I SA/Ke 172/15

Dnia 16 kwietnia 2015 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku P. R. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych p o s t a n a w i a zwolnić P. R. od kosztów sądowych. P. R. zawarł w skardze z dnia 2 lutego 2015 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...]w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych, który w dniu 17 marca 2015 r. złożył na urzędowym formularzu PPF. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku wynika, że skarżący pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z wujem w wieku 81 lat, jako majątek wykazuje dom wielkości 70m². Źródłem utrzymanie skarżącego i jego wuja jest dochód z emerytury wuja w wysokości 1700,00 zł miesięcznie. Skarżący oświadcza, że od dwóch lat jest osobą bezrobotną o znacznych zobowiązaniach podatkowych. Dane zawarte we wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych okazały się niewystarczające do oceny sytuacji majątkowej skarżącego, z uwagi na powyższe pismem z dnia 25 marca 2015 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku poprzez: - udokumentowanie wysokości dochodów uzyskanych przez skarżącego za 2014 r., w przypadku uzyskania dochodu lub straty z działalności gospodarczej wraz ze wskazaniem przychodów oraz kosztów uzyskania dochodu/straty; - przedłożenie aktualnego zaświadczenia z właściwego Urzędu Pracy potwierdzającego, że skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku; - przedłożenie zaświadczenia z właściwego Urzędu Skarbowego o prowadzeniu/nieprowadzeniu przez skarżącego aktualnie tj. w roku 2015 oraz w roku 2014 działalności gospodarczej; - przedłożenie wyciągu lub wykazu z posiadanych przez skarżącego, rachunków bankowych, w tym kont i kart kredytowych obejmujących operacje z ostatnich 3 miesięcy; - przedłożenie aktualnego zaświadczenia z właściwego Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców o zarejestrowanych na nazwisko skarżącego – jako właściciela lub współwłaściciela samochodach i pojazdach (obejmujących ich markę i rok produkcji); - oświadczenie, czy skarżący korzysta z pomocy społecznej, jeżeli tak to w jakiej formie. W odpowiedzi na wezwanie skarżący przedłożył zeznanie podatkowe PIT- 37 za 2014 r. z dochodem w kwocie 0 zł, zaświadczenie z dnia 9 kwietnia 2015 r. z Urzędu Pracy w Jędrzejowie o tym, że skarżący od dnia 15 kwietnia 2013 r. jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, oświadczenie, że nie korzysta z pomocy społecznej, oświadczenie, że nie posiada żadnych rachunków bankowych, kont ani kart kredytowych, zaświadczenie z dnia 9 kwietnia 2015 r. ze Starostwa Powiatowego w Jędrzejowie, o tym, że skarżący w ewidencji komputerowej nie figuruje jako właściciel pojazdów, zaświadczenia z dnia 10 kwietnia 2015 r. z Urzędu Skarbowego w Jędrzejowie o tym, że skarżący nie figuruje w ewidencji osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą w latach 2014, 2015 oraz że za 2014 rok nie osiągnął dochodu. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Analiza złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz dodatkowych wyjaśnień wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Biorąc bowiem pod uwagę sytuację finansową skarżącego, przede wszystkim fakt, że skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie osiąga dochodów, pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z wujem w wieku 81 lat, a jedynym ich źródłem dochodu jest emerytura wuja należało stwierdzić, że wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.