I SA/Ke 14/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 rok oddala skargę. 1.1 Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (dalej: dyrektor) decyzją z dnia [...]. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (dalej: kierownika) z [...] r. nr [...] przyznającą M. R. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 r. 1.2 Dyrektor ustalił, że M. R. złożyła wniosek o przyznanie płatności na 2013 r., w którym zadeklarowała do jednolitej płatności obszarowej działki rolne o powierzchni 25,29 ha, oraz do uzupełniającej płatności obszarowej działki o powierzchni 2,29 ha. W dniu 30 maja 2014 r. przeprowadzono weryfikację wyznaczonej powierzchni ewidencyjno - gospodarczej (PEG) dla działki ewidencyjnej nr 733. Jak wynika z raportu z weryfikacji terenowej powierzchni, obszar faktycznie kwalifikujący się do płatności wynosi 6,25 ha. Pozostałą części zgłoszoną do płatności, tj. 1,49 ha stanowiły zadrzewienia, zakrzaczenia oraz chwasty wieloletnie, co świadczy o zaniechaniu (na tych częściach działki) prowadzenia działalności rolniczej zgodnie z normami i wymogami. Dołączone do raportu zdjęcia wskazują, że w 2013 r. na deklarowanej powierzchni a wykluczonej na podstawie kontroli na miejscu, nie była prowadzona działalność rolnicza. Ponadto podczas kontroli administracyjnej sprawy stwierdzono, że powierzchnia gruntów rolnych dla działki ewidencyjnej nr 885/2 zgłoszona do płatności przekracza powierzchnię ewidencyjno-gospodarczą. Dla ww. działki ewidencyjnej do płatności zgłoszono powierzchnię 3,51 ha, natomiast na podstawie przeprowadzonych pomiarów ustalono, że maksymalny obszar kwalifikujący się do płatności wynosi 3,32 ha. 1.3 Organ wyjaśnił, że jednolita płatność obszarowa, na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.), dalej: ustawy o płatnościach, przysługuje rolnikowi do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli - posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009 - 1,00 ha, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha, - wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, - przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. M. R. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej do działek rolnych o łącznej powierzchni 25,29 ha, natomiast w oparciu o wyniki z kontroli na miejscu stwierdzono, że powierzchnia spełniająca warunki do przyznania wnioskowanej płatności wynosi 23,61 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności a powierzchnią kwalifikującą się do płatności wynosi 1,68 ha, co stanowi 7,1156 % w stosunku do powierzchni stwierdzonej. Organ wskazał, że w takim przypadku znajduje zastosowanie art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., czego konsekwencją jest pomniejszenie przysługującej płatności o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną. Początkowa płatność w wysokości 16.813,57 zł stanowi iloczyn powierzchni stwierdzonej 23,61 ha pomniejszonej o dwukrotność powierzchni zawyżonej (2 x 1,68 ha) oraz stawki jednolitej płatności obszarowej określonej w § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1134) w wysokości 830,30 zł. Kwota ta została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego. W związku z art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach, mając na uwadze, że łączna kwota przyznanych stronie płatności bezpośrednich po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wynosi 16.813,57 zł, co przy kursie wymiany euro 4,2288 zł stanowi kwotę 3.978,97 euro, należało do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości 1975,97 euro zastosować współczynnik korygujący w wysokości 2,453658000 %. Całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 48,48 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla jednolitej płatności obszarowej wynosi 205,03 zł, co stanowi 48,48 euro. Kwota przyznanej jednolitej płatności obszarowej po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wyniosła 16.608,54 zł (19.603,38 zł – 2.789,81 zł - 205,03 zł =16.608,54 zł). 