I SA/Ke 158/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. A. na akt Starosty z dnia [...] 2007 Nr [..] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu postanawia skargę odrzucić I SA/Ke 158/07 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 8 czerwca 2006r. R. A. zwrócił się do Starosty o zwrot kwoty 500 zł za wydanie karty pojazdu Volkswagen Passat nr rej. [...]. Pismem z dnia 12 czerwca 2006r. Starosta wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującym prawem brak jest podstaw do dokonania zwrotu. Obowiązek pobrania przez organy rejestrujące opłaty za wydanie karty pojazdu wynika z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Zatem Starosta pobrał opłatę na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Wobec takich uregulowań brak jest podstaw prawnych do zwrotu kwoty 425 zł, gdyż opłata w wysokości 75 zł została wprowadzona Rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28.03.2006r. ( Dz.U. Nr 59 poz. 421) i obowiązuje od dnia 15.04.2006r. Starosta wskazał również, że przepisy obowiązującego prawa nie przewidują wydawania decyzji administracyjnej w sprawie opłat związanych z rejestracją pojazdów, stąd też droga administracyjna załatwienia sprawy jest niedopuszczalna z powodu braku podstaw do działania organu rejestrującego. Jednocześnie w piśmie pouczono wnioskodawcę, że istnieje możliwość dochodzenia roszczeń z tego tytułu w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skarżący podniósł, że pobranie opłaty było sprzeczne z prawem. W odpowiedzi na skargę Starosta podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 12 czerwca 2006 r. Podniósł ponadto, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający niezgodność z Konstytucja § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu nie ma skutku retroaktywnego i nie może stanowić prejudykatu dla roszczenia odszkodowania i zwrotu opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na zaskarżone pismo zależy od tego, czy spełnia ono warunki określone w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pismo odmawiające zwrotu uiszczonej opłaty za kartę pojazdu mieści się w dyspozycji tej normy prawnej - spełnia więc warunek w postaci bycia "innym, niż określone w pkt. 1-3 aktem lub czynnością". Odmowa zwrotu uiszczonej opłaty za kartę pojazdu podjęta została przez organ administracji publicznej i odnosi się do obowiązku publicznoprawnego. Pismo zawierające stanowisko organu należy więc do zakresu administracji publicznej. Dotyczy ono obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Mimo jednak dopuszczalności, skarga podlega odrzuceniu. Skarżący nie wyczerpał bowiem trybu wymaganego przepisem art. 52 § 3 ustawy P.p.s.a., tzn. nie poprzedził złożenia skargi do sądu pisemnym wezwaniem organu administracji do usunięcia naruszenia prawa (w terminie czternastu dni od kiedy dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o treści pisma z dnia 12 czerwca 2006r.). Wprawdzie w przedmiotowym piśmie w ogóle nie zawarto pouczenia o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego (po uprzednim wezwaniu organu) to jednak nie ma to wpływu na tok postępowania sądowoadministracyjnego i nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd, wniesionej bez wyczerpania przysługujących stronie środków prawnych. Może natomiast ewentualnie stanowić podstawę do pozytywnej oceny wniosku o przywrócenie terminu do skorzystania przez stronę z instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego należało, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a., odrzucić skargę.