I SA/Ke 12/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2019 r. sprawy ze skargi D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia oddala skargę. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (Dyrektor) postanowieniem z [...]. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie tego organu z [...] nr [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku z 24 kwietnia 2018 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług. Dyrektor wskazał, że 30 kwietnia 2018 r. wpłynął do organu wniosek D. sp. z o.o. w K. (Spółka) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towaru i usług, który nie spełniał wymogów formalnych. Dlatego pismem z 15 czerwca 2018 r. wezwano stronę do usunięcia braków poprzez: 1) wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego w indywidualnej sprawie strony ze szczególnym wskazaniem: a) jakie konkretnie składniki niematerialne i materialne były przedmiotem sprzedaży? b) Na rzecz jakiego podmiotu (jakiej spółki) strona dokonała sprzedaży składników niematerialnych i materialnych? c) Kiedy strona dokonała sprzedaży każdego z ww. składników niematerialnych i materialnych? d) Czy w związku ze sprzedażą ww. składników z przedsiębiorstwa strony wyodrębnione zostały jakiekolwiek składniki niematerialne i materialne? Jeżeli tak to jakie? e) W przypadku jeżeli strona wyodrębniła w związku ze sprzedażą jakiekolwiek składniki niematerialne i materialne, to czy w oparciu o te składniki kontynuowała/kontynuuje swoją działalność gospodarczą? 2) Sformułowanie pytania/pytań tak aby dotyczyło/dotyczyły przedstawionego jw. stanu faktycznego, z którego to pytania/pytań wynikać będą prawa i/Iub obowiązki strony na gruncie wskazanej przez nią regulacji podatkowej, tj. ustawy o podatku od towarów i usług; 3) przedstawienie własnego stanowiska strony w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego zgodnie z pkt 1, w kontekście zadanego pytania/pytań sformułowanego/sformułowanych zgodnie z pkt 2 niniejszego wezwania. W treści wezwania poinformowano Spółkę, że brak uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie spowoduje, stosowanie do art. 14 Ordynacji podatkowej, pozostawienie go bez rozpatrzenia. W dniu 28 czerwca 2018 r. do organu wpłynęło pismo z 26 czerwca 2018 r. stanowiące odpowiedź na wezwanie. Zdaniem Dyrektora, Spółka nie dopełniła wymogów zawartych w pkt 1, 2, 3 wezwania i tym samym nie usunęła braków formalnych wniosku. Spółka nie odpowiedziała na wszystkie zadane pytania, powołała jedynie liczne karty stanowiące załączniki do złożonego uzupełnienia (119 stron załączników), którymi są zarówno sprawozdania, jak i akty notarialne oraz rejestrowe KRS, pisma [...], czy umowy. Nie sformułowała zadanego pytania w sposób umożliwiający wydanie interpretacji indywidualnej. Zatem także przedstawione przez stronę w uzupełnieniu stanowisko własne jest nieprawidłowe. Organ wyjaśnił, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego polega między innymi na tym, że właściwy organ interpretujący "porusza się" wyłącznie w ramach stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko). Interpretacja indywidualna jest ograniczona do pewnego aspektu (kontekstu prezentacji treści normatywnej) z uwagi na treść sformułowanego przez wnioskodawcę pytania/pytań. Istotą zapytania interpretacyjnego wnioskodawcy jest pytanie o zasadność możliwości subsumcji stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego interpretacji pod wskazane w stanowisku wnioskodawcy przepisy prawa, w razie potrzeby objęte klasyfikacyjną wykładnią wnioskodawcy, a następnie organu podatkowego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Nawiązując do twierdzeń strony, że wniosek nie pozostawiał żadnych wątpliwości co do treści pytania, stanowiska strony i przedstawienia stanu faktycznego, Dyrektor stwierdził, że na organie spoczywa obowiązek dokonania oceny, czy stan faktyczny/zdarzenie przyszłe został przedstawiony w sposób wyczerpujący oraz skonkretyzowany, czy zostało zadane pytanie o prawa i/lub obowiązki na gruncie przepisów prawa podatkowego, oraz czy zostało przedstawione w sposób wyczerpujący stanowisko własne do tak zadanego pytania. Jeżeli wnioskodawca przedstawił stan faktyczny/zdarzenie przyszłe w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jego stanowiska, zadał błędnie pytanie bądź nie przedstawił stanowiska własnego, organ podatkowy w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej wzywa stronę do uzupełnienia braków wniosku. Przedstawiony przez Spółkę opis stanu faktycznego dotyczył transakcji zbycia składników majątkowych przez przedsiębiorstwa należące do grupy D. i ich nabycia przez