1.4 Dalej organ podniósł, że zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 ustawy o płatnościach, rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw chmielu, roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych oraz innych roślin położonych na działkach rolnych objętych wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej. M. R. ubiegała się o przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych do powierzchni 2,29 ha. Na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej wniosku stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do wnioskowanej płatności wynosi 2,19 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią ustaloną w toku postępowania administracyjnego wynosiła 0,10 ha, co stanowi 4,5662 % powierzchni stwierdzonej. W takim przypadku również znajduje zastosowanie opisany wyżej art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) rr 1122/2009, czego konsekwencją jest pomniejszenie przysługującej płatności o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną. Na podstawie art. 7 ust. 4 pkt 1 ustawy o płatnościach wyliczono, że przysługująca kwota uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych wynosi 277,38 zł, co stanowi iloczyn powierzchni stwierdzonej 2,19 ha, pomniejszonej o dwukrotność powierzchni zawyżonej (2 x 0,10 ha) i stawki uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych określonej w § 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 listopada 2013 r. w sprawie stawek płatności uzupełniających za 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1360) w wysokości 139,39 zł/ha. 1.5 Dyrektor wskazał, że wnioskodawczyni zakwestionowała wielkość ustalonej powierzchni kwalifikującej się do jednolitej płatności obszarowej dla działki ewidencyjnej nr 733 zarzucając organom błędy w podjętych decyzjach w ubiegłych latach. Odnosząc się do tego zarzutu organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawach dotyczących przyznania płatności obszarowych, zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o płatnościach ma charakter wnioskowy. Oznacza to, że jest ono wszczynane jedynie na wniosek zainteresowanego podmiotu i prowadzone w zakresie określonym przez niego we wniosku. Wniosek o przyznanie płatności bezpośredniej oraz płatności uzupełniającej zawiera oświadczenia i zobowiązania związane z płatnością, której dotyczy. Oświadczenia te obejmują przede wszystkim powierzchnię działek ewidencyjnych, w stosunku do których rolnik ubiega się o przyznanie płatności oraz informacje o sposobie wykorzystania działek rolnych. Dane zawarte we wniosku mają umożliwiać weryfikację ich prawdziwości. Obowiązkiem rolnika jest wypełnienie wniosku przy dołożeniu należytej staranności, bo to wnioskujący rolnik dysponuje wiedzą o powierzchni gruntów użytkowanych rolniczo oraz decyduje o treści wniosku. Jednolita płatność obszarowa przysługuje tylko na te grunty, które są wykorzystywane do celów rolniczych, a co za tym idzie, na ich powierzchni przestrzegane są zasadny dobrej kultury rolnej, które m.in. zostały opracowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 39, poz. 211, ze zm.). Aby stać się beneficjentem płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego należy wystąpić do Agencji z wnioskiem, w którym będą zadeklarowane do płatność grunty uprawiane rolniczo (wliczając w to powierzchnie ugorowane). Ocena czy powierzchnie zgłoszone do płatności spełniają warunki przyznawania płatności oraz czy zachowane zostały normy i wymogi pozostaje w kompetencji organów oraz działających na ich zlecenie innych jednostek organizacyjnych dysponujących odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi (art. 30 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach). W treści odwołania wnioskodawczyni potwierdziła, że część gruntów zgłoszonych do płatności było zakrzaczonych, co zgodne jest z ustaleniami poczynionymi podczas kontroli terenowej. Z treści odwołania wynika również, że wnioskodawczyni przed złożeniem wniosku o płatności na rok 2013 nie dokonywała zarówno pomiarów działki ewidencyjnej nr 733 jak i oględzin w celu wyodrębnienia obszarów nie kwalifikujących się do płatności. Jak podniosła w odwołaniu, zawyżenie powierzchni nastąpiło z winy