I SA/Ke 138/10

Dnia 29 marca 2010 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o zwolnienie od kosztów sądowych, ustanowienie radcy prawnego lub ustanowienie adwokata lub ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie ustalenia podatku rolnego za 2009r. p o s t a n a w i a 1. oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w części dotyczącej zwolnienia od wpisu sądowego w kwocie 100 /słownie: sto/ złotych od skargi z dnia 19 stycznia 2010r.; 2. zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych w pozostałej części; 3. ustanowić dla J. W. radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. W dniu 23 marca 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wpłynął sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek skarżącego J. W. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, adwokata lub doradcy podatkowego w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie ustalenia podatku rolnego za 2009r. Złożony wniosek skarżący uzasadnia brakiem środków płatniczych na lekarstwa i rehabilitację. Skarżący oświadcza, że sam pozostaje w gospodarstwie domowym, utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego z tytułu emerytury w wysokości 1245,65zł brutto miesięcznie. Jako posiadany majątek skarżący wykazuje mieszkanie wielkości 47,5m², nieruchomość rolną wielkości 0,26ha oraz nieruchomość wielkości 0,15ha – toczy się postępowanie o wydanie aktu własności. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Uwzględniając sytuację materialną skarżącego, jego wiek - 75lat należało stwierdzić, że wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Z uwagi jednak na fakt, iż w dniu 1 marca 2010r. skarżący uiścił należny wpis od skargi w wysokości 100zł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w tej części należało oddalić i zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w pozostałej części. Ponadto powyższe okoliczności oraz fakt, że skarżący zamieszkuje we W., a sprawa toczy się przed WSA w K. uzasadniają również przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 § 1, § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).