I SA/Ke 118/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Mirosław Surma, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2021 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zezwolenia na przewozów osób w krajowym transporcie drogowym oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (Kolegium) decyzją z ... znak: ... utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Ś. (Marszałek) z ... znak: ... cofającą J. S. Handel Obwoźny, zezwolenie nr .. z .... (zmienione decyzją z 22 sierpnia 2016 r.), wydane przez Marszałka Województwa Ś. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej J. – K., w związku z naruszeniem i zmianą warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu. Organ wskazał na przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (jt. Dz.U.2019.2140 ze zm.) dalej "u.t.d.", wskazujące na przesłanki cofnięcia zezwolenia (art. 24 ust. 4), zasady wykonywania przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym (art. 18b), zakres niezbędnych danych do wydania zezwolenia (art. 22 ust. 1). Marszałek 15 września 2020 r. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia nr ... z ... na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej J. K., wydanego J. S. Handel Obwoźny. Pracownicy Urzędu Marszałkowskiego w okresie czerwiec - wrzesień 2019 r. przeprowadzili kontrolę zgodności wykonywanych usług w krajowym transporcie drogowym osób z zezwoleniem nr 1950 na linii komunikacji regularnej J. - K. Kontrole wykazały w 6 przypadkach wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczącym godzin przyjazdu i odjazdu. Na podstawie tych protokołów skierowano do przewoźnika wezwanie pokontrolne, w którym zobowiązano do podjęcia działań o charakterze naprawczym i wyeliminowanie uchybień. Podjęta w dniach 28 sierpnia i 19 września 2019 r. rekontrola wykazała, ze przewoźnik nie podjął skutecznych działań naprawczych. Drugą przesłanką badaną przez organ było naruszenie i zmiana warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane (art. 18b). W dniu 4 września 2020 r. przeprowadzono kontrolę w zakresie zamieszczania informacji o obowiązujących rozkładach jazdy zamieszczonych na przystankach autobusowych określonych w zezwoleniu. W jej wyniku stwierdzono naruszenie warunków na jakich zezwolenie zostało wydane, bowiem na przystankach i dworcach autobusowych nie została podana do publicznej wiadomości informacja o rozkładzie jazdy. Pismem z 14 września 2020 r. przedsiębiorca został wezwany do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Rekontrola z 9 października 2020 r. wykazała, że na terenie miasta K. na przystankach nadal brak jest informacji o rozkładzie jazdy. Organ ustalił ponadto, że przedsiębiorca posiadał zgodę na korzystanie z przystanków na terenie Gminy J. z terminem ważności do 31 grudnia 2017 r. (art. 22 ust. 1 pkt 3). Następną zgodę Gminy J. strona dostarczyła dopiero 5 października 2020 r. natomiast w przypadku pozostałych zgód na korzystanie z przystanków na linii J. – K., termin ich upłynął 31 grudnia 2018 r. (zgoda Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K.), w dniu 31 grudnia 2019 r. (zgoda Świętokrzyskiego Zrzeszenia Transportu i Usług w K.), pozostałe zgody na wskazanej trasie wydane zostały bezterminowo lub na okres ważności zezwolenia. Aktualne zgody na korzystanie z przystanków przewoźnik dostarczył dopiero w październiku i listopadzie 2020 r., a więc już po wszczęciu przez Marszałka postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia. Organ pierwszej instancji na początku każdego roku kalendarzowego przypominał pisemnie przewoźnikom o konieczności zaktualizowania zgód na korzystanie z przystanków autobusowych. Ponadto, przystanek J. K. (Dworzec PKP)/01, tj. przystanek początkowo - końcowy na trasie J. – K. został wyłączony z użytkowania 1 marca 2020 r. w związku z budową Centrum Komunikacyjnego dla obsługi ruchu pasażerskiego w J. Przedsiębiorca informację o zawieszeniu swojej działalności przekazał organowi 21 sierpnia 2020 r. Tak więc w okresie od 1 marca 2020 r. do 20 lipca 2020 r. przedsiębiorca wykonywał przewóz niezgodnie z zezwoleniem, nie wystąpił także do organu o zmianę tego zezwolenia. W ocenie Kolegium zgromadzony materiał dowodowy wskazuje bezspornie, że przewoźnik dopuścił się naruszenia oraz zmiany warunków na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu, poprzez niedokonanie aktualizacji zasad na korzystanie z przystanków i obiektów dworcowych z ich właścicielami lub zarządzającymi oraz naruszenia warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin przyjazdu i odjazdu, a także braku informacji o godzinach odjazdowych na tabliczkach przystankowych. Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczącego braku możliwości cofnięcia zezwolenia ze względu na zawieszenie prowadzonej działalności na mocy art. 15n ust. 1 pkt 2 ustawy z 16 kwietnia 2020r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 należy wyjaśnić, Kolegium stwierdziło, że jest on bezzasadny. Wskazane wyżej uchybienia dotyczą okresu sprzed wejścia w życie tego rozwiązania prawnego, zaś samo zawieszenie prowadzenia działalności nie powoduje, że zezwolenie to nie może być cofnięte. Także okoliczność, że po wszczęciu postępowania przedsiębiorca dostarczył aktualne zgody na korzystanie z przystanków, czy tez uzupełnił braki rozkładu jazdy na przystankach nie sanują stanu wykazanego przez Marszałka na dzień wszczęcia postępowania w sprawie. Na powyższą decyzję J. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucił naruszenie: 1. art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. w zw. z art. 15n ust. 1 pkt 2 ustawy z 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS - CoV-2, przejawiające się wyrażeniem błędnego poglądu prawnego, że czasowe, zawieszenie zezwolenia ze względu na panującą sytuację pandemiczną prowadzi do zmiany warunków realizacji zezwolenia, skutkując możliwością cofnięcia zezwolenia, w sytuacji gdy stan pandemii jest stanem ogłoszonym w ramach obowiązującego stanu prawnego; 2. art. 24 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 90 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przejawiające się wyrażeniem błędnego poglądu prawnego, że właściwym zastosowaniem wyżej wskazanych przepisów, jest cofnięcie zezwolenia bez dokonania wezwaniu do usunięcia uchybień i udzielenia terminu na poprawę, bez dokonania jakichkolwiek czynności kontrolnych w zakresie usunięcia uchybień i udzielenia terminu na poprawę; 3. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. przejawiającym się niedokonaniem przez organy obu instancji jakiejkolwiek czynności dowodowej, w toku wszczętego postępowania administracyjnego skutkujące zaniechaniem poczynienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń w zakresie stanu pandemii oraz skuteczności zawieszenia zezwolenia; 4. art. 24 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 18b ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.t.d. przejawiające się wyrażeniem przez organy obu instancji błędnego poglądu w zakresie interpretacji przepisów art. 24 ust. 4 pkt 2 polegającego na uznaniu, że przedsiębiorca mimo zawieszenia działalności ze względu na stan pandemii na podstawie spec ustawy w przedmiocie Covid 19 rzekomo naruszył warunki przewozu, co w przedmiotowej sprawie nie mogło mieć miejsca. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ I instancji posiadał stosowną informację wystosowaną na podstawie art. 15n ust. 1 pkt 2 ww. ustawy z 16 kwietnia 2020 r. o zastosowanym odstępstwie od zezwolenia nr 1950 polegającym na zawieszeniu wykonywania połączeń na linii J. – K. z uwagi na brak rentowności wykonywanych przewozów. Zmiana zezwolenia w sytuacji, gdy przewoźnik w zgodzie z obowiązującym prawem go nie realizuje, jest w ocenie odwołującego bezprzedmiotowa. Organ w tym okresie wymagał zmiany zezwolenia polegającej na usunięciu z rozkładu jazdy przystanku, który został wyłączony z użytkowania na czas realizacji budowy. Nie można jednak w tym momencie wykluczyć, że przedmiotowy przystanek zostanie przywrócony do użytku jeszcze przed ustaniem w kraju pandemii korona wirusa. Nie mniej jednak, reagując na wezwania organu, skarżący dwukrotnie prosił o wydłużenie czasu na pozyskanie aktualnych uzgodnień na korzystanie z przystanków z uwagi na fakt, że panująca w kraju pandemia znacząco utrudniała załatwianie urzędowych spraw. Skarżący przekazywał stosowne dowody potwierdzające, że ustalenia zawarte w rekontroli przeprowadzonej 9 października 2020 r. o rzekomym braku informacji o rozkładzie jazdy na przystankach na terenie K. nie polegają na prawdzie. Skarżący w dniu przeprowadzenia kontroli przez pracowników Urzędu Marszałkowskiego również dokonał