I SA/Ke 174/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. 1.1 Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] r. nr [...] i określiło A. D. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położnej w miejscowości N. 98, gm. Z., za okres od lipca 2013 r. do października 2014 r. w wysokości 16 zł miesięcznie, tj. w łącznej kwocie 256 zł. 1.2 W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podniosło, że rozstrzygnięcie Wójta Gminy Z. było prawidłowe merytorycznie i zgodne z przepisami prawa materialnego, lecz wymagało dostosowania do wykładni art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( t.j. Dz. U z 2013 r. poz. 1399 ze zm.), dalej- ustawy u.cz.p.g., w celu zachowania jasności i precyzyjności sentencji. 1.3 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powołało przepisy ustawy u.cz.p.g.: art. 5 ust.1, art. 6h i art. 6m ust. 1, określające obowiązki właścicieli nieruchomości, art. 3 ust. 1, art. 6c, art. 6d, art. 6 f, art. 6n ust. 1 i art. 6o określające obowiązki po stronie organów, oraz uchwałę nr XXI/122/2012 Rady Gminy Z. z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości położonych na terenie Gminy Z., uchwałę nr XXI/120/2012 Rady Gminy Z. z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie określenia metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki opłaty, oraz uchwałę nr XXI/121/2012 Rady Gminy Z. z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie określenia terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 1.4 Organ ustalił, że A. D. mieszka w N. nr 98 w domu jednorodzinnym i prowadzi działalność polegającą na suszeniu tytoniu i ziół. Mimo kilkukrotnych wezwań, nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wyjaśnił natomiast, że powodem niezłożenia deklaracji jest osobiste wywożenie wytwarzanych odpadów na składowisko odpadów komunalnych. Wynika to z odmowy ich odbierania przez służby gminne. Na potwierdzenie faktu osobistego wywozu odpadów na wysypisko załączył faktury. 1.5 Dalej organ przytoczył art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 897 ze zm.), dalej: ustawy zmieniającej. Wyjaśnił, że wraz z wejściem w życie ustawy zmieniającej, dokonano istotnych zmian w dotychczasowym systemie gospodarowania odpadami komunalnymi, polegających na obligatoryjnym przejęciu przez gminę obowiązków właścicieli nieruchomości w zakresie zagospodarowania odpadów komunalnych. Na skutek tych zmian, w stosunku do właścicieli nieruchomości na których zamieszkują mieszkańcy, gmina z mocy prawa przejęła obowiązek organizacji odbioru odpadów komunalnych. Na podstawie przepisów art. 6f ustawy u.cz.p.g. wójt, burmistrz lub prezydent miasta zobowiązany jest do zawarcia z przedsiębiorcą odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, wybranym w drodze przetargu, o którym mowa w art. 6d ust. 1, umowy na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, co oznacza, że mieszkańcy gminy nie są stronami takiej umowy, ani też nie mają wpływu na jej warunki. Wbrew więc stanowisku A. D., po dniu 30 czerwca 2013 r. zobowiązany jest on uiszczać opłatę na rzecz gminy za gospodarowanie odpadami komunalnymi, mimo (ewentualnego) legitymowania się ważną umową w przedmiocie świadczenia usług odbioru odpadów komunalnych i uiszczania opłat z tym związanych. 1.6 Organ podniósł, że ustawa u.cz.p.g. w art. 5 nakłada na wszystkich właścicieli nieruchomości obowiązek zbierania powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie. W zakresie zaś ustalenia, czy odpady te są segregowane, czy też nie, od czego zależy wysokość opłat za wywożenie odpadów komunalnych, ustawa w art. 6n i art. 6o przewiduje konieczność złożenia deklaracji. Sankcją za niewykonanie tego obowiązku jest decyzja administracyjna nakładająca na właściciela nieruchomości uiszczania opłat za wywóz odpadów komunalnych w wysokości, jak za odpady niesegregowane, tj. przy zastosowaniu wyższych stawek. Obowiązek ten dotyczy właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 ustawy), na których wytwarzane są odpady komunalne. W przypadku A. D. brak jest podstaw do zwolnienia go z obowiązku ponoszenia opłat za gromadzenie odpadów komunalnych. Z racji zamieszkiwania w domu jednorodzinnym wraz z rodziną niewątpliwie przyczynia się on do powstawania odpadów komunalnych, w związku z czym zobowiązany jest do ich gromadzenia i złożenia deklaracji dotyczącej wysokości opłat. 