spółki grupy . Strona w sposób niejasny i nieczytelny przedstawiła wszystkie podmioty prowadzące działalność w ramach grupy D., zakres ich działania, przebieg działalności i transakcji które miały miejsce w związku z przejęciem ich przez spółki grupy F. Szeroki i niejasny opis zaistniałego stanu faktycznego nie dotyczył indywidualnej sprawy strony, a na jego podstawie organ nie był w stanie wyodrębnić jednoznacznie jakie konkretnie składniki majątku, na rzecz kogo i w jakim czasie zostały zbyte przez stronę. Zadane przez Spółkę pytania nie wyznaczały indywidualnego interesu prawnopodatkowego strony, tj. nie dotyczyły jej sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania. Zdaniem organu wniosek pozostawiał wątpliwości co do treści pytania, stanowiska strony, jak i przedstawienia stanu faktycznego, zatem organ był zobowiązany do wezwania Spółki do usunięcia braków formalnych. Odnosząc się do załączników przedłożonych wniosku Dyrektor stwierdził, że ich analiza nie mieści się w ramach określonych w art. 14 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ nie jest uprawniony do oceny prawnej załączników dołączonych do wniosku, a dokumenty te nie mogą podlegać analizie i weryfikacji w ramach postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej. Spółka nie odpowiedziała w treści uzupełnienia wniosku w sposób jednoznaczny i konkretny na zadane przez organ pytania w zakresie przedstawionego stanu faktycznego, zatem nie uzupełniła wniosku zgodnie z 1 pkt wezwania. Ilość załączników (119 stron, z których wiele nie dotyczyła strony ale innych podmiotów), ich tematyka (sprawozdania, akty notarialne, akty rejestrowe KRS, pisma F. Poland sp. z o.o., umowy), brak ich "ułożenia" (np. ponumerowania) oraz sposób ich "przedstawienia" (nieczytelne bądź "poucinane" strony), całkowicie uniemożliwiały ich analizę co i tak nie leży w gestii tutejszego organu. Organ w wezwaniu poinformował Spółkę, że pytanie powinno być sformułowane w taki sposób, aby dotyczyło stosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, z którego wynikać będą prawa i/Iub obowiązki wnioskodawcy na gruncie wskazanej przez niego regulacji podatkowej, tj. ustawy o VAT. Następnie przytoczył treść przedstawionego przez stronę w ramach uzupełnienia wniosku pytania: czy zbycie składników majątkowych (materialnych i niematerialnych) Spółki na rzecz F. Poland sp. z o.o. w sposób opisany we wniosku z 24 kwietnia 2018 r. oraz uzupełniony w dniu dzisiejszym, stanowi zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej jego części w rozumieniu art. 6 ustawy o VAT? Zatem strona nie sformułowała pytania w sposób odpowiadający treści wezwania. Chcąc uzyskać potwierdzenie czy dokonywane przez nią zbycie składników majątkowych stanowi zbycie przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części strona oczekiwała jedynie opinii organu co do klasyfikacji wykonanej czynności. Kwestia ta natomiast nie dotyczyła sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności wykonanej przez stronę, a jedynie zdefiniowania dokonywanego przez nią zbycia składników majątkowych. Powyższe oznacza, że także przedstawione w uzupełnieniu stanowisko własne jest nieprawidłowe. Na powyższe postanowienie Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie organu do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego zgodnie z wnioskiem. Wyjaśniła, że D. S.A. i D. sp. z o.o. dokonały sprzedaży swoich przedsiębiorstw. Początkowo nabywcą przedsiębiorstw miała być spółka F. Poland sp. z o.o., ale tuż przed dokonaniem transakcji spółka ta założyła w 100% zależną od siebie spółkę D. sp. z o.o. (obie kierowane przez te same osoby) i zarządy tych spółek zażądały, aby sprzedaż przedsiębiorstw nastąpiła w częściach i dodatkowo wg wskazań nabywców na rzecz obu ww. spółek. Podatnik początkowo uznał te transakcje jako nie stanowiące sprzedaży przedsiębiorstw i naliczył podatek VAT od sprzedaży w wysokości 23%. Jeden z wierzycieli D. sp. z o.o. skierował do Sądu Okręgowego w K. pozew przeciwko niej oraz nabywcom przedsiębiorstwa D. sp. z o.o. Argumentował, że działanie nabywców miało na celu obejście prawa, a nabywcy odpowiadają ze zbywcą przedsiębiorstwa solidarnie, stosownie do art. 554 Kodeksu cywilnego. Sąd uznał argumentację wierzyciela za zasadną, dlatego Spółka powzięła wątpliwość, czy tak przeprowadzona transakcja nie stanowi zbycia przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów art. 6 pkt 1 ustawy podatku od towarów i usług oraz w tym zakresie skierowała wniosek o interpretację. Spółka przedstawiając stan faktyczny oraz dokumentację organowi, zwróciła się o wyrażenie stanowiska w interpretacji