I SA/Ke 14/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi Województwa Ś. na interpretację indywidualną Wójta Gminy S. K. z dnia [...] r. nr [..] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Wójta Gminy S. K. na rzecz Województwa Ś. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt Gminy S. K. w interpretacji indywidualnej z (...) nr (...) stwierdził, że stanowisko Województwa Ś., przedstawione we wniosku z 29 maja 2019 r. (data wpływu do organu 5 czerwiec 2019 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości uznaje za prawidłowe w takim zakresie, że 1. na Województwie Ś. jako zarządcy przymusowym, nie ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z tym zastrzeżeniem, iż brak statusu podatnika wynika z sytuacji prawnej zarządcy przymusowego ustanowionego przez sąd w postępowaniu zabezpieczającym a nie pozostaje w związku z działalnością Województwa Ś. jako jednostki samorządu terytorialnego realizującej zadania własne o charakterze użyteczności publicznej zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 lit. a, b, c ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2017.2062 ze zm.); dalej "ustawa o wspieraniu rozwoju usług"; 2. Brak podstaw prawnych do składania przez zarządcę przymusowego, którym jest Województwo Ś., deklaracji na podatek od nieruchomości od budowli wchodzących w skład sieci szerokopasmowej, z tym zastrzeżeniem, iż brak takiego obowiązku wynika z sytuacji prawnej zarządcy przymusowego ustanowionego przez sąd, a nie pozostaje w związku z działalnością Województwa Ś. jako jednostki samorządu terytorialnego realizującej zadania własne o charakterze użyteczności publicznej zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 lit. a, b, c ww. ustawy. Wnioskodawca opisując stan faktyczny wskazał, że jest właścicielem sieci szerokopasmowej. Województwo w roku 2015 zawarło umowę partnerstwa publiczno-prywatnego na mocy, której operowanie siecią w tym, świadczenie usług z wykorzystaniem sieci zostało powierzone operatorowi infrastruktury. Operator infrastruktury dzierżawił od Województwa sieć. W związku z nieregulowaniem czynszu dzierżawnego Województwo rozwiązało umowę dzierżawy. Operator infrastruktury odmówił dobrowolnie zwrotu przedmiotu dzierżawy. Województwo wniosło pozew przeciwko operatorowi infrastruktury o zwrot sieci z jednoczesnym wnioskiem o zabezpieczenie roszczenia przez ustanowienie na czas trwania postępowania sądowego zarządu przymusowego nad siecią szerokopasmową. Postanowieniem z (...) (sygn. akt (...)) Sąd Okręgowy w K. orzekł o ustanowieniu zarządu przymusowego i jako zarządcę przymusowego wskazał Województwo Ś. Województwo z dniem 1 marca 2019 r. na podstawie protokołów podpisanych w lutym 2019 r. przejęło od Operatora Infrastruktury w ramach zabezpieczenia takie elementy jak: dostęp do sprzętów oraz urządzeń, klucze do węzłów, i studni, klucze licencyjne, karty kodowe, dostęp do systemów informatycznych, skany umów, jak również inne dokumenty i informacje pozwalające na dalszą niezakłóconą i ciągłą eksploatację sieci szerokopasmowej. Obecnie Województwo Ś. jest właścicielem sieci i jednocześnie zarządcą przymusowym nad siecią szerokopasmową. Wniosek w sprawie interpretacji dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy prowadzenie działalności w zakresie telekomunikacji polegającej na dostarczaniu infrastruktury telekomunikacyjnej oraz usług korzystania z sieci telekomunikacyjnej na rzecz operatorów telekomunikacyjnych w ramach realizacji projektu "Sieć Szerokopasmowa Polski Wschodniej - województwo świętokrzyskie", stanowiącej zadanie własne o charakterze użyteczności publicznej przez Województwo, będące jednocześnie właścicielem sieci jak i zarządcą przymusowym tej sieci powoduje po stronie wnioskodawcy powstanie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości od budowli zrealizowanej w ramach projektu, a w konsekwencji obowiązku składania deklaracji na podatek od nieruchomości i jego opłacanie. Według wnioskodawcy na Województwie jako właścicielu oraz zarządcy przymusowym sieci nie ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od budowli wchodzących w skład Sieci Szerokopasmowej. Tym samym brak jest podstaw do składania deklaracji na podatek od nieruchomości z tego tytułu i opłacania tego podatku przez Województwo. Organ wskazał, że opisany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę niniejszej interpretacji