I SA/Ke 127/16

Dnia 2 marca 2016 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o zwolnienie od opłat sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zobowiązań pieniężnych p o s t a n a w i a 1. zwolnić H. K.od opłat sądowych. 2. ustanowić dla H. K. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w K.. H. K. zawarł w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy umorzenia zobowiązań pieniężnych wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od opłat sądowych oraz ustanowienie adwokata, który w dniu 1 marca 2016 r. złożył na urzędowym formularzu PPF. Wniosek skarżący uzasadnił tym, że jest osobą całkowicie niezdolną do pracy, posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, została mu przyznana renta z KRUS, którą pobiera co miesiąc, dużą kwotę przeznacza na niezbędne lekarstwa co powoduje zaległości podatkowe. Jako posiadany majątek wskazał dom zajęty przez komornika oraz nieruchomość rolną wielkości 2,25 ha oraz nieużytki wielkości 48a- zajęte przez komornika. Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) następuje w określonych przypadkach. W zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W zakresie częściowym natomiast, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Intencją wnioskodawcy w niniejszej sprawie było uzyskanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od opłat sądowych oraz ustanowienie adwokata. Rozstrzygnięcie wniosku sprowadzało się więc do zbadania, czy strona wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną skarżącego, przede wszystkim źródło utrzymania oraz problemy zdrowotne uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania i jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2, § 3 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.