oględzin przystanków na przedmiotowej trasie, z czego sporządził dokumentacje fotograficzną. Odnosząc się do zarzutów decyzji z 6 listopada 2020 r. przekazał organowi odwoławczemu na płycie CD sporządzoną 9 października 2020 r. dokumentacje fotograficzną, jednak Kolegium w żaden sposób się do tego nie odniosło dając w całej rozciągłości wiarę ustaleniom dokonanym przez organ I instancji, jednocześnie pomijając dowody przedstawione przez skarżącego. Organ przeprowadza liczne kontrole w zakresie zamieszczania informacji o obowiązujących rozkładach jazdy na różnych trasach i w zdecydowanej większości stwierdza liczne naruszenia w postaci braku rozkładów jazdy na przystankach, czego powodem, w ocenie skarżącego, może być np. zrywanie rozkładów przez konkurencyjnych przewoźników, bądź przez samych pasażerów. Skarżący nie zgodził się ponadto ze stwierdzeniem Kolegium, że skoro skarżący informację o zawieszeniu swojej działalności na linii J. – K. przekazał organowi I instancji 21 lipca 2020 r., to w okresie od 1 marca 2020 r. do 20 lipca 2020 r. wykonywał przewozy niezgodnie z zezwoleniem, nie wystąpił także do organu o zmianę tego zezwolenia. Kolegium pominęło w swoich twierdzeniach fakt, że z początkiem pandemii prawo dopuszczało możliwość zawieszenia kursów w przypadku braku ich rentowności bez informowania organu o zastosowanych odstępstwach. Wymóg informowania organu o zastosowanych odstępstwach od zezwolenia został wprowadzony rozporządzeniem w późniejszym czasie. Skarżący od momentu wybuchu pandemi nie wykonywał przewozów z powodu braku rentowności wykonywania przewozów. Jedynym uchybieniem było nie poinformowaniem organu o tym fakcie w odpowiednim terminie, lub dokonanie tej czynności po terminie. Wynikało to natomiast z braku znajomości obowiązujących przepisów w danej chwili. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o doddaleni skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, z 9 kwietnia 2021 r., wydanym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.), zmienionej ustawą z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U.2020.875). Zgodnie ze wskazanym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2021.137) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2019.2325 ze zm.), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując tak określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Przedmiotem kontroli Sadu jest decyzja Kolegium w sprawie cofnięcia skarżącemu zezwolenia na przewóz regularny. Z przesłanych akt administracyjnych wynika, że decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja Marszałka Województwa Ś. stanowiła konsekwencje czynności kontrolnych przeprowadzonych względem skarżącego przewoźnika wykonującego przewozy regularne. Przez tak określony przewóz art. 4 pkt 7 u.t.d. nakazuje rozumieć publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w u.t.d. i w ustawie z 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz.U.2020.8). Wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia (art. 18 ust. 1 pkt 1 u.t.d.). Załącznikiem do zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy (art. 20 ust. 1a u.t.d.). Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym dołącza się proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy; potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi (art. 22 ust. 1 pkt 1 i pkt 3). Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia (art. 22b u.t.d.). Stosownie zaś do art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. zezwolenie cofa się w razie naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu. Jeżeli w wyniku kontroli organ stwierdzi niespełnienie przez przewoźnika wymogów będących podstawą do wydania zezwolenia, zgodnie z art. 90 pkt 1 u.t.d. wzywa przedsiębiorcę do spełnienia tych wymogów w wyznaczonym terminie. Zasady wykonywania przewozów regularnych określa m.in. treść art. 18b u.t.d. Przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym są wykonywane zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 (art. 18b ust. 1 pkt 7). Według zasad wykonywania tych przewozów m.in. rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach oraz podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów (art. 18b ust. 1 pkt 2 i art. 18b ust. 2 pkt 2). Wykładnia wskazanych przepisów pozwala na stwierdzenie, że przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób w krajowym transporcie drogowym powinien umieszczać na przystankach i dworcach autobusowych, które są wymienione w rozkładzie jazdy stanowiącym załącznik do udzielonego mu zezwolenia, pisemne informacje o rozkładzie jazdy (tak słusznie Strachowska, Renata. Art. 18(b). W: Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz, wyd. III. System Informacji Prawnej LEX, 2012.). Przystanek wykorzystywany przez przewoźnika musi zostać wyposażony w rozkład jazdy, co potwierdza również ustawowa definicja tego obiektu zamieszczona w art. 4 pkt 8a u.t.d. W jej świetle, przystankiem jest miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów na danej linii komunikacyjnej, oznaczone w sposób określony w przepisach ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, z informacją o rozkładzie jazdy, z uwzględnieniem godzin odjazdów środków transportowych przewoźnika drogowego uprawnionego do korzystania z tego miejsca. Z przytoczonego wyżej art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. wynika, że naruszenie zasad realizacji zezwolenia na przewóz regularny zostało przez ustawodawcę zagrożone sankcją w postaci cofnięcia zezwolenia. Decyzja o cofnięciu zezwolenia ma charakter aktu związanego a nie uznaniowego. Korzystanie przez przewoźnika z przystanków, które nie zostały przez niego wyposażone w aktualny rozkład jazdy, winno prowadzić do cofnięcia zgody administracji publicznej (przyjmującej postać zezwolenia) na wykonywanie przewozu na określonej w tej zgodzie linii. Będzie to bowiem oznaczać, że przedsiębiorca nie dochowuje warunków, na jakich zezwolenie zostało mu udzielone. W niniejszej sprawie w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania spełniającego wymogi z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. organ ustalił, że skarżący dopuścił się naruszenia oraz zmiany warunków na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu, poprzez niedokonanie aktualizacji zasad na korzystanie z przystanków i obiektów dworcowych z ich właścicielami lub zarządzającymi oraz naruszenia warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin przyjazdu i odjazdu, a także braku informacji o godzinach odjazdowych na tabliczkach przystankowych. Przeprowadzono mianowicie 6 kontroli przewoźnika na podstawie art. 89 ust. l pkt 7 u.t.d. w wyniku, których w 6 przypadkach stwierdzono wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin przyjazdu i odjazdu. Istotne ponadto jest, że do przewoźnika zostało skierowane wezwanie pokontrolne, w którym zobowiązano przedsiębiorcę do podjęcia działań o charakterze naprawczym i wyeliminowanie uchybień skutkujących naruszeniem zasad, na jakich wydane zostało zezwolenie nr 1950 J. – K., poprzez stosowanie się w praktyce do obowiązującego rozkładu jazdy, bądź dokonanie zmian w rozkładzie jazdy oraz wykonywanie usług krajowego drogowego przewozu osób zgodnie z powszechnie stosowanymi zasadami współżycia społecznego. Podczas rekontroli stwierdzono, że skarżący nie podjął działań naprawczych. Nie wykonuje przewozu zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy i narusza warunki określone w zezwoleniu. Ponadto przeprowadzono kontrolę w zakresie zamieszczania informacji o obowiązujących rozkładach jazdy zamieszczonych na przystankach autobusowych określonych w zezwoleniu, w wyniku, której stwierdzono naruszenie warunków na jakich zostało wydane zezwolenie. Na przystankach i dworcach autobusowych określonych w rozkładzie nie została podana do publicznej wiadomości informacja o rozkładzie jazdy, co stanowi naruszenie warunków określonych w zezwoleniu, tj. art. 18b ust. 1 pkt 2 u.t.d. Skarżący ponadto pismem z 14 września 2020 r. został wezwany do usunięcia nieprawidłowości. W dniu 9 października 2020 r. przeprowadzono rekontrole. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, że przedsiębiorca pomimo wyznaczonego terminu nie zamieścił informacji o obowiązującym rozkładzie jazdy na przystankach na terenie m. K. W sprawie ponadto ustalono, że skarżący nie dostarczył w wymaganym okresie zgód, o których mowa w art. 22 ust. pkt 3 u.t.d., na korzystanie z przystanków. Zgody, którymi dysponował skarżący były bowiem nieaktualne, co wykazał szczegółowo organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i czego skarżący nie kwestionuje. Aktualne zgody zostały dostarczone przez przewoźnika dopiero 6 i 12 października 2020 r. oraz 3 listopada 2020 r., tj. po prawie 3 latach i już po wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia. Istotne przy tym jest, że organ na początku każdego roku kalendarzowego przypominał pisemnie przewoźnikom o konieczności zaktualizowania zgód na korzystanie z przystanków. Na skarżącego były także nakładane kary pieniężne za brak aktualizacji zezwolenia. Skarżący ponadto był informowany m.in. o konieczności zmiany zezwolenia z uwagi na wyłączenie z użytkowania przystanku J./K. Skarżący nie zajął jednak stanowiska w tej sprawie i nie wystąpił z wnioskiem o zmianę zezwolenia, występował jedynie z wnioskami o przedłużenie terminu za zaktualizowanie zasad korzystania z przystanków. Organ ustalił również, że skarżący nie wystąpił do zarządzających przystankami z wnioskiem o uzgodnienie zasad korzystania z przystanków. Usprawiedliwieniem postawy skarżącego, nie jest jak chce tego strona, nie wykonywanie przewozów na przedmiotowej linii komunikacyjnej ze względu na panującą sytuację epidemiczną. Po pierwsze, jak prawidłowo stwierdził organ, ustalone i wymienione wyżej nieprawidłowości, dotyczące przestrzegania warunków zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego dotyczą okresu przed pandemią, tj. roku 2019. Po drugie, stosownie do powoływanego przez stronę art. 15n ust. 1 pkt 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (a nie ja podał skarżący ustawy z 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2) warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.t.d., nie stosuje się w przypadku braku rentowności wykonywanych przewozów, będącego skutkiem niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, związanych z przeciwdziałaniem COVID-19. W takiej sytuacji przedsiębiorca jest obowiązany niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia odstąpienia od warunków określonych w zezwoleniu przekazać organowi, który udzielił zezwolenia informacje o zastosowanych odstępstwach, a także podać je do publicznej wiadomości, przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach (art. 15n ust. 2). Skarżący natomiast poinformował organ o zawieszeniu działalności dopiero 21 sierpnia 2020 r. Jak wyżej wykazano skarżący odstąpił od warunków zezwolenia już 2019 r. W związku z powyższym zarzuty skargi są nieuzasadnione. Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma zarzut naruszenia art. 90 u.t.d. przez cofnięcie zezwolenia bez dokonania wezwania do usunięcia i udzielenia terminu na poprawę, bez dokonania jakichkolwiek czynności kontrolnych w zakresie usunięcia uchybień i udzielenia terminu na poprawę. Wymaga wyjaśnienia, że przepis ten ma zastosowanie do sytuacji stwierdzenia niespełniania przez przedsiębiorcę "wymogów będących podstawą wydania tych dokumentów". Nie chodzi zatem wcale w tym przypadku o konsekwencje naruszenia (bądź zmiany) warunków zezwolenia, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, lecz o niespełnianie wymogów, od których zależy w ogóle możliwość wydania zezwolenia ( por. wyrok WSA we Wrocławiu z 9 czerwca 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 834/14; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykładnia art. 90 u.t.d. prowadzi nieuchronnie do konstatacji, że w niniejszej sprawie organy nie były wcale zobowiązane do "pisemnego ostrzeżenia" strony. Dodatkowo należy przypomnieć, że skarżący był już wcześniej karany za niezachowywanie warunków zezwolenia. Wbrew zarzutom, do skarżącego było również kierowane wezwanie pokontrolne, w którym zobowiązano przewoźnika do podjęcia działań naprawczych, dokonano rekontroli. Takie swoiste "ostrzeżenia" nie zdyscyplinowały jednak przewoźnika do poprawy i wykonywania przewozów zgodnie z posiadanymi zezwoleniami. Sąd podziela ponadto stanowisko wyrażone w uzasadnieniu ww. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, że przypadku stwierdzenia powtarzających się naruszeń warunków określonych w zezwoleniu, co miało miejsce w niniejszej sprawie, wymóg wezwania przedsiębiorcy do zaprzestania naruszenia nie jest wymagany, przed wszczęciem postępowania w sprawie wydania decyzji cofającej zezwolenie na przewóz osób. Zdaniem Sądu organ orzekający wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Tym samym bezpodstawny jest również zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.