I SA/Ke 132/10

Dnia 26 kwietnia 2010 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2010roku na posiedzeniu niejawnym wniosku I. S. o ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi I.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy naliczenia i wpłaty oprocentowania nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. p o s t a n a w i a oddalić wniosek o ustanowienie radcy prawnego. Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2010r. sygn. akt I SA/Ke 132/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę I. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy naliczenia i wpłaty oprocentowania nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. Wnioskiem z dnia 22 kwietnia 2010r. sporządzonym na urzędowy formularzu PPF skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podnosi, że w K. nikt – żaden radca prawny nie podejmie się sprawy przeciwko organom podatkowym, skarżąca wie to z doświadczenia, bowiem starała się już o taką pomoc, ale bezskutecznie. Natomiast do tak banalnej sprawy nie będzie przywozić prawników z W., aby podrażać sobie koszty. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca pozostaje sama w gospodarstwie domowym. Jako posiadany majątek wykazuje mieszkanie wielkości 45m² oraz mieszkanie wielkości 27,5m² w Warszawie. Skarżąca utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego z tytułu emerytury w kwocie 1189zł miesięcznie. Jako posiadane oszczędności skarżąca wykazuje kwotę 23.000,00zł, przy czym podkreśla, że środki te przeznaczone są na bardzo ważny, nieunikniony cel i należy je traktować jakby ich nie było. Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 ustawy "p.p.s.a." wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 "p.p.s.a."). W orzecznictwie podkreśla się, iż prawo pomocy stanowi instytucję wyjątkową i dlatego może być stosowane jedynie wtedy, gdy strona istotnie nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty tej należności, przy czym jej sytuacja finansowa jest tego rodzaju, że zapłata kosztów związanych z postępowaniem sądowym lub zatrudnieniem profesjonalnego pełnomocnika spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogła przyczynić się do uszczerbku utrzymania koniecznego dla wnioskodawcy i jego rodziny. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej uzależnione jest tylko i wyłącznie od sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych wnioskodawcy i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Ustawodawca nie przewidział żadnej innej przesłanki jak np. stopień trudności sprawy, czy jak w rozpatrywanej sprawie trudności z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru, z uwagi na niechęć radców prawnych do prowadzenia spraw przeciwko organom podatkowym. Zatem argumenty skarżącej o problemach z zatrudnieniem radcy prawnego z Kielc i zbyt dużymi kosztami związanymi z zatrudnieniem pełnomocnika z Warszawy, nie mogą odnieść skutku prawnego. Skarżąca nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego, która to przesłanka uzasadniałaby przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym. Niewątpliwie wnioskodawczyni dysponuje stałym miesięcznym dochodem, nie ma na utrzymaniu innych osób, nie jest zadłużona, posiada majątek (dwa mieszkania) oraz posiada oszczędności w kwocie wielokrotnie przewyższającej koszt ustanowienia radcy prawnego z wyboru. Tak więc ewentualne ustanowienie pełnomocnika z wyboru w niniejszej sprawie nie pozostaje poza możliwościami finansowymi wnioskodawczyni. Natomiast jeżeli skarżąca napotkała jakiekolwiek problemy z ustanowieniem z wyboru radcy prawnego z Kielc do reprezentowania jej przed tut. Sądem winna swoje zastrzeżenia zgłosić odpowiednio uprawnionym organom korporacji zawodowych. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 § 1, § 3 "p.p.s.a.", orzeczono jak na wstępie.