indywidualnej: czy zaistniała sekwencja zdarzeń w 2012 r. i 2013 r. pozwala kwalifikować zawarte w tym okresie transakcje, jako zbycie przedsiębiorstwa D. sp. z o.o.? Skarżąca wskazała, że art. 6 pkt 1 ustawy o VAT wyłączający z zakresu tej ustawy opodatkowanie transakcji zbycia przedsiębiorstwa, dotyczy "zbycia" a nie "nabycia" przedsiębiorstwa. Przedmiotem "zbycia" było przedsiębiorstwo D. sp. z o.o. Nieistotną z punktu widzenia art. 6 pkt 1 ustawy o VAT sprawą jest natomiast to, kto nabywa "przedsiębiorstwo" i czy nabywcą jest jeden podmiot czy kilka, konsorcjum, strony umowy spółki cywilnej itp. Kluczowe jest określenie celu, dla którego nabywca/nabywcy nabywają przedsiębiorstwo. Jeśli celem nabycia przedsiębiorstwa jest kontynuacja działalności przedsiębiorstwa, jak miało to miejsce w zaistniałym przypadku, zastosowanie ma zwolnienie przedmiotowe z podatku od towarów i usług. Spółka przywołała również przepisy prawa regulujące problematykę zbycia przedsiębiorstwa i zaznaczyła, że nabywający przedsiębiorstwo D. sp. z o.o. mieli zamiar kontynuowania działalności przeniesionego przedsiębiorstwa i kontynuują jego działalność do chwili obecnej. Zbycie w drodze szeregu czynności cywilnoprawnych poszczególnych składników pozwala na uznanie, że doszło do zbycia wszystkich niezbędnych elementów przedsiębiorstwa. Nie jest z kolei prawidłowy pogląd, w myśl którego przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 k.c. utożsamia się z całością majątku spółki, przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Dla oceny czy doszło do "zbycia przedsiębiorstwa" D. sp. z o.o.. najistotniejsze jest ustalenie, czy przedmiotem transakcji było nabycie przez nabywców minimum środków, które pozwalały na kontynuowanie działalności przedsiębiorstwa D. sp. z o.o., na co należy odpowiedzieć twierdząco. Nabywcy w dalszym ciągu produkowali i produkują napoje w oparciu o receptury przedsiębiorstwa D., pod tymi samymi markami produktowymi, przejęli sieć dostawców, struktury organizacyjne przedsiębiorstwa D.. Dlatego w przypadku D. sp. z o.o. doszło do zbycia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c. Skarżąca zarzuciła, że pomimo usunięcia rzekomych braków formalnych Dyrektor pozostawił wniosek z 24 kwietnia 2018 r. bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy podatnik uzupełnił wniosek zgodnie z wezwaniem, uczynił to w terminie, a ponadto zachował chronologię wezwania, aby nie było żadnych wątpliwości, iż każdy z punktów wezwania organu do uzupełnienie braków został przez podatnika wykonany. Nadto, organ nie wskazał ani braku formalnego jakiego nie uzupełnił podatnik, ani podstawy prawnej swojej decyzji ani subsumpcji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2017. 2188) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2018.1302), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w wyżej określonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek skarżącej D. sp. z o.o. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. Przyczyną rozstrzygnięcia był brak uzupełnienia przez Spółkę wniosku tak w zakresie przedstawienia stanu faktycznego, własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego oraz pytania podatnika. Istotą sporu jest zatem ocena czy zasadnym było wezwanie przez organ skarżącej do uzupełnienia wniosku oraz czy udzieliła ona odpowiedzi na wezwanie organu. Na wstępie wskazać należy na specyfikę postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji. Z istoty interpretacji wynika, że zasadniczym jej elementem jest wyrażenie oceny co do zaprezentowanego we wniosku stanowiska wnioskodawcy (art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). Postępowanie w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wszczynane jest na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie. Zakres żądania wnioskodawcy wyznacza w szczególności stan faktyczny przedstawiony we wniosku, stan prawny (przepisy prawa) wskazany przez wnioskodawcę oraz zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie wnioskodawcy. Granice "sprawy" zakreśla sam zainteresowany, który w myśl art. 14b § 3 tej ustawy obowiązany jest m.in. do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wynikający z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska podatnika, cechować go musi duży stopień precyzji i jednoznaczności. Stan faktyczny wskazany we wniosku stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji, a tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Związanie organu podanym we wniosku stanem faktycznym powoduje, że nie może on przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o