I SA/Ke 132/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk- Moskal po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I S o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi I S na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy naliczenia i wpłaty oprocentowania nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. postanawia: oddalić wniosek. Wnioskiem z dnia 1 lipca 2010r. sporządzonym na urzędowym formularzu PPF skarżąca IS zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy naliczenia i wpłaty oprocentowania nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. We wniosku wyjaśniła, że radca prawny jest konieczny do sporządzenia skargi kasacyjnej. Starała się o radcę prawnego w K, lecz bezskutecznie. Zwróciła się również w 2007r. do Naczelnej Rady Adwokackiej ale otrzymała odpowiedź odmowną. Koszt sporządzenia skargi kasacyjnej przez radcę prawnego w W wynosi około 1000 zł, co dla skarżącej jest nieopłacalne. Nadmieniła również, że wnosi o ustanowienie radcy prawnego na koszt własny, a nie Skarbu Państwa. Jak wynika z wniosku I S pozostaje sama w gospodarstwie domowym i nie ma nikogo na utrzymaniu. Jako majątek wykazuje mieszkania w Warszawie o powierzchni 45 m2 i 27.5 m2. Posiada oszczędności w wysokości 23.500 zł. Otrzymuje emeryturę w wysokości 1189 zł miesięcznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, zważył, co następuje: Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych, obowiązuje zasada, zgodnie z którą koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Na prawo pomocy składa się m. in. ustanowienie radcy prawnego. Według treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia fachowego pełnomocnika. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Z kolei stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym – pkt 1) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym – pkt 2). Jak wynika ze złożonego wniosku o udzielenie prawa pomocy I. S. nie ma na utrzymaniu innych osób, nie jest zadłużona, a jako posiadany majątek wykazuje dwa mieszkania w Warszawie o pow. 45m² oraz 27,5m². Skarżąca utrzymuje się z emerytury w kwocie 1.189 zł miesięcznie. Jako posiadane oszczędności wykazuje kwotę 23.500 zł. W ocenie Sądu przesłanki finansowe i argumenty, które powołała skarżąca we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie uzasadniają uwzględnienia jej wniosku o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. I S nie spełnia bowiem ustawowych kryteriów przyznania prawa pomocy, o których mowa w cytowanym powyżej art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia okoliczność, że wnioskodawczyni posiada stałe źródło utrzymania w postaci emerytury, z której osiąga regularny miesięczny dochód w kwocie 1.189 zł. Ponadto I S nie ma na utrzymaniu innych osób, posiada majątek w postaci dwóch mieszkań oraz oszczędności w kwocie 23.500 zł. Brak zatem podstaw do uznania, iż skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Powyższe stanowi zarazem jedyną ustawową przesłankę przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym swoim zakresem także ustanowienie radcy prawnego. Odnosząc się do przedstawianych przez skarżącą argumentów o problemach z zatrudnieniem profesjonalnego pełnomocnika z K i nieopłacalnością sporządzenia skargi kasacyjnej przez prawnika z Warszawy należy podkreślić, iż w świetle obowiązującego prawa okoliczności te nie mogą stanowić podstawy do przyznania prawa pomocy. Podstawą tą są bowiem tylko możliwości finansowe wnioskodawcy. Nie ma również na tle ustawy p.p.s.a. możliwości przyznania radcy prawnego na koszt skarżącej. W świetle powołanych okoliczności brak jest podstaw do przyznania I S prawa pomocy w całości, bądź w części. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a.