i tym samym wyznacza granice w jakich interpretacja będzie mogła wywołać skutki prawne zgodnie z art. 14 k § 1 i 14 l,14 m Ordynacji podatkowej. Dla niniejszej interpretacji podatkowej organ za nieistotne uznał te okoliczności stanu faktycznego podane we wniosku, które dotyczą źródeł finansowania sieci szerokopasmowej. Na gruncie przepisów ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2019.1170 ze zm.) dalej "u.p.o.l." obowiązków w podatku od nieruchomości nie różnicuje się na podstawie źródła finansowania przedmiotu opodatkowania. Organ zdefiniował termin “budowla" odwołując się do art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Uznał, że Województwo nie będąc przedsiębiorcą oraz nie prowadząc działalności gospodarczej w zakresie: a. dostarczania sieci telekomunikacyjnej lub zapewnienia dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług; b. świadczenia z wykorzystaniem posiadanej sieci usług na rzecz wskazanych w przepisie podmiotów, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. a, b, c ustawy o wspieraniu rozwoju usług - nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości i nie ma obowiązku składania deklaracji podatkowych na podatek od nieruchomości. Jednocześnie stwierdził, że wniosek o interpretację dotyczy statusu podatkowego Województwa Ś. jako zarządcy przymusowego ustanowionego przez sąd w postępowaniu zabezpieczającym, w procesie cywilnym, w którym stroną powodową jest Województwo. Sprawa dotyczy zatem sfery prywatnoprawnej Województwa - osoby prawnej, która jako właściciel sieci dochodzi własnych praw majątkowych a nie realizuje zadań publicznych jednostki samorządu terytorialnego - podmiotu publicznego. Przy takim statusie Województwo i Województwo – zarządca przymusowy nie ma tożsamości podatkowo prawnej, podmiotowość podatkową należy analizować odrębnie. Organ wypowiedział się na temat zabezpieczenia roszczeń pieniężnych oraz ustanowienia zarządu przymusowego na przedmiocie zabezpieczenia, powołując przepisy art. 755 § 1, art. 747 pkt 6, art. 752(4) § 1 i art. 931 - 941 k.p.c. Konkludując stwierdził, że zarządca przymusowy nie jest pełnomocnikiem ani przedstawicielem żadnej ze stron. Do jego obowiązków należy wykonywanie czynności (usług) potrzebnych do utrzymania prawidłowego gospodarowania i użytkowania przedmiotu sporu do czasu jego prawomocnego zakończenia. Zarządca przymusowy zarządza zatem cudzym mieniem a odbiorcami usług zarządcy są obie strony sporu cywilnoprawnego. Podmioty, na których ciąży obowiązek w podatku od nieruchomości określa art. 3 ust. 1 u.p.o.l. Podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy płaci ten kto majątek posiada. Zarządca przymusowy jako ten, który zarządza cudzym majątkiem nie może być zaliczony do żadnego z podmiotów wskazanych w art. 3 ust. 1 u.p.o.l. Odwołując się do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, organ wskazał, że Sąd Okręgowy udzielił zabezpieczenia roszczenia o zwrot sieci poprzez ustanowienie zarządu przymusowego nad tą siecią. Zabezpieczenie powództwa nigdy jednak nie może zmierzać do pełnego zaspokojenia roszczenia. Ustanowienie zarządu przymusowego nie oznacza zwrotu sieci Województwu. Stan posiadania budowli mimo oświadczenia Województwa o rozwiązaniu umowy dzierżawy nie uległ zmianie. Operator infrastruktury (Spółka S. Sp. z o.o.) odmówił jej wydania. Niewątpliwie operator infrastruktury wykazuje wole dalszego posiadania budowli a uzewnętrznieniem tej woli jest odmowa zwrotu sieci i wykonywania względem niej własnych praw z tytułu umowy dzierżawy. Operator infrastruktury w związku z tym spełnia warunki posiadacza zależnego w rozumieniu art. 336 k.c. Ponadto, zarząd przymusowy ustanawiany jest nad przedsiębiorstwem (majątkiem) lub częścią przedsiębiorstwa (częścią majątku) obowiązanego. Zarząd przymusowy, który ustanowiono nad siecią należy kwalifikować jako zarząd nad częścią przedsiębiorstwa pozwanego w rozumieniu art. 55 k.c. O tym, jaki w istocie majątek jest objęty zarządem przymusowym rozstrzyga treść postanowienia sądu. Zgodnie z opisem wnioskodawcy zarządem objęto sieć szerokopasmową, ale w takim zakresie aby zachować ciągłość bezprzerwowego działania sieci. W wyniku zabezpieczenia nastąpiło w istocie udostępnienie zarządcy przymusowemu prawa do korzystania z sieci a nie jej wydanie. Przedmiotem zabezpieczenia oddanym w zarząd jak również przejęcia protokołem nie są zatem obiekty budowlane, które stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W związku z odesłaniem zawartym w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. na podstawie art. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U.2019.1186 ze zm.) za budowlę należy uznać każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury w tym obiekty liniowe oraz sieci techniczne. Organ stwierdził, że przedmiot zabezpieczenia oddany w zarząd przymusowy Województwu nie stanowi obiektów budowlanych w powyższym rozumieniu. Brak wzmianki o przejęciu elementów konstrukcyjnych, które składają się na sieci telekomunikacyjne. W związku z tym, już z tego względu nie można twierdzić, iż na zarządcy przymusowym Województwie ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od budowli. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. użyte w tej ustawie określenie "działalności gospodarczej" oznacza działalność, o której mowa w ustawie z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. 2018.646). W świetle tej definicji zakres obowiązków podatkowych Województwa w podatku od nieruchomości dotyczących budowli, który jest zarządcą przymusowym zależny jest od ustalenia czy Województwo na bazie tych budowli jako zarządca prowadzi działalność nastawioną na osiąganie zysku. Organ stwierdził, że wykonywanie zarządu przymusowego przez zarządcę, który jest jednocześnie stroną postępowania nie stanowi działalności gospodarczej. Tego rodzaju działalność nie posiada cech działalności zorganizowanej, ciągłej, w celu osiągnięcia zysku z przyczyn wynikających z charakteru pozycji zarządcy przymusowego wyznaczonego przez sąd w postępowaniu zabezpieczającym. W świetle powyższego: na Województwie Ś. jako zarządcy przymusowym, nie ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z tym zastrzeżeniem, iż brak statusu podatnika wynika z sytuacji prawnej zarządcy przymusowego ustanowionego przez sąd w postępowaniu zabezpieczającym, a nie pozostaje w związku z działalnością Województwa jako jednostki samorządu terytorialnego realizującej zadania własne o charakterze użyteczności publicznej zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 2 i 3 lit. a, b, c ustawy o wspieraniu rozwoju usług. Zarząd przymusowy bowiem nie dotyczy stron sporu sądowego. Zarząd przymusowy nie ma wpływu na zdolność stron do wykonywania i prowadzenia spraw w takim zakresie w jakim nie dotyczą one majątku objętego w zarząd. W świetle powyższego nadal funkcjonują i mogą podejmować czynności z zakresu prowadzenia spraw i reprezentacji z zastrzeżeniem art. 752(4) k.p.c. organy powoda i pozwanego. Ustanowienie zarządu przymusowego nie oznacza, utraty praw podmiotowych do składników majątkowych objętych zarządem przymusowym. Zarządcy przymusowemu przysługuje jedynie prawo zarządzania, zaś zakres tych czynności wyznacza art. 935 § 1 w zw. z art. 752(4) § 1 k.p.c. Zgodnie z art. 935 § 1 k.p.c. zarządca przymusowy zobowiązany jest wykonywać czynności potrzebne do prowadzenia prawidłowej gospodarki. W świetle tego przepisu czynności zarządcy przymusowego należy kwalifikować jako zwykły zarząd. W świetle art. 6 ust. 9 u.p.o.l. osoby prawne są zobowiązane do składania deklaracji podatkowych, dokonania samoobliczenia podatku zgodnie z deklaracją i jego zapłaty. Sporządzanie i złożenie deklaracji podatkowej nie należy do czynności zwykłego zarządu. Deklaracja podatkowa stanowi czynność związaną ze sprawami reprezentacji podatnika a co za tym idzie nie przysługuje zarządcy przymusowemu . W świetle powyższego, stanowisko wnioskodawcy w sprawie braku podstaw do składania przez zarządcę przymusowego, którym jest Województwo Świętokrzyskie, deklaracji na podatek od nieruchomości jest prawidłowe, z tym jednakże zastrzeżeniem, że brak podstaw do składania deklaracji na podatek od nieruchomości nie pozostaje w związku ze statusem Województwa jako jednostki samorządu terytorialnego realizującej zadania własne o charakterze użyteczności publicznej zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. a, b, c ustawy o wspieraniu rozwoju usług, lecz wynika z pozycji prawnej zarządu przymusowego określonej przepisami prawa cywilnego. Odnosząc się do stanowiska dotyczącego zapytania, że Województwo występując jednocześnie jako właściciel i zarządca przymusowy zobowiązane jest do zapłaty podatku od nieruchomości od przedmiotowych budowli, organ podatkowy wyjaśnił, że o sposobie wykonywania zarządu w