interpretację. Specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega m.in. na tym, że organ podatkowy "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o rzetelność relacji zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone postępowanie dowodowe (por. wyroki NSA z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 1860/15, z 14 września 2016 r. sygn. akt I FSK 1195/16). O ile w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku (por. wyrok NSA z 14 września 2016 r., sygn. akt I FSK 1195/16 ). Przepis art. 14h Ordynacji podatkowej nie daje podstaw organom interpretacyjnym do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Obligatoryjnym elementem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest, wobec treści art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej zaprezentowanego stanu faktycznego. Wnioskodawca powinien wskazać, jakie przepisy prawa podatkowego powinny znaleźć zastosowanie w rozważanej sprawie i jaka jest według niego ich prawidłowa interpretacja na tle przestawionego stanu faktycznego. Dopiero tak zaprezentowane stanowisko może stać się przedmiotem oceny organu podatkowego, który w razie uznania, że jest ono nieprawidłowe, jest obowiązany przedstawić prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym. Organ nie jest uprawniony do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych, które nie zostały przedstawione w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 29 lutego 2012 r,. sygn. akt II FSK 1523/10). W art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej nie zawarto natomiast wymogu sformułowania przez stronę zapytania. Przepis art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, wprowadza istotne ograniczenie w zakresie możliwości wystąpienia z wnioskiem o interpretację. Pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji, a zainteresowanym musi istnieć związek wyrażający się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Oznacza to, że wnioskodawca ma uprawnienie do uzyskania od organu podatkowego interpretacji prawa podatkowego w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. Podsumowując, ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej, jest możliwa wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego zawierającymi normy prawne adresowane do wnioskodawcy, tj. normy do których wnioskodawca mógłby się zastosować. Za zainteresowanego, o którym mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, uznać więc należy podmiot, który jest lub będzie w przyszłości bezpośrednio podmiotem praw i obowiązków o charakterze prawnopodatkowym wynikających ze zrealizowania się stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji. Innymi słowy, musi istnieć pomiędzy przedstawionym stanem faktycznym a wnioskodawcą związek odnoszący się do sfery opodatkowania konkretnego wnioskodawcy. Ma to szczególne znaczenie jeżeli uwzględni się funkcję gwarancyjno-ochronną interpretacji w przypadku zastosowania się do niej podatnika (art. 14k § 1 i 3 oraz 14m § 1 Ordynacji podatkowej). Dla oceny zakresu informacji, które są niezbędne dla udzielenia interpretacji istotne są przepisy prawa materialnego, które mogą mieć w sprawie zastosowanie. Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz.U.2018.2174), dalej "ustawa o VAT", przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Pojęcie przedsiębiorstwa określa przepis art. 55¹ k.c. zaś pojęcie zorganizowanej części przedsiębiorstwa ustawodawca krajowy zdefiniował w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT. Przez przedsiębiorstwo należy rozumieć zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 55¹ k.c.). Składniki materialne i niematerialne, wchodzące w skład przedsiębiorstwa, powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, że można mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze pewnych elementów. Kluczowe przy ocenie, czy chodzi o przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część, których zbycie jest wyłączone spod działania ustawy o VAT jest, by w zbywanym przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki między poszczególnymi składnikami, tak żeby przekazana masa mogła posłużyć kontynuowaniu określonej działalności gospodarczej. Stosownie do art. art. 2 pkt 27e ustawy o VAT przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa rozumie się organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. Wskazane w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT cechy zorganizowanej części przedsiębiorstwa takie, jak wyodrębnienie organizacyjne, finansowe i funkcjonalne (rozumiane jako przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych) składają się na