I SA/Ke 150/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek,, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata M. R. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. 1. Postanowienie organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia (...) 2012 r. nr (...) stwierdziło uchybienie terminu przez E. K. do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia (...) 2011 r. nr (...), (...) odmawiającej umorzenia odsetek za zwłokę i rozkładającej na raty zaległości podatkowe z tytułu podatku od środków transportowych. 1.3. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że decyzja opisana w pkt 1.2. została podatnikowi doręczona w dniu 30 grudnia 2011 r. w związku z tym 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 13 stycznia 2012 r. Odwołanie od decyzji zostało nadane listem poleconym w dniu 14 stycznia 2012 r. 1.4. Organ odwoławczy powołał treść przepisu art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej określającego sposób i termin wniesienia odwołania. Wskazał, że w decyzji zostało zawarte prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego. Stwierdził, że w związku z naruszeniem przez stronę terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie odwołania. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. E. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnosząc o wnikliwe rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał trudną sytuację materialną swojej rodziny oraz problemy zdrowotne córki pozostającej pod jego opieką. 2.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd stwierdził, że stan faktyczny ustalony przez organ odwoławczy znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. 3.2. W świetle art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W przypadku uchybienia terminowi do wniesienia odwołania organ stwierdza ten fakt w formie postanowienia. Postanowienie to jest ostateczne (art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 Ordynacji podatkowej). Wymaga wyjaśnienia, że wyznaczenie przez ustawodawcę ram czasowych do dokonania określonych czynności w toku postępowania (w niniejszej sprawie wniesienia odwołania od decyzji) poprzez wskazanie w ustawie terminów, których uchybienie powoduje bezskuteczność czynności, ma na celu usunięcie stanu niepewności w stosunkach procesowych (co do dalszego biegu czy też zakończenia postępowania). Uchybienie ustawowego terminu powoduje więc bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego względem kwestionowanej decyzji. 3.3. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że decyzja organu I instancji określona w pkt 1.2. została skarżącemu doręczona prawidłowo w dniu 30 grudnia 2011 r. E.K. odebrał bowiem przesyłkę osobiście w miejscu zamieszkania (art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej). W związku z tym organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że określony w art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 13 stycznia 2012 r. Wniesione więc przez skarżącego odwołanie w dniu 14 stycznia 2012 r. zostało wniesione po terminie i nie może wywołać skutków procesowych. 3.4. Reasumując, skoro uchybienie terminu do wniesienia odwołania zostało jednoznacznie wykazane, to brak jest podstaw dla kwestionowania prawidłowości orzeczenia Kolegium. Wymaga również wyjaśnienia, że okoliczności powołane przez skarżącego w skardze nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. W niniejszym postępowaniu bowiem, sądowej kontroli nie podlega decyzja w przedmiocie ulgi podatkowej, gdzie sytuacja materialna, zdrowotna skarżącego i jego rodziny stanowią okoliczności mające istotne znaczenie, lecz prawidłowość wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. 3.5. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Stosownie do § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" oraz § 2 ust. 3 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), Sąd przyznał wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej w kwocie 295,20 zł w tym 55,20 zł tytułem podatku od towarów i usług.