1.7 Odnosząc się do twierdzenia strony, że w ramach wykonywanej działalności polegającej na suszeniu tytoniu i ziół przyczynia się do wytworzenia sadzy i popiołu, których wedle wyjaśnień ani gminne przedsiębiorstwo komunalne ani gmina nie chce od wytwórcy odbierać, organ podniósł, że wytwarzane w procesie osuszania tytoniu i ziół odpady w postaci sadzy i popiołu nie są odpadami komunalnymi. Wynika to z definicji odpadów komunalnych zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013r., poz. 21 ze zm.), zgodnie z którą odpadami komunalnymi są odpady powstające w gospodarstwach domowych. Obowiązek regulowany ustawą u.cz.p.g. dotyczy wyłącznie odpadów komunalnych, tj. powstających właśnie w gospodarstwach domowych. O tym, że produkty uboczne powstające w wyniku suszenia tytoniu i ziół nie sa odpadami komunalnymi świadczą również uregulowania zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206). Wynika z niego, że kodem 02 03 oznaczone są odpady z przygotowania, przetwórstwa produktów i używek spożywczych oraz odpady pochodzenia roślinnego, w tym odpady z owoców, warzyw, produktów zbożowych, olejów jadalnych, kakao, kawy, herbaty oraz przygotowania i przetwórstwa tytoniu, drożdży i produkcji ekstraktów drożdżowych, przygotowywania i fermentacji melasy (z wyłączeniem 02 07). Zgodnie z tą systematyką odpady tytoniowe oznaczone są kodem 02 03 82, zaś inne niewymienione odpady z tej grupy to kod 02 03 99. Czysta zaś sadza umieszczona została w grupie 06 13, tj. odpadów z innych nieorganicznych procesów chemicznych i posiada kod 06 13 03, natomiast zmieszane odpady komunalne mają kod 20 03 01. Kwestia ta potwierdzona została w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Ke 265/14, który wskazał, że popioły i inne odpady powstałe w wyniku suszenia nie są odpadami komunalnymi, a więc nie mogą być odbierane prze zakład komunalny. Organ podsumował, że ponieważ wytwarzane popioły i sadza nie są odpadami komunalnymi, nie mogą być odbierane przez przedsiębiorstwo komunalne, które zbiera tylko takie odpady. 2.1 A. D. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Zarzucił rażące naruszenie prawa, tj. art. 5 ust. 1 pkt 3b w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy u.cz.p.g. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że we własnym zakresie przekazywał odpady na koncesjonowane wysypisko śmieci, czyniąc to także przed wydaniem uchwały Rady Gminy Z. z dnia 6 grudnia 2012 r. Organ nie kwestionował usuwania odpadów odpłatnie na wysypisko, dlatego zdaniem skarżącego, jego postępowanie mieściło się w ramach art. 5 ust. 1 pkt 3b ustawy u.cz.p.g. W tej sytuacji skarżący nie był zobowiązany ponosić opłat za gospodarowanie odpadami. Właściciel nieruchomości, który pozbywa się odpadów w sposób wskazany w art. 5 ust. 1 pkt 3b nie jest zobowiązany do ponoszenia opłat. 3.1 W piśmie procesowym z dnia 1 czerwca 2015 r. skarżący wskazał na umowę zawartą w dniu 9 marca 2015 r. na wywóz odpadów, której kserokopię załączył. Podniósł, że skoro ponosił i ponosi koszty za wywóz odpadów, to wypełnia obowiązek wskazany w art. 5 ust. 1 pkt 3b ustawy u.cz.p.g., a przez to opłacanie tej opłaty także na rzecz gminy, powodowałoby dwukrotne wykonywanie tego samego obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje. 4.1 Sądy administracyjne zostały wyposażone w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowienia, sąd bada ich zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania może być związane m.in. z niedopełnieniem przez organ prowadzący to postępowanie obowiązków wynikających z regulacji proceduralnych. 4.2 Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wprawdzie obarczona jest uchybieniem, o którym będzie mowa niżej, jednakże nie miało ono charakteru istotnego, determinującego konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. 4.3 Należy podnieść, że niniejsza sprawa była już przedmiotem orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K.. Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Ke 265/14 Sąd po rozpoznaniu skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Powodem tego było nieuprawnione zastosowanie w przypadku skarżącego dwóch różnych procedur, w wyniku których dochodzi do wydania dwóch różnych decyzji: nakładającej opłatę za odbiór odpadów komunalnych, ustalanej w sytuacji właścicieli nieruchomości, na których nie ciąży obowiązek ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, którzy nie legitymują się umową z podmiotem odbierającym odpady oraz nakładającej opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi ciążącą na właścicielach nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, która jest określana przez właściwy organ w sytuacji, gdy zobowiązany nie złoży deklaracji albo w przypadku uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji. Sąd nakazał organowi zastosowanie prawidłowej procedury po uprzednim ustaleniu, czy na skarżącym ciąży, czy nie, obowiązek ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Dalej Sąd zarzucił brak dostatecznego wyjaśnienia przez organ podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co naruszało art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz brak wydania postanowienia o wszczęciu postępowania. 