I SA/Ke 119/10

Dnia 16 lipca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego P. Z. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego p o s t a n a w i a: przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz doradcy podatkowego P. Z. kwotę 120,00 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Wyrokiem z dnia 20 maja 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Kielcach w sprawie niniejszej oddalił skargę M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W dniu 12 lipca 2010r. pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu w ramach prawa pomocy - doradca podatkowy P. Z. złożył w WSA w Kielcach opinię o braku podstaw do wniesienia w sprawie skargi kasacyjnej od w/w wyroku. Jednocześnie pełnomocnik złożył wniosek o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając, iż żądane koszty nie zostały opłacone w jakiejkolwiek części przez stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy wyznaczony do udzielenia pomocy prawnej w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie kosztów ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej doradcy podatkowego określa rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075), powoływane dalej jako "rozporządzenie". W myśl § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, stawka przed sądem administracyjnym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy w drugiej instancji – 75% kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia wynosi 240 złotych. Zatem, w świetle powołanych przepisów rozporządzenia, należne doradcy podatkowemu wynagrodzenie w niniejszej sprawie wynosi 120zł. Pełnomocnik ustanowiony w sprawie z urzędu sporządził, doręczył stronie skarżącej oraz przedłożył Sądowi opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Nadto, zgodnie z wymogiem ustanowionym przez § 3 ust. 2 rozporządzenia, w opinii tej zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu wraz z oświadczeniem, że nie zostało ono uiszczone w żadnej części. Nie sposób zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącej, iż z treści powołanych przez niego we wniosku o zwrot kosztów pomocy prawnej przepisów rozporządzenia wynika prawo doradcy podatkowego ustanowionego z urzędu do żądania przyznania mu wynagrodzenia wraz z podatkiem Vat. Jakkolwiek Sąd dostrzega, iż charakter i zakres udzielanej przez doradców podatkowych pomocy prawnej jest zbliżony do tej wykonywanej przez adwokatów czy radców prawnych, niemniej jednak przepisy prawa regulujące wysokość kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej przez adwokatów i radców prawnych zawierają wprost unormowania dotyczące podwyższania zasądzanych opłat o podatek od towarów i usług. Natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu nie zawiera takiej regulacji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, należało orzec jak w sentencji postanowienia.