I SA/Ke 172/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Żak, Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant Emilia Kundera, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek skargę oddala I SA/Ke 172/06 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] znak: [...] w sprawie odmowy umorzenia odsetek od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą za 2001 r. w kwocie [...] zł naliczonych od dnia powstania zaległości do wniesienia podatku. W uzasadnieniu organ podniósł, iż analiza akt sprawy nie wskazała na istnienie okoliczności, które uzasadniałyby możliwość umorzenia odsetek za zwlokę od zaległości podatkowej na podstawie przepisu art. 67 a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.). Przepis ten stanowi bowiem, że organ podatkowy na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Organ podał, iż z protokołu spisanego w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w dniu 19 stycznia 2006 r. wynika, że A. K. nie uzyskuje żadnych dochodów, jednakże nie widnieje w ewidencji Powiatowego Urzędu Pracy jako osoba bezrobotna. Żona podatnika - I. K.- uzyskuje dochody w okresie letnim z tytułu prowadzenia wydzierżawionego gospodarstwa rolnego o powierzchni 3 h w kwocie około [...] zł miesięcznie. Państwo K.maja na utrzymaniu dwoje dzieci w wieku szkolnym, z którymi mieszkają u rodziców zobowiązanego. Koszty związane z utrzymaniem domu ponoszą rodzice podatnika, którzy uzyskują dochody łącznie około [...] zł netto miesięcznie. Organ podatkowy wskazał ponadto, że zaległość podatkowa, od której odsetki są przedmiotem wniosku o umorzenie, powstała w związku z nierzetelnym prowadzeniem w 2001 r. dokumentacji podatkowej, a tym samym nie wykazaniem całego dochodu z działalności gospodarczej. Prowadząc działalność gospodarcza podatnik winien być świadom ciążącego na nim obowiązku rzetelnego rozliczania uzyskiwanych dochodów. Postępowanie przeprowadzone w sprawie, ani też sam podatnik nie wykazali, aby zaległość w podatku dochodowym była skutkiem nieszczęśliwych zdarzeń losowych, niezależnych od strony, które spowodowałyby obniżenie zdolności płatniczych w stopniu uniemożliwiającym ich zapłatę. W decyzji tej Dyrektor Izby Skarbowej wskazał również decyzje Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego oraz Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Kielcach, którymi udzielono podatnikowi ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Od decyzji tej A. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę, w której opisał swoją ciężką sytuację finansową. Podniósł, że nie jest w stanie zapłacić ogromnej dla niego kwoty, dlatego prosi o umorzenie odsetek i rozłożenie zaległości na maksymalna ilość rat. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W przypadku stwierdzenia przez Sąd, iż decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego lub procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, podlegają one uchyleniu ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie taką decyzję, która narusza prawo i to w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przedmiotowa skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżoną decyzja prawa nie narusza. Decyzja ta zapadła w wyniku rozstrzygnięcia w oparciu o art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Zaznaczyć przy tym należy, że organ podatkowy może, ale nie musi, umorzyć zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. Wybór określonego rozstrzygnięcia zawsze należy do właściwego organu podatkowego. Przepis ten upoważnia organy podatkowe do orzekania w ramach tzw. uznania administracyjnego, pozostawiając im ocenę, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające umorzenie, jak również ocenę zakresu tego umorzenia. Kontrola legalności decyzji wydanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do badania, czy w procesie dochodzenia do tej decyzji organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub ważny interes społeczny uzasadniający umorzenie zaległości podatkowej lub odsetek oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów (wyrok NSA z dnia 13 maja 1999 r., SA/Sz 1031/98). Tak więc sądowa kontrola ma wykazać, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury, zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany w kryteriach słuszności i celowości, pozostaje już poza kontrolą sądowo-administracyjną (wyrok NSA z dnia 11 września 1996 r., SA/Ka 1543/95). Powyższe okoliczności, w kontekście normy art. 67a §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, dają podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu organy podatkowe obu instancji uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanych wyżej przepisów. Zbadały bowiem sprawę wszechstronnie, w oparciu o należycie zgromadzony materiał dowodowy oraz dokonały odpowiadającej wymogom prawnym oceny materiału dowodowego. Uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać ważny interes podatnika lub interes publiczny, nie naruszając przy tym przepisów postępowania podatkowego. Należy przy tym wskazać, że skarżący w swojej skardze w żaden sposób nie wykazał naruszenia prawa, mimo, że taki obowiązek na nim spoczywał, podnosząc jedynie okoliczności związane ze swoją trudną sytuacją finansową. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.