akcentowaną w orzecznictwie TSUE zdolność majątku lub jego części do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej. Zdefiniowanie zorganizowanej części przedsiębiorstwa, jako części majątku zdolnej spełniać określone zadania, zapobiegać ma opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług tej części majątku, której można przypisać cechę posiadaną przez przedsiębiorstwo - ową zdolność do realizacji określonych zadań gospodarczych, która to cecha warunkuje wyłączenie z zakresu opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Okoliczność, że zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzy zespół składników majątkowych zdolny do prowadzenia niezależnej (samodzielnej) działalności gospodarczej należy rozumieć w ten sposób, że w kształcie, w jakim zespół ten jest zbywany, może on wykonywać określone zadania gospodarcze. Innymi słowy, realizacja określonych zadań gospodarczych możliwa jest z wykorzystaniem tego określonego zespołu składników majątkowych, nie zaś dopiero w połączeniu z innymi składnikami majątkowymi, czy też dopiero w połączeniu z przedsiębiorstwem nabywcy (tak NSA w wyroku z 23 listopada 2017 r., sygn. akt I FSK 327/16) . W przedmiotowej sprawie z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej wystąpiła D. sp. z o.o. W opisie stanu faktycznego Spółka przedstawiła transakcje zbycia składników majątkowych przez poszczególne podmioty należące do grupy D. oraz ich nabycia przez podmioty grupy F. Sformułowane w pierwotnym wniosku pytania jak i stanowisko podatnika w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego dotyczyły także kwalifikacji transakcji których uczestnikami były wszystkie podmioty wchodzące do grupy D. i grupy F. W ocenie wnioskodawcy, skoro przedmiotem transakcji zawartych przez spółki wchodzące w skład grupy D. ze spółkami F. [...] oraz [...] było zbycie przedsiębiorstw tych spółek, a w konsekwencji przeniesienie przedsiębiorstwa jako całości, przepis art. 6 ustawy o VAT znajduje zastosowanie. Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu, że wniosek nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, tak w zakresie przedstawionego stanu faktycznego jak i oceny własnej. Jak wskazano wyżej wnioskodawca ma uprawnienie do uzyskania od organu podatkowego interpretacji prawa podatkowego we własnej indywidualnej sprawie a dotyczącej praw i obowiązków o charakterze prawnopodatkowym wynikających ze zrealizowania się stanu faktycznego. Skoro wnioskodawca opisując stan faktyczny odwoływał się do transakcji zbycia składników majątkowych przez podmioty prowadzące działalność w ramach grupy D. na rzecz spółek grupy F., bez wyodrębnienia własnych, zindywidualizowanych pod względem przedmiotu, terminów, podmiotu na rzecz którego zbycie nastąpiło, zaistniała przesłanka do zastosowania art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14h tej ustawy. Odpowiednie stosowanie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczy także wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że organ wzywając wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku wskazał na konieczność powiązania przedstawionego stanu faktycznego z indywidualną sprawą prawno-podatkową podatnika. W wezwaniu wskazano, odwołując się do regulacji art. 55¹ k.c. i art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, że organ nie jest w stanie wyodrębnić jakie konkretnie składniki majątku na rzecz kogo i w jakim czasie zostały zbyte przez wnioskodawcę, określając przy tym w sposób jednoznaczny, precyzyjny o jakie dane wniosek winien zostać uzupełniony, by mógł być merytorycznie rozpoznany. Jakkolwiek Spółka w zakreślonym terminie złożyła uzupełnienie wniosku, to na akceptację Sądu zasługuje stanowisko organu, że braki wniosku nie zostały usunięte zgodnie z wezwaniem, we wskazanym w nim zakresie. Wnioskodawca wskazał daty zbycia składników majątkowych przez D. sp. z o.o. oraz daty zbycia składników materialnych i niematerialnych przez D. S.A., odwołując się do załączonych do uzupełnienia wniosku dokumentów w postaci sprawozdań zarządu z działalności spółki F., aktów notarialnych, aktów rejestrowych KRS, pism spółki F. w przypadku D. sp. z o.o., zaś odnośnie D. S.A. odwołał się do załączonych umów sprzedaży części składników linii S., części składników syropiarni, sprzedaży urządzeń, umów przenoszących prawa do własności przemysłowej, receptur, praw majątkowych, praw autorskich, praw ochronnych. Mimo jednoznacznego wezwania do przedstawienia stanu faktycznego w indywidualnej sprawie wnioskodawcy, Spółka w uzupełnieniu wniosku w dalszym ciągu nie zindywidualizowała transakcji zawieranych przez wnioskodawcę wskazując