylenie. Wniósł również o powołanie na rozprawę eksperta przyrodniczego – dr A. H.. Zarzucił wykluczenie z płatności działek E i F w całości, tj. 3,43 ha, w zakresie czego organ nie zawarł merytorycznego uzasadnienia. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu, że skarżący i tak nie otrzymałby płatności do tych działek. Pracownicy organu nie mają wiedzy na temat wyglądu trawy koszonej w lipcu i listopadzie, wobec tego winien być powołany ekspert botanik. Dalej skarżący zarzucił, że w decyzji kierownika z 10 września 2015 r. nałożono sankcję w wysokości 67,30 zł, nie uzasadniając tej kwestii. Wskazał na naruszenie art. 7, art. 8 art. 9 i art. 10 K.p.a. Decyzje organów pozostają w sprzeczności z powołanymi przepisami rozporządzenia z 13 marca 2013 r. i 19 marca 2009 r. 3.1 W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że decyzja z 10 września 2015 r. nie stanowiła o nałożeniu dodatkowych sankcji, w tym 67,30 zł. Wyjaśnił także w odniesieniu do działek E i F, że nie przypisano kodu nieprawidłowości nie ze względu na niewypasanie zwierząt ale ze względu na nieprzeprowadzenie koszenia i usuwania pokrywy roślinnej w terminie. Organ wskazał ponadto, że w toku postępowania administracyjnego skarżący nie wnioskował o powołanie eksperta do oceny zebranego materiału. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1 Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 poz. 1647 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 4.2 Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Decyzja wprawdzie obarczona jest uchybieniami, o których będzie mowa niżej, jednakże miały one charakter nieistotny. 4.3 Przedmiotem decyzji jest przyznanie płatności w pomniejszonej wysokości. Zmniejszenie to organ zastosował w kwocie 93,60 zł wobec płatności rolnośrodowiskowej zadeklarowanej do działek A i S. Jak wynika ze złożonego przez S. D. wniosku o przyznanie płatności na rok 2014 r., działki A i S zgłoszone zostały do pakietu 4 wariantu 6, co oznaczono w pozycji nr 9 "Nr wariantu/opcji" znajdującej się w tabeli nr VIII pn. "oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych". W pierwszej kolejności należy wskazać, że S. D. realizował w 2014 r. zobowiązanie rolnośrodowiskowe podjęte w 2010 r., czyli na podstawie § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 marca 2014 r. stosuje się do niego przepisy dotychczasowe, co oznacza, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2013 r. w brzmieniu obowiązującym do 13 marca 2014 r. (dalej zwanego rozporządzeniem). Paragraf 2 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha; 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej; 4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Warunki, o których mowa w powyższym punkcie 4 § 2 ust. 1 rozporządzenia, dla pakietu 4 wariantu 6 opisanego w § 4 ust. 1 pkt 4 niniejszego rozporządzenia, zawarte zostały w załączniku nr 3 tego aktu. Zgodnie z jego treścią, dla półnaturalnych łąk wilgotnych wymagane jest między innymi koszenie w terminie od dnia 15 czerwca do dnia 30 września w sposób nieniszczący runi roślinnej i pokrywy glebowej, nie więcej niż dwa pokosy w roku; wysokość koszenia 5-15 cm. W toku przeprowadzonej 15 listopada 2014 r. kontroli stwierdzono pozostawienie większej niż 10 %, lecz mniejszej niż 50 % nieskoszonej powierzchni działek A i S, czyli niespełnienie powyższych wymogów. Raport z czynności kontrolnych zawierający powyższe ustalenia został przesłany rolnikowi, który w tym zakresie nie wniósł żadnych zastrzeżeń. Organ prawidłowo powołał mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa, w tym art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009, zgodnie z którym w przypadku niezastosowania się do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska w jakimkolwiek momencie w ciągu danego roku kalendarzowego i gdy taka niezgodność jest wynikiem działania lub zaniechania, które można bezpośrednio przypisać rolnikowi składającemu wniosek o pomoc w danym roku kalendarzowym, całkowitą kwotę płatności bezpośrednich, które zostały lub mają zostać przyznane temu rolnikowi zmniejsza się lub wyklucza. W przypadku uchybienia, jakie stwierdzono na działkach A i S, wysokość zmniejszenia, zgodnie z załącznikiem nr 7 rozporządzenia, wynosi 30 %. Stosownie zaś do treści § 38 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów w ramach określonych wariantów poszczególnych pakietów, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje w danym roku w zmniejszonej wysokości, w części dotyczącej działek rolnych w stosunku do których stwierdzono takie uchybienie, z tym że w określonych przypadkach wymienionych w załączniku nr 7 do rozporządzenia wysokość płatności rolnośrodowiskowej jest zmniejszana w części dotyczącej danego pakietu albo wariantu. Biorąc za podstawę powyższe regulacje, organ, sumując zadeklarowaną przez rolnika powierzchnię działek zgłoszoną do pakietu 4.6, czyli powierzchnię 1,32 ha, sumując powierzchnię działek A i S, czyli 0,39 ha, uwzględniając stawkę płatności w tym wariancie 800 zł oraz 30 % sankcji, dokonał wyliczeń, z których wynikła kwota zmniejszenia w wysokości 93,60 zł, o którą obniżono płatność. Przy czym należy zauważyć, że w zaskarżonej decyzji organ błędnie wskazał na całkowitą powierzchnię działek zadeklarowanych do pakietu 4.6, jako "1,35 ha" zamiast "1,32 ha" (powierzchnia działek A, K i S). Omyłka ta w żaden sposób jednak nie wpłynęła na prawidłowość wyliczeń, i przez to nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy. Podsumowując, organ w pełni