I SA/Ke 141/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na pismo Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...]. nr [...] zawierające ustosunkowanie się organu pierwszej instancji do zarzutów przedstawionych w odwołaniu postanawia: odrzucić skargę. W dniu 25 lutego 2012r. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę, jak wskazał, na "decyzję" Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...], "podtrzymaną przez Dyrektora Izby Celnej decyzją z dnia [...]." W uzasadnieniu skargi zakwestionował prawidłowość ustaleń Naczelnika Urzędu Celnego w K. w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Należy wyjaśnić, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy, pismo z dnia [...]. nr [...] nie jest ani decyzją Naczelnika Urzędu Celnego K. ani decyzją Dyrektora Izby Celnej w K.. Jest pismem Naczelnika Urzędu Celnego K. skierowanym do Dyrektora Izby Celnej w K.. Wydane ono zostało na podstawie art. 227 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), na skutek wniesienia przez M. B. odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...]. Stosownie do treści tego przepisu, pismem tym organ przekazał organowi drugiej instancji odwołanie podatnika i ustosunkował się do zarzutów w tym odwołaniu zawartych. Kluczowym w niniejszej sprawie jest jednak to, że na pismo wydane w trybie art. 227 Ordynacji podatkowej stronie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Pismo takie nie należy bowiem do katalogu rozstrzygnięć zawartych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Mając na uwadze brzmienie powyższego przepisu stwierdzić należy, że pismo wydane w trybie art. 227 Ordynacji podatkowej nie jest ani decyzją, ani zaskarżalnym postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym. Nie stanowi ono ani żadnego aktu, ani też czynności wymienionych w cytowanym przepisie. W świetle powyższego oznacza to, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna. To zaś powoduje, że na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy P.p.s.a, należało ją odrzucić, co też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł w sentencji postanowienia. Na marginesie sprawy należy nadmienić, że złożenie przez stronę odwołania od decyzji organu pierwszej instancji powoduje, że sprawa jest ponownie rozpatrywana przez organ odwoławczy. W sprawie tej nie doszło jednak jeszcze do wydania decyzji przez organ drugiej instancji, na którą zgodnie z treścią art. 3 § 2 w zw. z art. 52 § 1 ustawy P.p.s.a. służyłaby dopiero skarga do sądu.