I SA/Ke 153/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Asesor WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Sekr. sąd. Łukasz Pastuszko, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 czerwca 2007 roku sprawy ze skargi A. Sp. z o. o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. określa, iż zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości; 3. określa wysokość wpisu od skargi na kwotę 100 zł (sto złotych); 4. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej spółki kwotę 357 zł ( trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 5. zwraca skarżącej spółce kwotę 100 zł (sto złotych) z tytułu nadpłaconego wpisu. I SA/Ke 153/07 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej pozostawił bez rozpatrzenia zażalenie wniesione przez doradcę podatkowego P. Z. w imieniu firmy A. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że pismem z dnia 30 listopada 2006r. doradca podatkowy P. Z. złożył w imieniu firmy A. Sp. z o.o. w K. zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...], nr[...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 26 stycznia 2007r., nr [...], wezwał doradcę podatkowego P. Z. do doręczenia oryginału prawidłowego pełnomocnictwa lub jego odpisu uwierzytelnionego w sposób zgodny z art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej wraz z pouczeniem, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie zażalenia bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na wezwanie doradca podatkowy P. Z. pismem z dnia 1 lutego 2007r. przesłał kserokopię pełnomocnictwa, sporządzonego w języku angielskim, udzielonego mu w dniu 18 października 2005r. przez A. Sp. z o.o. w organizacji. Kserokopię tę doradca podatkowy poświadczył osobiście. Zdaniem organu odpis ten nie spełnia wymogów zawartych w przepisach. Jak wynika bowiem z art. 27 Konstytucji RP językiem urzędowym jest język polski. Przepis ten znalazł odzwierciedlenie w art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.), zgodnie z którym język polski jest językiem urzędowym organów wymienionych w tym przepisie. Zgodnie zaś z przepisem art. 5 ust. 2 tejże ustawy, w języku tym winny być również składane (organom wymienionym w art. 4 tej ustawy) oświadczenia woli, podania i inne pisma. Przedłożone w sprawie pełnomocnictwo sporządzone w języku angielskim, nie spełnia wymogów przewidzianych w tych przepisach. Dlatego zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej wobec nieuzupełnienia braków wskazanych w wezwaniu, na podstawie art. 169 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zażalenie należało pozostawić bez rozpatrzenia. 2 W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe postanowienie A. Sp. z o.o. w K., reprezentowana przez doradcę podatkowego P. Z., wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając swe stanowisko skarżąca podniosła, że w dniu 1 lutego 2007r. otrzymała pismo zawierające wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, przy czym zdaniem skarżącej z wezwania tego nie sposób wyczytać, czy w aktach w chwili jego sporządzenia znajdowało się pełnomocnictwo zawierające wady (które w takim wypadku organ powinien w wezwaniu wyraźnie wymienić), czy też pełnomocnictwa w aktach nie było w ogóle. Reagując na to wezwanie pełnomocnik skarżącej przesłał poświadczony przez siebie odpis pełnomocnictwa opatrzony podpisem strony, sporządzony w języku polskim i angielskim, a zawierający ogólnie sformułowany zakres obejmujący między innymi prawo do występowania w tym postępowaniu. W ocenie skarżącej złożone do akt pełnomocnictwo spełnia wymogi formalne, ponieważ sporządzono je między innymi w języku polskim, zaś uznając nawet stanowisko organu za trafne, organ ten winien był fakt niedołączenia tłumaczenia uznać za brak formalny, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł dodatkowo, że za nieuzasadniony należy uznać zarzut dotyczący braku wskazania przez organ podatkowy w wezwaniu koniecznych elementów, jakie powinno zawierać pełnomocnictwo. W wezwaniu tym pouczono bowiem stronę, iż pełnomocnictwo powinno być prawidłowe i spełniać zakreślone prawem wymogi. Organ zauważył także, iż osobą występującą w przedmiotowej sprawie w imieniu A. Sp. z o.o. w organizacji, jest doradca podatkowy, profesjonalnie zajmujący się doradztwem i reprezentowaniem podatników przed organami podatkowymi, a zatem tym bardziej nieznajomość prawa nie może być usprawiedliwieniem ani przesłanką do niezastosowania się do obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zaskarżonego rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wskazać, iż Sąd nie kwestionuje regulacji zawartych w art. 27 Konstytucji RP oraz art. 4 i 5 ustawy z dnia 7 października 1999r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.), przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W sprawie jednakże znamiennym jest, że rozstrzygnięcie o pozostawieniu bez rozpatrzenia zażalenia skarżącej spółki wydane zostało po wezwaniu jej pełnomocnika w trybie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) do uzupełnienia braków tego zażalenia poprzez doręczenie - zgodnie z użytym sformułowaniem - "oryginału prawidłowego pełnomocnictwa lub jego odpisu uwierzytelnionego w sposób zgodny z art. 137 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa". W wezwaniu zaznaczono też, iż "pełnomocnictwo powinno spełniać pozostałe zakreślone prawem wymogi". Z samej istoty natomiast regulacji zawartej w art. 169 Ordynacji podatkowej wynika, że wezwanie do usunięcia braków, aby niezastosowanie się do niego mogło wywołać określone skutki, musi zawierać nazwę i adres organu wzywającego, oznaczenie wzywanego, a nade wszystko ścisłe określenie braków wymagających usunięcia na podstawie konkretnych przepisów prawa. Przepis ten powinien być przy tym interpretowany przy uwzględnieniu dyrektyw wynikających z zasad ogólnych postępowania podatkowego, w tym zawartych w art. 121 § 1 i § 2 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy stosując instytucję powyższego wezwania powinien dążyć w swym działaniu do usunięcia braków. 4 Wskazane wyżej wezwanie, jakie organ wystosował do pełnomocnika skarżącej spółki, w ocenie Sądu, nie spełnia powyższych wymogów. Uwaga ta odnosi się do określenia braku, jaki zgodnie z treścią wezwania należało uzupełnić. Uczyniono to bowiem w sposób ogólnikowy - bez należytego sprecyzowania wady dokumentu pełnomocnictwa, którą organ uznał za na tyle istotną, że dyskwalifikowała złożony już dokument w postępowaniu przed organem I instancji. Zastosowana treść wezwania, nie wskazująca prawidłowo rodzaju braków, a nadto mogąca równie dobrze sugerować, jak podniesiono w skardze, że w sprawie w ogóle nie złożono dokumentu pełnomocnictwa, w ocenie Sądu, uniemożliwiała pełnomocnikowi właściwe uzupełnienie braku. Przy czym uprawnionym jest założenie, że pełnomocnik działał w zaufaniu do organu pierwszej instancji, który nie kwestionował prawidłowości dokumentu. Oceny tej nie zmienia również fakt, że pełnomocnikiem spółki był doradca podatkowy. Nawet bowiem okoliczność reprezentowania strony przez fachowego pełnomocnika sama przez się nie zwalnia organu podatkowego z obowiązku prowadzenia postępowania w sposób zgodny z wymaganiami określonymi w przepisach (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003r., sygn. akt III RN 139/02, publ. Glosa 2004/4/42). Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę na uchybienia, jakich w toku postępowania dopuścił się organ pierwszej instancji, oznaczając w wydanym postanowieniu pełnomocnika skarżącej spółki jako "Spółka Doradztwa Podatkowego B. Sp. z o.o.". Analogiczne uchybienie miało miejsce przy doręczeniu postanowienia tego organu. Stosownie zaś do treści art.137 Ordynacji podatkowej pełnomocnikiem strony w postępowaniu podatkowym może być tylko osoba fizyczna. Ponadto, właściwe umocowanie pełnomocnika przez osobę prawną, jaką jest skarżąca spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wymaga wykazania sposobu reprezentacji tej spółki dla udzielenia pełnomocnictwa, co wyraża się w dołączeniu do akt odpowiedniego dokumentu (w przypadku spółki - wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego). Wymóg ten nie został przez organy dopełniony. Na marginesie należy również wskazać, że firmą skarżącej jest "A.", a nie "A.", którą posługiwały się organy. Uznając zatem, zgodnie z powyższym, że Dyrektor Izby Skarbowej dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c", orzekł jak w sentencji wyroku, uchylając zaskarżone postanowienie. Na podstawie art. 152 5 ustawy p.p.s.a. Sąd orzekł, że postanowienie to nie może być wykonane w całości. Rozpoznając ponownie sprawę organ usunie naruszenia przepisów postępowania, stosując się do poczynionych wyżej uwag. Ustalenie przez Sąd wpisu w prawidłowej wysokości znajduje podstawę w przepisie § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zaś zwrot nadpłaconego wpisu w przepisie art. 225 ustawy p.p.s.a. O zwrocie poniesionych przez skarżącą kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy p.p.s.a.