toku egzekucji z nieruchomości, w zakresie związanym z przedmiotową interpretacją, stanowi art. 940 k.p.c. Cytowany przepis reguluje kolejność pokrywania należności obciążających nieruchomość z dochodów uzyskanych z niej przez zarządcę. Zarządca zajętej nieruchomości obowiązany jest wykonywać czynności potrzebne do prowadzenia prawidłowej gospodarki. Ma prawo pobierać zamiast dłużnika wszelkie pożytki z nieruchomości, spieniężając je w granicach zwykłego zarządu oraz prowadzić sprawy, które przy wykonywaniu takiego zarządu okażą się potrzebne. Należności obciążające nieruchomość mogą być zatem zaspokajane wyłącznie z dochodu z tej nieruchomości, nie zaś z kwot uzyskanych ze sprzedaży części składowych czy przynależności, a zarządca może pokrywać tylko bieżące i konieczne wydatki. Skoro Operator nadal pozostaje podatnikiem podatku od nieruchomości (okoliczność bezsporna), zatem nie posiada tego statusu właściciel sieci - Województwo. W przypadku ustanowienia zarządu przymusowego na przedmiocie opodatkowania i powierzenia go podmiotowi innemu niż podatnik, sytuacja kształtuje się inaczej. Reasumując organ stwierdził, że po stronie Województwa, które występując jednocześnie jako właściciel i zarządca przymusowy zobowiązany jest do zapłaty podatku od nieruchomości od przedmiotowych budowli, ale zgodnie z art. 940 pkt 4 k.p.c., zarządca przymusowy powinien dokonywać wpłat bieżących należności podatkowych z dochodów z nieruchomości, w miarę ich uzyskiwania; powinien przy tym kierować się zasadą prawidłowej gospodarki. W związku z powyższym stanowisko wnioskodawcy w tej kwestii nie jest prawidłowe. Tak więc, mimo obowiązku zarządcy uiszczania kwot podatku z dochodów uzyskiwanych z przedmiotu zarządu, podmiotem zobowiązanym i odpowiedzialnym wobec organu podatkowego za realizowanie obowiązku podatkowego jest podatnik, czyli - w opisywanym przypadku - Spółka. Na powyższą interpretację Województwo złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosło o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części, w której stanowisko strony zostało uznane za nieprawidłowe i zarzuciło: 1. dopuszczenie się błędu wykładni i niewłaściwej oceny art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. w zw. z art. 7524 § 1, art. 755 § 1 pkt 1 i 940 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 120 w zw. z art. 14 h oraz 14 c § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że były Operator Infrastruktury (S. sp. z o.o.) posiada status podatnika podatku od nieruchomości w stosunku do budowli stanowiących część Sieci Szerokopasmowej, co skutkuje koniecznością płacenia przez zarządcę podatku od nieruchomości w oparciu o art. 940 pkt 4 k.p.c., oraz w konsekwencji naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez uznanie, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega budowla niezajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, albowiem zarząd nie jest na majątku S., ale na majątku skarżącego, a zatem w rozumieniu u.p.o.l. nie ma podatnika podatku od nieruchomości; 2. naruszenie art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14 h oraz 14 c § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady praworządności oraz zaufania do organów podatkowych polegające na wydaniu interpretacji wbrew przepisom prawa oraz w sposób odmienny od utrwalonej linii orzeczniczej innych organów podatkowych w tożsamych sprawach, oraz błędnym uznaniu, że umowa z Operatorem Sieci nie została skutecznie rozwiązana, co ma istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na fakt, iż gdyby wzięto w sposób rzetelny pod uwagę faktyczne okoliczności wskazane we wniosku o interpretacje, stanowisko wnioskodawcy zostałoby uznane w całości za prawidłowe i potwierdzono by zarząd na majątku skarżącego, a tym samym brak podatnika podatku od nieruchomości; 3. naruszenie art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak zamieszczenie w sentencji interpretacji uznania za nieprawidłowe stanowiska wnioskodawcy w zakresie zagadnienia "czy Województwo Ś. występującego jednocześnie jako właściciel i zarządca przymusowy zobowiązane jest do zapłaty podatku od nieruchomości", albowiem z treści uzasadnienie wynika, że uznał to stanowisko za nieprawidłowe; 4. naruszenie 14h w zw. art. 121 i 120 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że poprzedni dzierżawca (S. Sp. z o.o.) tylko udostępnił do świadczenia usług sieć