organów poprzez błędnie wydaną decyzję nr 9013-2010-000774 z dnia 17 maja 2010 r. Organ wyjaśnił więc, że w 2009 r. M. R. zadeklarowała do płatności na działce ewidencyjnej nr 733 powierzchnię 6,34 ha, natomiast kontrola na miejscu stwierdziła, iż powierzchnie faktycznie użytkowana rolniczo wynosi 7,66 ha. To skutkowało pomniejszeniem płatności na rok 2009 o 1%. Tymczasem we wniosku na 2013 r. skarżąca na działce ewidencyjnej nr 733 zgłosiła powierzchnię 7,74 ha, która w wyniku weryfikacji terenowej okazała się niezgodna ze stanem faktycznym, czego konsekwencją było pomniejszenie przysługującej płatności. Stwierdzenie w treści odwołania o narzuceniu wnioskodawczyni wielkości działki nr 733 przez organ świadczy o tym, że działka przed zgłoszeniem do płatności nie była zmierzona a jej deklarowana wielkość nie znajdowała odzwierciedlenia w terenie. Przenoszenie odpowiedzialności za zawyżenie powierzchni zadeklarowanej do płatności na organy nie może zostać zaakceptowane ze względu na opisany wyżej wnioskowy charakter płatności. Wnioskodawczyni do dnia wydania decyzji nie wnosiła zastrzeżeń do wyników z kontroli przeprowadzonej w dniu 30 maja 2014 r. Brak reakcji ze strony producenta rolnego został uznany przez organ pierwszej instancji, jako akceptacja wyników z kontroli na miejscu. M. R. w żaden sposób nie udowodniła, że obszar zadeklarowany do płatności w całości winien zostać uznany za spełniający warunki. 2.1 M. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na decyzję dyrektora. Z treści skargi wynika, że dotyczy ona decyzji w zakresie działki ewidencyjnej nr 733. Zdaniem skarżącej, decyzję wydano w oparciu o nierzetelne kontrole powierzchni deklarowanych, które w ten sposób są przeprowadzane od 2006 r. Dwie kontrole dotyczące tego samego roku podają dwa różne pomiary, które automatycznie rzutują na decyzje o dopłatach. W trakcie jednej kontroli dotyczącej 2006 r. stwierdzono powierzchnię 5,14 ha, a w trakcie drugiej 6,34 ha. Do wniosków w następnych latach deklarowano powierzchnię 6,34 ha, którą to zakwestionowano w 2009 r. i stwierdzono 7,66 ha. W 2012 r. z kolei stwierdzono 7,74 ha. W trakcie jednej kontroli w 2013 r., stwierdzono 6,8 ha, w trakcie drugiej 6,25 ha. Odnosząc się do stwierdzenia w decyzji, że to rolnik deklaruje powierzchnie, skarżąca podniosła, że rolnik nie ma żadnego wpływu na rzetelnie prowadzone pomiary, w następstwie czego jest karany. Również wielkość powierzchni umieszczonych przez Agencję we wstępnie wypełnionych wnioskach jest później kwestionowane przez ten sam organ. Skarżąca podniosła, że sporna działka ma nieregularny kształt, i przy jej pomiarze jedni wliczają rowy a inni nie. Zdaniem skarżącej, nie może ona zgodzić się z podwójnym potrąceniem opłat z powodu błędów popełnianych przez organ. 3.1 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że w przesłanym przez organ formularzu, w którym są dane dotyczące poprzedniego roku, rolnik powinien podać zaktualizowaną powierzchnię każdej z odnośnych działek rolnych. To na producencie rolnym spoczywa obowiązek dokonania stosownych zmian lub poprawek, aby dane zgłoszone do płatności były faktycznym odzwierciedleniem przedmiotu podlegającemu płatnościom. M. R. otrzymała wniosek spersonalizowany, w treści którego pozostawiła bez zmian powierzchnię działek rolnych B i BB pomimo, że na działce znajdowały się samosiejki drzew i krzewów oraz chwasty wieloletnie, co świadczy o zaniechaniu prowadzenia działalności rolniczej na części w/w działek. 3.2 Odnosząc się do zarzutu, że dwie kontrole działki ewidencyjnej nr 733 przeprowadzone w 2013 r. wykazały różne powierzchnie organ stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. M. R. zadeklarowała na działce ewidencyjnej 733 działki rolne B i BB o łącznej powierzchni 7,74 ha. Na podstawie kontroli administracyjnej przeprowadzonej w oparciu o system identyfikacji działek rolnych ustalono, że powierzchnia ww. działek rolnych kwalifikująca się do płatności wynosi 6,81 ha. To zostało zakwestionowane przez wnioskodawczynię w odwołaniu z dnia 3 lutego 2014 r. Na podstawie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor uznał odwołanie za zasadne i przekazał sprawę do organu pierwszej instancji w celu ponownego rozpatrzenia. Jako zasadne organ drugiej instancji uznał przeprowadzenie kontroli na miejscu w celu dokonania weryfikacji powierzchni działki ewidencyjnej nr 733 kwalifikującej się do płatności, aby na tej podstawie również zaktualizować powierzchnię ewidencyjno - gospodarczą w systemie LPIS (system identyfikacji działek rolnych). Kontrola przeprowadzona w dniu 10 czerwca 2014 r. wykazała, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności wynosi 6,25 ha, natomiast na pozostałej powierzchni stwierdzono zadrzewienia, zakrzaczenia oraz wieloletnie chwasty. Na tej podstawie dokonano aktualizacji danych w systemie LPIS i wydano decyzję nr 0238-2014-000008945. Organ wyjaśnił również, że kontrole przeprowadzone w latach ubiegłych odnosiły się do danych zadeklarowanych we wnioskach składanych w poprzednich latach, a ich wyniki mogą być odmienne od kontroli przeprowadzonej co do 2013 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 4.1 Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 4.2 Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Jak wynika z akt sprawy, M. R. wnioskowała o przyznanie jednolitej płatności obszarowej między innymi do działek B i BB, położonych na działce ewidencyjnej nr 733, deklarując ich powierzchnię łącznie 7,74ha. W wyniku kontroli organ stwierdził, że powierzchnia faktycznie kwalifikująca się do płatności wynosi 6,25 ha. Natomiast pozostałą cześć powierzchni, tj. 1,49 ha stanowiły zadrzewienia, zakrzaczenia oraz chwasty wieloletnie, co świadczyło zdaniem organu o zaniechaniu na tych częściach działki prowadzenia działalności rolniczej. Uzasadniało to, zdaniem organu, przyznanie pomniejszonej jednolitej płatności obszarowej. Skarżąca zarzuciła natomiast, że ustalenia organów oparte są na nierzetelnych kontrolach, które dają odmienne wyniki w różnych latach. Istota sporu sprowadzała się więc do rozważenia, czy uprawnionym było działanie organów polegające na zmniejszeniu powierzchni zakwalifikowanej do przyznania płatności w odniesieniu do tej, która wskazana została we wniosku. 4.3 W pierwszej kolejności należy wyjaśnić zasady przyznawania jednolitej płatności obszarowej. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1/ posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2/ wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3/ przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 4/ został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Powołany w pierwszej części przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE.L.2009.30.16) stanowi, że do celów przyznania płatności w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria przewidziane w ust. 1 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41). Ustęp 1 tego przepisu stanowi zaś, że powierzchnia użytków rolnych nowego państwa członkowskiego objętego systemem jednolitej płatności obszarowej stanowi część jego wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych utrzymaną w dobrej kulturze rolnej bez względu na to, czy są one wykorzystywane do produkcji, oraz, w stosownych przypadkach, dostosowaną zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminacyjnymi kryteriami ustanowionymi przez to nowe państwo członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję. W art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 wyjaśniono, że państwa członkowskie zapewniają, aby wszystkie grunty rolne, a w szczególności grunty, które nie są już wykorzystywane do celów produkcyjnych, były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska. Państwa członkowskie określają, na poziomie krajowym lub regionalnym, wymogi minimalne w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na podstawie ram ustanowionych w załączniku III, uwzględniając szczególne cechy odnośnych obszarów, włączając w to warunki glebowe i klimatyczne, istniejące systemy gospodarki rolnej, użytkowanie gruntów, zmianowanie upraw, metody uprawy roli oraz strukturę gospodarstw. Przepis art. 4 ust.1 tego rozporządzenia nakłada