I SA/Ke 126/16

Dnia 23 marca 2016 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o zwolnienie od opłat sądowych oraz ustanowienie adwokata na urzędowym formularzu PPF w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od zaległości podatkowej p o s t a n a w i a 1. zwolnić H. K.od opłat sądowych. 2. ustanowić dla H. K.adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w K. H. K.w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. [...] r. w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od zaległości podatkowej złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od opłat sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wniosek skarżący uzasadnił tym, że jest osobą całkowicie niezdolną do pracy, posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, została mu przyznana renta z KRUS, którą pobiera co miesiąc, dużą kwotę przeznacza na niezbędne lekarstwa co powoduje zaległości podatkowe. Jako posiadany majątek wskazał nieruchomość rolną wielkości 2ha 25a oraz nieużytki wielkości 48a- zajęte przez komornika. Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) następuje w określonych przypadkach. W zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W zakresie częściowym natomiast, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Intencją wnioskodawcy w niniejszej sprawie było uzyskanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od opłat sądowych oraz ustanowienie adwokata. Rozstrzygnięcie wniosku sprowadzało się więc do zbadania, czy strona wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną skarżącego, przede wszystkim źródło utrzymania oraz problemy zdrowotne uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania i jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2, § 3 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.