prawidłowo dokonał ustaleń i wyliczeń w zakresie działek A i S. 4.4 Organ nie uwzględnił natomiast do płatności działki E i F. Jak wynika wniosku o przyznanie płatności, przy działkach rolnych E i F nie wpisano numeru pakietu. Skarżący w piśmie z 17 grudnia 2014 r., odsyłając podpisany raport z czynności kontrolnych wskazał, że brak jest w nim oznaczenia, że działki te realizowane są w pakiecie rolnośrodowiskowym 4.6. Tymczasem raport z czynności kontrolnych odwzorowywał treść wniosku. Jeśli więc we wniosku działek tych nie przypisano do konkretnego pakietu, to oznacza to, że i w raporcie nie mogło to zostać uwzględnione. Brak oznaczenia we wniosku działek E i F kodem pakietu jest równoznaczne z niezgłoszeniem ich do płatności rolnośrodowiskowej. Należy wyjaśnić, że to do obowiązków rolnika należy staranne wypełnienie wniosku, który zawiera również zgłoszenie do innych płatności (w tym np. jednolitej płatności obszarowej). Wskazanie działki bez opisania jej kodem pakietu sugeruje zgłoszenie jej do innej niż rolnośrodowiskowa płatności. W tej sytuacji organ nie mógł domniemywać, że działki nieoznaczone numerem pakietu, w niewyrażonej pisemnie intencji wnioskodawcy również miały być objęte płatnością rolnośrodowiskową. Skutku zgłoszenia działek E i F do płatności rolnośrodowiskowej nie mogło natomiast wywołać pismo skarżącego z 14 grudnia 2014 r. Zgodnie z treścią § 23 ust. 1 rozporządzenia, wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych składa się do kierownika biura powiatowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę rolnika, w terminie określonym do składania wniosków o przyznanie płatności bezpośredniej w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Artykuł 18 ust. 2 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.) stanowi, że wniosek o przyznanie płatności obszarowych składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Termin, o którym mowa w ust. 2, nie podlega przywróceniu – art. 18 ust. 3. Przepisy te oznaczają, że S. D. obowiązany był zgłosić działki E i F do płatności rolnośrodowiskowej do 15 maja 2014 r. Skoro tego nie uczynił w ustawowym terminie, płatność do nich nie mogła zostać przez organ naliczona. W tym miejscu wymaga wyjaśnienia, że bezprzedmiotowe są rozważania na temat przestrzegania przez rolnika na działkach E i F wymogów dla pakietu 4.6, w tym koszenia tych działek czy wypasania zwierząt. Organ podniósł, że nawet jeśli strona wnioskowałaby o przyznanie płatności do działki E w wariancie 4.6, to na działkę tą nałożono by sankcję ze względu na brak wymaganego koszenia. To wyjaśnienie organu stało się główną materią zarzutów skargi. Należy podnieść, że skoro działki te, jak już wyżej wyjaśniono, nie zostały zgłoszone do płatności rolnośrodowiskowej, to zbyteczne jest czynienie hipotetycznych ustaleń na temat sytuacji, w której byłyby zgłoszone. Innymi słowy, skoro działki E i F nie zostały zgłoszone do płatności rolnośrodowiskowej, to był to powód, dla którego płatność nie została przyznana. Nie ma w kontekście przyznania niniejszej płatności znaczenia kwestia czy były koszone czy nie, czy wypasano tam zwierzęta i czy nałożono by sankcję. Zarzuty skarżącego, w tym na temat konieczności powołania eksperta botanika, odnoszą się zatem do ustaleń organu, które w tym zakresie były zbędne. To zaś przesądza o bezcelowości merytorycznej oceny zarzutów skarżącego. Przy czym, choć ustalenia organu są zbędne, to w żaden sposób nie wpływają na prawidłowość zaskarżonej decyzji. 4.5 Kolejny zarzut skarżącego dotyczy nałożenia sankcji w wysokości 67,30 zł. Wbrew zarzutowi skargi, kwestię tą wyjaśnił organ pierwszej instancji, podnosząc, że odstąpiono od nałożenia sankcji w tej kwocie. Możliwość takiego odstąpienia przewiduje art. 28b ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r. nr 173). Zgodnie z jego treścią, zmniejszenia lub wykluczenia, o którym mowa w art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005, nie stosuje się, jeżeli zmniejszenie albo wykluczenie wynosi nie więcej niż równowartość kwoty 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w odniesieniu do prowadzenia kont przez agencje płatnicze, deklaracji wydatków i dochodów oraz warunków zwrotu wydatków w ramach EFRG i EFRROW. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, w której kwota 67,30 zł nie przekraczała równowartości kwoty 100 euro. Z treści decyzji wynika zatem, że choć sankcję organ wyliczył, to odstąpił od pomniejszenia o tą kwotę całkowitej kwoty płatności. 4.6 Podsumowując, prawidłowe jest rozstrzygnięcie organu w zakresie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości, zarówno jeśli chodzi o powołane podstawy prawne jak i wnioski organu. Wyżej opisane uchybienia organu nie miały charakteru determinującego konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył zasady prawdy obiektywnej, zawartej w art. 7 K.p.a., ponieważ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej – art. 8 K.p.a., należycie i wyczerpująco informując stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, do czego zobowiązuje organ treść art. 9 K.p.a. Skarżący nie wskazał na czym polegało naruszenie art. 10 K.p.a., przewidującego obowiązek organu zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Nie wyjaśnił również, na czym polegało naruszenie przepisów rozporządzeń z 13 marca 2013 r. i z 19 marca 2009 r. Dokonana w tym zakresie kontrola z urzędu wykazała, że zaskarżona decyzja również w tym zakresie odpowiada prawu. 4.7 Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.