wymóg, aby rolnik otrzymujący płatności bezpośrednie spełniał wymogi podstawowe w zakresie zarządzania wymienione w załączniku II oraz przestrzegał zasady dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, o której mowa w art. 6. Wskazane w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach normy, to zgodnie z art. 2 pkt 7 tej ustawy, normy w rozumieniu art. 2 pkt 34 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 ze zm.). Artykuł 2 pkt 34 rozporządzenia nr 1122/2009 stanowi, że "normy" oznaczają normy określone przez państwa członkowskie zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 73/2009 oraz załącznikiem III do tego rozporządzenia, jak również zobowiązania odnośnie do trwałych użytków zielonych określone w art. 4 wymienionego rozporządzenia. Powołany wyżej art. 6 rozporządzenia nr 73/2009 uwzględniony został także w art. 17 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o płatnościach, stanowiącym upoważnienie dla ministra właściwego do spraw rolnictwa do określenia w drodze rozporządzenia norm minimalnych. Na tej podstawie wydane zostało cytowane w punkcie 1.5 niniejszego uzasadnienia rozporządzenia z dnia 11 marca 2010 r. W § 1 ust. 1 pkt 1 zdefiniowano, że grunty rolne w przypadku gruntów ornych utrzymywane są zgodnie z normami, jeżeli jest prowadzona na nich uprawa roślin lub ugorowanie. Uznaje się, że grunt orny był ugorowany, jeżeli grunt ten podlegał co najmniej raz w roku, w terminie do dnia 31 lipca koszeniu lub innym zabiegom uprawowym zapobiegającym występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów - § 2 rozporządzenia. Zgodnie natomiast z § 4, grunty rolne, o których mowa w § 1, nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkiem drzew i krzewów: a) niepodlegających wycięciu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, b) mających znaczenie dla ochrony wód i gleb, c) niewpływających na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną. 4.4 Powyższe przepisy nie pozostawiają wątpliwości interpretacyjnych, że grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami, jeżeli prowadzona jest na nich uprawa roślin lub które są ugorowane, oraz jeśli nie są porośnięte drzewami i krzakami. Sporna część działki nr 733, jak stwierdzono w trakcie kontroli, była zadrzewiona, zakrzaczona i porośnięta chwastami wieloletnimi, czyli nie spełniała tych norm. To z kolei oznacza, że dla tej powierzchni nie została spełniona przesłanka opisana w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach, warunkująca przyznanie jednolitej płatności obszarowej. Z treści skargi nie wynika, by M. R. kwestionowała tę konkretną okoliczność – zadrzewienia, zakrzaczenia i zachwaszczenia. Zarzuciła natomiast organom czynienie odmiennych pomiarów w różnych latach, których wyniki uwzględniła we wniosku za 2013 r. W związku z tym należy wyjaśnić, że to rolnik odpowiada za prawidłową treść wniosku. Wskazuje na to po pierwsze treść art. 18 ust. 1 ustawy o płatnościach, zgodnie z którym płatność obszarowa przyznawana jest na wniosek rolnika. Choć zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, to w ust. 3 tego przepisu zawarto regulację, zgodnie z którą strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Tym samym w postępowaniu w sprawie przyznania płatności nastąpiło odejście od zasady prawdy obiektywnej, co powinno wpłynąć w praktyce na uaktywnienie stron tego postępowania. Ustawodawca zastosował bowiem regulację odmienną od art. 7 K.p.a., zgodnie z którym to organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W postępowaniu w sprawie przyznania płatności to nie organ administracji publicznej, a posiadacz (faktycznie korzystający) gruntów ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne. Skoro rolnik odpowiada za treść wypełnionego wniosku, to na nim spoczywa obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki, które pozwalają na odstąpienie od wykluczeń stosowanych w przypadku rozbieżności pomiędzy powierzchnią deklarowaną a kwalifikującą się do płatności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 1007/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt III SA/Lu 722/11, treść wyroków dostępna jest na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe znajduje potwierdzenie także w treści przepisu art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009, zgodnie z którym rolnicy składają wnioski o płatności bezpośrednie, wskazując stosownie do sytuacji wszystkie działki rolne leżące na terenie danego gospodarstwa. 