I SA/Ke 127/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2019 r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy na zalesianie oddala skargę. 1.1 Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: dyrektor) decyzją z [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: kierownika) z [...] nr [...] odmawiającą P. S. przyznania pomocy na zalesianie. 1.2 W uzasadnieniu decyzji dyrektor wyjaśnił, że 31 maja 2017 r. P. S. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2017, w tym zgłosił żądanie wypłaty pomocy na zalesienie (PROW 2007-2013). W dniu 2 czerwca 2017 r. wniósł o przywrócenie terminu na złożenie wniosku transferowego w sprawie przyznania pomocy na zalesienie w ramach PROW 2007-2013 po S. S.. Wyjaśnił, że przyczyną niezłożenia dokumentów w terminie była długotrwała niezdolność do pracy spowodowana bólami głowy, będącymi następstwem wypadku do którego doszło 15 listopada 2014 r. Podczas składania wniosku w dniu 31 maja 2017 r. o przyznanie płatności za 2017 rok, osoba, która przyjmowała dokumenty, zwróciła uwagę, że nie zostało złożone oświadczenie o przejęciu zobowiązania związanego z udzieloną pomocą na zalesianie gruntów rolnych. Przez cały okres posiadania gospodarstwa skarżący podejmował działania mające na celu kontynuowanie zobowiązania zalesieniowego pomimo, że formalnie takiego oświadczenia nie złożył. Pomimo, że nie złożył w terminie do ARiMR stosownego oświadczenia o kontynuacji zobowiązania zalesieniowego, to zawiadamiając Gminę S. o przejęciu gospodarstwa od rodziców wskazał, że przejmuje wszelkie zobowiązania jakie ciążyły na jego ojcu, w tym zobowiązania wobec ARiMR, kontynuując je nieprzerwalnie w dalszym czasie. 1.3 Urząd Gminy w S. przekazał pismo wniesione przez P. S. 8 lutego 2017 r. do tego urzędu, oraz Urząd Gminy w N. przekazał pismo wniesione przez P. S. 2 marca 2017 r. do tego urzędu. 1.4 Postanowieniem z 4 grudnia 2017 r. dyrektor utrzymał w mocy postanowienie kierownika w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku transferowego. Stało się ono prawomocne od 17 stycznia 2018 r. Kierownik 29 listopada 2017 r. wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania pomocy na zalesianie. Postanowieniem z 1 lutego 2018 r. dyrektor utrzymał je w mocy. Wyrokiem z 24 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Ke 117/18, WSA w Kielcach uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. 1.5 Organ stwierdził, że bezsporna jest okoliczność, iż 28 grudnia 2016 r. doszło do przeniesienia w wyniku zawartej umowy darowizny prawa własności działek na rzecz skarżącego - P. S., który nie dotrzymał wskazanego w powyższych przepisach 3-miesięcznego terminu prawa materialnego do złożenia wniosku o przyznanie płatności oraz zobowiązania się do kontynuowania realizacji zobowiązań ciążących na ojcu skarżącego. Po analizie skierowanych przez stronę do urzędów gmin pism z 8 lutego 2017 r. i z 2 marca 2017 r. oraz pisma z 19 czerwca 2017 r. otrzymanego z Urzędu Gminy N. ustalił, że warunki zawarte w art. 66 § 2 K.p.a. nie zostały spełnione. W odwołaniu strona sugeruje, że informacja złożona w urzędach gminy o gotowości przejęcia wszystkich zobowiązań dotychczas spoczywających na ojcu – S. S. i o ich przejęciu, a związanych z zalesianiem gruntów, są wiążące w sprawach prowadzonych przez Agencję. Poglądu strony nie podzielił urząd gminy w S., który pismem z 12 lipca 2017 r. poinformował, że nie uznano, aby pismo strony zostało złożone z naruszeniem właściwości. Natomiast Urząd Gminy w N. pismem z 4 lipca 2017 r. wyjaśnił, że przekazanie do innych organów pisma strony informującego o przejęciu wszelkich zobowiązań po rodzicach nastąpiło dopiero po otrzymaniu 16 czerwca 2017 r. pisma od P. S. w sprawie przekazania ww. pisma z 3 marca 2017 r. Urzędy gminy nie miały wątpliwości, że pismo strony w zakresie związanym z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa miało charakter informacyjny. 1.6 W świetle brzmienia przepisów § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2016 r., poz. 153), zwanego dalej rozporządzeniem zalesieniowym, treść pism strony nie ma żadnego skutku prawnego, gdyż nie są to wnioski, o których mowa w przepisach. Pisma składane w urzędach gmin miały charakter odwoławczo - informacyjny i dotyczyły spraw wyłącznie prowadzonych przez organy, do których zostały skierowane przez P. S.. W pismach tych skarżący niezgodnie z prawdą poinformował, że przejął zobowiązania, w tym zalesieniowe prowadzone przez ARiMR, po S.S. W związku z powyższym zastosowania nie ma także art. 64 § 2 K.p.a., gdyż rozpatrywane pisma nie miały charakteru wniosku, jaki strona była zobowiązana złożyć, więc nie można wezwać wnoszącego do usunięcia braków we wniosku. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2018 r., poz. 1936 ze zm.), wniosek o przyznanie pomocy oraz wniosek o płatność w ramach działań objętych programem składa się na formularzu opracowanym przez Agencję i udostępnionym przez podmiot wdrażający. Pismo strony z 2 marca 2017 r. nie jest wnioskiem zgodnie z ww. przepisem. Treść tych pism nie ma charakteru żądania przejęcia od ojca S. S. zobowiązań, jakie miał wobec ARiMR. Z treści tych pism wyraźnie wynika, że P. S. informuje urzędy gmin o tym, że te zobowiązania przechodzą na niego i je kontynuuje. Treść tych pism ma wyraźnie charakter informacyjny a nie wnioskowy. 1.7 Akta sprawy dowodzą, że po raz pierwszy wniosek strony, o którym mowa w § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zalesieniowego, został złożony 2 czerwca 2017 r., czyli po upływie terminu określonego przepisami (po upływie 3 miesięcy od 28 grudnia 2016 r.). Wnioskiem tym strona równocześnie zażądała wszczęcia postępowania zgodnie z art. 61 § 1 K.p.a. Nie było więc potrzeby informowania strony o wszczęciu postępowania, bowiem zgodnie z art. 61 § 3 K.p.a., datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Zatem zarzut strony o braku jej poinformowania o wszczęciu postępowania jest bezzasadny. Upływ terminu materialnego skutkuje wygaśnięciem praw lub obowiązków o charakterze materialnym. Cechą tego rodzaju terminów jest też to, iż nie podlegają one przywróceniu czynnością organu czy sądu. Nie są więc istotne przyczyny, które spowodowały uchybienie terminu przez stronę i czy wnioskodawca zawinił temu uchybieniu czy też nie. 1.8 Odnosząc się do twierdzeń strony, że został pozbawiony udziału w postępowaniu przed organem I instancji, organ wyjaśnił, iż pod dacie 17 listopada 2017 r., kiedy strona przeglądała dokumenty zgromadzone w sprawie, nie gromadzono dodatkowych dowodów sprawie, ponadto strona została poinformowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy pismem z 8 listopada 2018 r., co też uczyniła. Strona także 9 lipca 2018 r. złożyła w ARiMR pismo, w którym zgodnie z ustawą o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprosiła o udzielanie jej niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowań, zapewnienia jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, umożliwienie jej przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ wyjaśnił, że zakres prośby dotyczy ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, która nie obowiązuje w rozpatrywanej sprawie. 2.1 Na powyższą decyzję P. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie decyzji dyrektora oraz poprzedzającej ją decyzji kierownika. Zarzucił naruszenie: - art. 10 K.p.a. - poprzez pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań na etapie postępowania przed organem I instancji; - art. 15 K.p.a. - poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania w skutek pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji; - art. 66 § 1 i 2 K.p.a. poprzez pominięcie złożonego zawiadomienia i w konsekwencji uznanie, że podanie zostało złożone po terminie; - art. 7, 8, 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie przyznania pomocy na zalesianie, podczas gdy zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. 2.2 W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że przed wydaniem decyzji z 10 września 2018 r. nie został zawiadomiony o wszczęciu i prowadzeniu sprawy, nie zapewniono mu czynnego udziału w sprawie, mimo pism strony w tej sprawie. Urząd Gminy w N. przesłał skarżącemu zawiadomienie z 19 czerwca 2017 r., w którym poinformował, że z uwagi na fakt, że złożony wniosek dotyczył spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, podanie w zakresie w którym dotyczyło spraw podlegających załatwieniu przez urząd gminy zostało uczynione przedmiotem rozpoznania, natomiast w pozostałym zakresie pouczono, że stosownie do art. 66 § 1 i 2 K.p.a., odrębne podanie złożone zgodnie z otrzymanym zawiadomieniem do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wraz z przedmiotowym zawiadomieniem w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia, uważa się za złożone w terminie złożenia podania do Urzędu Gminy w N., czyli w dniu 3 marca 2017 r. To oznacza, że złożenie oświadczenia wraz z wymaganymi dokumentami i zawiadomieniem z Urzędu Gminy w N. powinno zgodnie z pouczeniem skutkować przyjęciem, że zostało złożone 3 marca 2017 r., a więc w terminie. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że podanie miało charakter informacyjny. Uprawnionym do oceny pisma był Urząd Gminy w N., który uznał, że było to podanie, które dotyczyło spraw podlegających załatwieniu przez różne organy. Otrzymane zawiadomienie jest dokumentem urzędowym i zawierało jasne pouczenie, że postąpienie zgodnie z pouczeniem skutkuje zachowaniem terminu. Nie można również uważać, że Urząd Gminy w S. uznał za informacyjne pismo złożone do tego organu. 2.3 Skarżący zakwestionował twierdzenie organu, że wniosek złożony do urzędu gminy nie ma skutku prawnego, gdyż nie jest to wniosek, o którym mowa w § 15 ust. 1 rozporządzenia zalesieniowego. Nie można wymagać, żeby rolnik składał wyłącznie kompletne wnioski na urzędowych formularzach. Nawet gdyby organ uznał, że złożony wniosek był niekompletny, to nie wolno mu pozostawić go bez rozpoznania czy odmówić wszczęcia postępowania, tylko powinien w trybie art. 64 K.p.a. wezwać wnoszącego do uzupełnienia wszelkich braków. Z podania złożonego do Urzędu Gminy w N. jasno wynikało, że skarżący wniósł o uwzględnienie złożonego wniosku (m.in. dotyczącego przejęcia zobowiązań po rodzicach, w tym w stosunku do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa). Jeśli organ miałby wątpliwość, jaki charakter miało złożone przez rolnika podanie, albo o jaki konkretnie wniosek chodziło, powinien wezwać wnoszącego do sprecyzowania, czego żąda, a nie samemu decydować o tym, czy pismo było wnioskiem, czy tylko informacją. Do podania był dołączony również akt notarialny na podstawie którego skarżący przejął gospodarstwo po rodzicach. 3.1 W odpowiedzi na skargę dyrektor wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że to organy ARiMR oceniły zgodnie ze swoimi kompetencjami, czy podanie strony spełnia warunki wskazane w przepisach o przejęciu zobowiązania związanego z udzieloną pomocą na zalesianie gruntów rolnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: 4.1 Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r.– Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a. 4.2 Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Istotę problemu stanowi kwestia, czy organ zasadnie odmówił P. S. przyznania pomocy na zalesianie. Poza sporem jest w sprawie okoliczność, że 28 grudnia 2016 r. ojciec P. S. S. S. przekazał skarżącemu w drodze umowy darowizny prawo własności działek. Objęte one były wnioskiem S. S. o przyznanie pomocy na zalesienia, i według intencji skarżącego, po przejęciu tych działek, również chciał otrzymywać do nich płatności. Również poza sporem jest, że w tym celu konieczne było spełnienie przesłanek mającego w tej sprawie zastosowania § 15 rozporządzenia zalesieniowego. W ustępie 1 zawarto postanowienie, że jeżeli w okresie od dnia złożenia wniosku o pomoc do dnia wydania decyzji w sprawie przyznania pomocy na zalesianie nastąpi przeniesienie własności lub współwłasności wszystkich gruntów objętych tym wnioskiem albo ich części na rzecz innego rolnika w wyniku umowy sprzedaży lub innej umowy, pomoc przysługuje temu rolnikowi, jeżeli: 1) w terminie 3 miesięcy od dnia przeniesienia własności lub współwłasności tych gruntów złoży on wniosek o pomoc do kierownika biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o pomoc, o którym mowa w § 9 ust. 4; 2) zobowiąże się do: a) kontynuowania realizacji zobowiązań, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 i 3 albo § 5 ust. 1 pkt 2, b) zapłaty na rzecz Agencji równowartości kwoty płatności na zalesianie, uzyskanych przez poprzedniego właściciela lub współwłaściciela tych gruntów, jaką poprzedni właściciel lub współwłaściciel byłby obowiązany zwrócić, jeżeli wystąpiłyby okoliczności powodujące konieczność zwrotu płatności na zalesianie - w przypadku wystąpienia takich okoliczności; W przedmiotowej sprawie sporna jest kwestia, czy P. S. wypełnił warunki powyższego przepisu. W ocenie skarżącego, zachowując termin trzech miesięcy od dnia 28 grudnia 2016 r., w dniu 3 marca 2017 r. złożył oświadczenie o przejęciu zobowiązania zalesieniowego wraz z wymaganymi dokumentami do Urzędu Gminy w N. Nie negując, że pismo owo należy uznać w świetle art. 66 § 2 K.p.a. za złożone w terminie we właściwym organie, tj. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, to nie można zgodzić się z tezą, że spełniono warunki z § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia zalesieniowego. Z treści tego pisma wynika, że skarżący zobowiązał się do wypełnienia warunków z § 15 ust. 1 pkt 2 lit. a), to znaczy do kontynuowania realizacji zobowiązań. Jednocześnie to samo pismo wskazuje, że nie zawarł w nim zobowiązania do wypełnienia warunku, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia. Skoro ustawodawca w badanym przepisie rozdzielił obowiązek kontynuacji realizacji zobowiązań od obowiązku zapłaty równowartości kwoty płatności, to należy uznać, że oświadczenie skarżącego mówiące jedynie o kontynuacji nie obejmuje zobowiązania do zapłaty. Nadto zauważyć należy, że ustawodawca w art. 24 ust. 1 o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, nakładał na skarżącego obowiązek złożenia oświadczenia na właściwym druku, właśnie w celu wyeliminowania niejasności co do treści oświadczenia. 4.4 Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, że strona nie została powiadomiona o "wszczęciu i prowadzeniu postępowania w sprawie", ponieważ zgodnie z treścią art. 61 § 3 K.p.a., datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Postępowanie uważa się więc za wszczęte z chwilą złożenia wniosku, a przepisy nie obligują organu administracji do wydania odrębnego rozstrzygnięcia dotyczącego wszczęcia postępowania. Skarżący wskazał również na naruszenie art. 10 K.p.a. poprzez pozbawienie go możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania jak i brak umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji. Kwestię tą reguluje w przedmiotowej sprawie przepis szczególny, tj. art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, zgodnie z którym w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Jak wynika akt sprawy, przed wydaniem w dniu 10 września 2018 r. decyzji organu pierwszej instancji, skarżący, mimo pisma z 17 listopada 2017 r. zawierającego wniosek o umożliwienie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie został zawiadomiony o takiej okoliczności. Doszło zatem do uchybienia przepisom procedury administracyjnej. Jednakże należy podnieść, że naruszenie takie jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a., jedynie wtedy, gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2005 r. FPS 6/04, wyrok tego Sądu z 1 grudnia 2015 r. I FSK 1227/14). Takiego wpływu nie można jednak doszukać się w niniejszej sprawie. Na materiał dowodowy zgromadzony po 17 listopada 2017 r., kiedy skarżący zapoznał się z aktami sprawy, a przed wydaniem decyzji w dniu 10 września 2018 r., złożyła się przede wszystkim dokumentacja organu związana z wydaniem postanowienia odmawiającego P. S. wszczęcia postępowania w sprawie przyznania pomocy na zalesianie oraz przesłany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie I SA/Ke 117/18 odpis wyroku z uzasadnieniem. P. S. był skarżącym w tej sprawie. Znał więc treść pism zarówno organu jak WSA w Kielcach, bo były mu doręczane. Pozostałe dokumenty dotyczyły wydania decyzji w sprawie jego ojca S. S., które nie miały bezpośredniego wpływu na wynik zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Trudno zatem znaleźć uzasadnienie dla twierdzenia, że naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich uniemożliwiło skarżącemu realizację prawa do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Ponadto, jak stanowi art. 21 ust. 3 ww. ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Przepis ten oznacza, że ustawodawca zmodyfikował obowiązki organu wynikające z zarzucanych w skardze art. 7 i art. 77 K.p.a. i w omawianym zakresie powołane przepisy nie mają zastosowania w postępowaniach prowadzonych na podstawie ww. ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Innymi słowy, odstąpiono od modelu przyjętego w K.p.a., według którego obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie. To skutkuje, że to na skarżącym spoczywał obowiązek wykazania wpływu uchybienia organu na wynik podjętego rozstrzygnięcia, czego nie uczynił. Skarga nie zawiera bowiem w tym zakresie argumentów. W zgodzie z treścią powołanego przepisu art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich postąpił natomiast organ odwoławczy, więc w efekcie na etapie postępowania odwoławczego wszystkie prawa strony zostały zachowane. Nie naruszono też zarzucanej zasady dwuinstancyjności postępowania, zawartej w art. 15 K.p.a. 4.5 Podsumowując zarzuty zaniechania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak i art. 8 K.p.a. zawierającego zasadę pogłębiania zaufania obywateli, należy stwierdzić, że na zasadzie wspomnianego wyżej art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Opisane wyżej uchybienie procedurze, jak uznał Sąd orzekający w niniejszej sprawie, nie było naruszeniem istotnym mającym jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. 4.6 Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.