SSPW, co nie jest zgodne ze stanem faktycznym, albowiem w protokole częściowym przekazania ww. sieci SSPW wskazano, iż doszło do przekazania wykazów budowli oraz wykazów środków trwałych, które zostały przekazane w zarząd, a nadto nie uwzględniono, że skarżący nie dość, że jest zarządcą to jest i właścicielem sieci SSPW oraz jej składników na nieruchomościach; 5. art. 14o w zw. z art. 14d § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie interpretacji w części negatywnej z uchybieniem wskazanego w ww. przepisie terminu 3 miesięcy na wydanie interpretacji, kiedy wniosek o jej wydanie organ otrzymał 5 czerwca 2019 r., a interpretacja jest z daty 2 października 2019 r. W uzasadnieniu strona skarżąca szczegółowo uzasadniła zaprezentowane zarzuty. W zakresie ostatniego zarzutu tj. naruszenia art. 14d § 1 w zw. z art. 14o Ordynacji podatkowej podniosła, że interpretacja uznającej stanowisko skarżącej za nieprawidłowe w części została wydana pomimo upływu terminu wynikającego z art. 14d § 1 Ordynacji podatkowej, czyli już po utracie przez organ kompetencji do wydania interpretacji indywidualnej w sprawie. W niniejszej sprawie wniosek wpłynął 5 czerwca 2019 r., a zatem 3 miesięczny termin upłynął 5 września 2019 r., a skarżona interpretacja pochodzi z 2 października 2019 r. Zdaniem strony skarżącej w konsekwencji, jeżeli organ nie wydał interpretacji indywidualnej w terminie 3 miesięcy, to zastosowanie znajdzie przepis art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej, to jest dojdzie do wydania milczącej interpretacji. Na potwierdzenie swojego stanowiska wskazała na wyrok NSA z 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 3225/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2019.2167) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2019.2325) dalej "ustawa p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 57a ustawy p.p.s.a skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany w tym przypadku zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z brzmienia art. 134 § 1 tej ustawy zgodnie, z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zarzutem najdalej idącym jest zarzut naruszenia art. 14o w zw. z art. 14d § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie interpretacji uznającej stanowisko skarżącej za nieprawidłowe pomimo upływu terminu wynikającego z art. 14d § 1 Ordynacji podatkowej, czyli już po utracie przez organ kompetencji do wydania interpretacji indywidualnej w sprawie. Zgodnie z art. 14d Ordynacji podatkowej interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 ustawy. Przepis art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej stanowi, że do terminów określonych w § 1-3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d Ordynacji podatkowej uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie (art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej). W rozpoznawanej sprawie interpretacja indywidualna, która jest przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu została wydana z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 14d § 1 Ordynacji podatkowej. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął do organu podatkowego 5 czerwca 2019 r. Oznacza to, że trzymiesięczny termin z art. 14d § 1 Ordynacji podatkowej mijał 5 września 2019 r. Zaskarżona interpretacja indywidulana została zaś wydana 2 października 2019 r. tj. po terminie. Jednocześnie w sprawie brak okoliczności usprawiedliwiających uchybienie wymienionemu wyżej terminowi, o których mowa w art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji Sąd stwierdza, że skoro organ nie wydał interpretacji indywidulanej w terminie 3 miesięcy, zastosowanie znajdzie wyżej powołany przepis art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej, co oznacza uznanie, że stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego jest prawidłowe w pełnym zakresie. W sprawie doszło zatem do wydania milczącej interpretacji, a to oznacza że wydanie interpretacji w dniu 2 października 2019 r. było niedopuszczalne, dlatego należało ją uchylić. Wobec uznania, że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie, ocena pozostałych zarzutów zawartych w skardze staje się niecelowa. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pkt 2 (wpis od skargi – 200 zł, koszty zastępstwa procesowego – 480 zł) uzasadnia art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265).