w opisie stanu faktycznego na przejęcie przez F. Poland sp. z o.o. składników majątkowych, pracowników łącznie od D. S.A., D. sp. z o.o. oraz pozostałych spółek grupy D.. Jak wskazano wyżej, interpretacja indywidualna ma na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalonego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Zasadnie organ wskazał, że w postępowaniu interpretacyjnym nie może być prowadzone postępowanie dowodowe, a zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku. Przepis art. 14h Ordynacji podatkowej nie daje bowiem podstaw organom interpretacyjnym do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Odwołanie się przez wnioskodawcę do załączonych dokumentów nie może być zatem uznane, jak zasadnie ocenił organ, za uzupełnienie braków w zakresie stanu faktycznego. Sąd nie kwestionuje wyrażonego skardze stanowiska spółki, że dla oceny czy doszło zbycia przedsiębiorstwa D. sp. z o.o. nie ma znaczenia, czy doszło do zbycia wszystkich jego składników majątkowych, że istotne znaczenie ma ustalenie czy przedmiotem transakcji było nabycie przez nabywcę minimum środków, które pozwalały na kontynuowanie działalności przedsiębiorstwa D. sp. z o.o. Skoro dla oceny, czy chodzi o przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część, których zbycie jest wyłączone spod działania ustawy o VAT kluczowym jest, by w zbywanym przedsiębiorstwie zachowane były funkcjonalne związki między poszczególnymi składnikami tak, by przekazana masa mogła posłużyć kontynuowaniu określonej działalności gospodarczej, istotnym było wskazanie jakie konkretnie składniki materialne i niematerialne były przedmiotem zbycia przez wnioskodawcę. Właśnie temu celowi służyło wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku, które to braki nie zostały usunięte. W ocenie Sądu skarżąca nie uzupełniła też wniosku w zakresie przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zaprezentowanego stanu faktycznego. Samo sformułowanie pytania nie jest wymagane przez przepis art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, to elementem koniecznym wniosku jest przedstawienie własnego stanowiska w zakresie zastosowania przepisów prawa podatkowego, które zdaniem wnioskodawcy powinny znaleźć zastosowanie na tle przestawionego stanu faktycznego. Organ jest bowiem związany merytorycznie zakresem problemu prawnego przedstawionego we wniosku, nie może udzielać interpretacji w obszarze regulacji prawnych nie przedstawionych we wniosku. Jakkolwiek Spółka w uzupełnieniu wniosku sformułowała pytanie odnoszące się do zbycia składników majątkowych (materialnych i niematerialnych) D. sp. z o.o. jako przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w rozumieniu art. 6 ustawy o VAT, to we własnym stanowisku powtórzyła jedynie fragment stanowiska przedstawionego w części H pierwotnego wniosku o interpretację, w którym zastosowanie art. 6 ust 1 ustawy o VAT wnioskodawca wywodził z realizacji umów zawieranych przez spółki grupy D.. Zasadnie zatem organ wskazał na brak też w stanowisku własnym oceny w zakresie zastosowania przepisu prawa podatkowego podkreślając, że celem wnioskodawcy było zdefiniowanie przez organ dokonywanego przez spółkę zbycia składników majątkowych nie opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania VAT czynności wykonanej przez stronę. Podsumowujac, Spółka pomimo wyjaśnienia w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych wniosku w czym organ upatruje niejasności w przedstawieniu stanu faktycznego, precyzyjnego sformułowania zagadnień wymagających uzupełnienia i zawartego w wezwaniu pouczenia nie uzupełniła wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji w żądanym przez organ interpretacyjny zakresie. To, że Spółka w sposób formalny udzieliła odpowiedzi na zadane pytania w zakresie przedstawienia stanu faktycznego nie oznacza, że wniosek został uzupełniony w sposób pozwalający na wydanie interpretacji Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ nie naruszył przepisów art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej zarówno na etapie precyzowania wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku, jak i na etapie rozstrzygania o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego jest rozstrzygnięciem o charakterze formalnym. Organ nie dokonuje wykładni przepisów ale wskazuje przyczyny dla których, mimo złożenia wniosku, postępowanie nie może być prowadzone. Eksponowane w skardze okoliczności dotyczące kwalifikowania transakcji zawieranych przez D. S.A. i D. sp. z o.o. nie mogły być zatem przedmiotem oceny Sądu. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. oddalił skargę.