I SA/Ke 14/12

Dnia 16 marca 2012 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi K. M. i R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych p o s t a n a w i a I. zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych; II. ustanowić dla strony skarżącej radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w K.. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2012r. sygn. akt I SA/Ke 14/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę K. M. i R.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych. W dniu 23 lutego 2012r. (data stempla pocztowego) skarżący złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie dopełnili tego wymagania, w związku z tym pismem z dnia 28 lutego 2012r. Sąd przesłał skarżącym urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie złożyli wniosek na formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. We wniosku skarżący oświadczają, że pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym. Według oświadczenia w skład majątku skarżących wchodzi budynek mieszkalny wielkości 120m², którego ½ część zajmuje córka. Jako obciążenia skarżący wykazują kredyt w wysokości 1800zł. Według oświadczenia źródłem utrzymania skarżących jest dochód uzyskiwany przez skarżącego z tytułu renty w wysokości 780zł miesięcznie oraz przez skarżącą z tytułu emerytury w kwocie 890zł miesięcznie. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy "p.p.s.a." przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika prawnego przez stronę dochodzącą swych roszczeń. W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę przede wszystkim niski dochód skarżących, ich wiek oraz stan zdrowia, uznano, że nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a rozpatrywany wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Tym bardziej, iż w myśl przepisu art. 173 § 1 ustawy "p.p.s.a." od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy "p.p.s.a." orzeczono jak w sentencji postanowienia.