4.5 Obowiązek wypełnienia wniosku spoczywa na rolniku, bo to od jego wiedzy i woli zależy zakres powierzchni, które mają być objęte płatnościami. Winien on dołożyć wszelkiej staranności, aby wypełnić wniosek prawidłowo. Zgodnie z powołanym wyżej art. 19 ust.1 rozporządzenia nr 73/2009, rolnicy składają wnioski o przyznanie płatności bezpośredniej każdego roku. Za każdym więc razem, kiedy rolnik wypełnia wniosek, zobowiązany jest podać uaktualnione dane co do powierzchni. Oczywistym jest bowiem, że w każdym roku obszary zgłoszone do płatności mogą mieć inny areał i inne przeznaczenie. Uwzględnienie tych okoliczności stanowi zresztą treść § 3 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa Rozwoju i Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz.U. nr 39, poz. 215 ze zm.), zgodnie z którym wnioski o przyznanie płatności bezpośredniej zawierają oświadczenie: o powierzchni działek ewidencyjnych, z podaniem w szczególności powierzchni gruntów rolnych na działce ewidencyjnej, oraz oświadczenie o sposobie wykorzystania działek rolnych, z podaniem w szczególności powierzchni działki rolnej. Dlatego argumenty skarżącej, że w kwestii powierzchni oparła się na pomiarach dokonanych przez organ w latach ubiegłych, jako nie mające umocowania w przepisach prawa nie mogą podlegać uwzględnieniu. Nawet jeśli organ ustalił w latach ubiegłych powierzchnię gruntów do których przyznano płatności, to skarżąca nie mogła uznać, że pozostaje ona obowiązująca przy wnioskach składanych w latach następnych. Ustalenia te dotyczą przecież okoliczności zmiennych, w jednym bowiem roku rolnik może utrzymywać grunty zgodnie z normami i prowadzić na nich uprawę roślin lub ugorowanie, w następnych już nie. Obowiązkiem skarżącej, jako rolnika, było wskazanie we wniosku danych aktualnych. Z obowiązku tego w żaden sposób nie zwalnia przesłanie przez organ formularza sporządzonego w oparciu o obszary określone w poprzednim roku. Celem tego jest bowiem tylko ułatwienie rolnikowi wypełnienie kolejnego, a nie narzucenie powierzchni których dotyczyć ma wniosek. 4.6 Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów, że kontrole prowadzone były nierzetelnie należy wyjaśnić, że przedmiotem oceny Sądu w przedmiotowej sprawie mogą być tylko te które dotyczą 2013 r. Wskazując na ten rok skarżąca podniosła, że dwie kontrole dały odmienne wyniki. W związku z tym należy wyjaśnić, że powierzchnia spornej działki 6,81 ha została uwzględniona w decyzji kierownika z dnia 16 stycznia 2014 r. Decyzja ta następnie została uchylona decyzją dyrektora z dnia 7 kwietnia 2014 r., który podniósł, że ustalenia w tym zakresie zostały poczynione w 2012 r. i nie odzwierciedlają stanu działki w 2013 r. Realizując wytyczne organu odwoławczego, który nakazał ustalić faktyczną powierzchnię działki ewidencyjnej nr 733, w ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji ustalił jej powierzchnię na 6,25 ha. Za 2013 r. obowiązująca jest zatem jedna ustalona przez organ powierzchnia spornej działki, która stała się podstawą przy obliczaniu płatności. 4.7 Podsumowując wskazać należy, że postępowanie przed organami podatkowymi przeprowadzone zostało w myśl reguł zawartych w rozdziale 2 Działu I i w rozdziale 4 Działu II Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem odstępstw wynikających z art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach. Wbrew zarzutom skargi, organ poczynił prawidłowe ustalenia w zakresie powierzchni spornego gruntu. Na tej podstawie pomniejszył przysługujące płatności, czego skarżąca nie kwestionowała. Dokonana jednak przez Sąd ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że i w tym zakresie jest ona prawidłowa. 4.8 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.