4.4 Organ podatkowy wypełnił wytyczne wyrażone w wyroku I SA/Ke 265/14, realizując przy tym treść art. 153 ustawy p.p.s.a. Stanowi on, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotniej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie. Innymi słowy, celem wskazań jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia i wytyczenie kierunku działalności organów przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Organ w uzasadnieniu swojej decyzji nie powołał treści powyższego przepisu, jednakże uchybienie to pozostaje nieistotne wobec faktycznego zrealizowania wytycznych Sądu wskazanych w uzasadnieniu wyroku I SA/Ke 265/14. 4.5 Po pierwsze, stosownie do treści art. 165 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z dnia 14 października 2014 r. organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Po drugie, w postępowaniu tym dokonał prawidłowych ustaleń, że na A. D. od 1 lipca 2013 r. ciąży obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżący jest natomiast zdania, że nie ma obowiązku ponoszenia takiej opłaty, ponieważ we własnym zakresie zawarł umowę na wywóz nieczystości stałych z koncesjonowanym podmiotem, wobec czego zastosowanie znajduje art. 5 ust. 1 pkt 3b ustawy u.cz.p.g. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., stanowisko skarżącego pozbawione jest podstaw prawnych. 4.6 Jak słusznie zauważył organ, ustawa z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 152, poz. 897 ze zm.) wprowadziła istotne zmiany w dotychczasowym systemie gospodarowania odpadami komunalnymi, polegające przede wszystkim na obligatoryjnym przejęciu przez gminy obowiązków właścicieli nieruchomości w zakresie zagospodarowania odpadów komunalnych (por. uzasadnienie projektu ustawy nr druku: VI 3670). Ustawa ta zawiera przepis przejściowy – art. 11, zgodnie z którego ustępem 1, właściciel nieruchomości, który w dniu wejścia w życie ustawy, czyli w dniu 1 stycznia 2012 r., ma zawartą z gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcą umowę na odbieranie odpadów komunalnych jest zwolniony z uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6h ustawy u.cz.p.g., w okresie obowiązywania tej umowy, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Przepis ten oznacza, że po upływie 18 miesięcy od 1 stycznia 2012 r., czyli od 1 lipca 2013 r., właściciel nieruchomości zamieszkałej objęty jest obowiązkiem złożenia na podstawie art. 6m ustawy u.cz.p.g. deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. O ile więc właściciele nieruchomości zamieszkałych, w okolicznościach opisanych w art. 11 ustawy zmieniającej nie mieli obowiązku uiszczania opłaty, to sytuacja ta uległa zmianie od dnia 1 lipca 2013 r. Organ ustalił, że od tej daty na stronie ciąży obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 4.7 Ocenę prawidłowości tego ustalenia należy rozpocząć od przypomnienia, że ustawa u.cz.p.g. reguluje obowiązki właścicieli nieruchomości, czyniąc w tym zakresie rozróżnienie na tych właścicieli, którzy nie są obowiązani do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi – art. 6 ust. 1 ustawy, oraz tych, którzy taką opłatę są obowiązani ponosić – art. 6h. Ostatnio wymieniony przepis stanowi, że obowiązek ponoszenia omawianej opłaty mają ci właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c ustawy. Ten z kolei przepis mówi o właścicielach nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy oraz o tych właścicielach nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, ale rada gminy postanowiła o odbieraniu od nich odpadów komunalnych. Oznacza to, że obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi mają zasadniczo ci właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Obowiązek ten może też dotyczyć właścicieli nieruchomości niezamieszkałych, jeśli tak uchwali rada gminy. Pozostali właściciele, czyli ci którzy nie mają obowiązku uiszczania tej opłaty, w sytuacji gdy nie legitymują się umową z podmiotem odbierającym odpady, obowiązani za uiszczać opłatę za odbiór odpadów komunalnych. Kwestia ta została już wyjaśniona w kontekście sprawy I SA/Ke 265/14. Niemniej, są to ci właściciele nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a dotyczy to np. warsztatów, firm, urzędów, itp. (przy dodatkowym założeniu, że rada gminy nie wydała uchwały obejmującej także ich systemem gospodarowania odpadami komunalnymi przez gminę - art. 6c ust. 2 ustawy u.cz.p.g). Należy w tym miejscu nadmienić, że odpadami komunalnymi, jak wyjaśniono już w wyroku I SA/Ke 265/14, są zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.) odpady powstające w gospodarstwach domowych, natomiast nie są nimi produkty uboczne powstające w wyniku suszenia tytoniu i ziół. Zatem wyjaśnione w niniejszej sprawie procedury, opisane na podstawie ustawy u.cz.p,.g., nie odnoszą się do tego rodzaju produktów. 4.8 Kluczowy wniosek, jaki płynie z powyższych przepisów jest taki, że każdy właściciel nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, obowiązany jest uiszczać opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. A. D., czego nie kwestionuje, jest właścicielem nieruchomości zamieszkałej, dlatego na nim również ciąży omawiany obowiązek. W ten sposób zrealizowany zostanie obowiązek z art. 5 ust. 1 pkt 3b ustawy u.cz.p.g., który stanowi, że właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. Z obowiązku tego nie zwalnia zawarcie przez skarżącego indywidualnej umowy na wywóz śmieci, na poparcie czego skarżący powołał art. 6 ust. 1 ustawy u.cz.p.g. Przepis ten stanowi, że właściciele nieruchomości, którzy pozbywają się z terenu nieruchomości nieczystości ciekłych, oraz właściciele nieruchomości, którzy nie są obowiązani do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy, wykonując obowiązek określony w art. 5 ust. 1 pkt 3b, są obowiązani do udokumentowania w formie umowy korzystania z usług wykonywanych przez: 1) gminną jednostkę organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych lub 2) gminną jednostkę organizacyjną lub przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, wpisanego do rejestru działalności regulowanej, o którym mowa w art. 9b ust. 2 - przez okazanie takich umów i dowodów uiszczania opłat za te usługi. Z przepisu tego nie wynika wniosek, jaki błędnie wysnuwa skarżący, że właściciele nieruchomości zamieszkałych, którzy zawarli umowy z podmiotami opisanymi w punkcie 1) i 2), nie są obowiązani do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W przepisie tym jest mowa o tym, że właściciele nieruchomości, którzy nie są obowiązani do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy, czyli ci, którzy są właścicielami nieruchomości niezamieszkałych, ale rada gminy nie wydała uchwały obejmującej także ich systemem gospodarowania odpadami komunalnymi przez gminę, mają obowiązek udokumentowania korzystania z usług wykonywanych przez ww. podmioty. Przy bowiem braku takich umów, są oni zobowiązani uiszczać opłatę za odbieranie odpadów komunalnych. A. D. jest właścicielem nieruchomości zamieszkałej, dlatego przepis art. 6 ust. 1 w ogóle się do niego nie odnosi. To oznacza, że zgodnie z treścią art. 6m obowiązany był złożyć deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skoro tego nie uczynił, co jest bezsporne, obowiązkiem wójta było wydanie, na podstawie art. 6o ust. 1 ustawy u.cz.p.g., decyzji określającej wysokość tej opłaty. 4.9 Jak już nadmieniono, przedmiotowe rozważania odnoszą się tylko do tej części odpadów wytwarzanych przez skarżącego, które są odpadami komunalnymi, a bezspornym jest, że takie wytwarza. Do nich odnosi się obowiązek gmin zawarty w art. 6c polegający na zorganizowaniu ich odbierania, i to z tego tytułu skarżący obowiązany jest ponosić opłatę określoną zaskarżoną decyzją. Poza regulacjami ustawy pozostaje natomiast kwestia zorganizowania odbierania odpadów innych niż komunalne, a które wytwarza skarżący przy suszeniu tytoniu i ziół. Zawarcie umowy na odbiór tego rodzaju odpadów, czy też umowy na odbiór tego rodzaju odpadów oraz odpadów komunalnych, pozostaje zatem bez wpływu na obowiązek strony do ponoszenia na rzecz gminy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z tych wszystkich względów, o których powyżej mowa. 4.10 W związku z tym, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji była uchwała nr XXI/120/2012 Rady Gminy Z. z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie określenia metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki opłaty, której podstawą wydania był art. 6 k ustawy u.cz.p.g., końcowo należy odnieść się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 listopada 2013 r. K 17/12. Z punktu 5 oraz z uzasadnienia tego wyroku wynika, że Trybunał uznał przepis art. 6k ust. 1 i 2 ustawy u.cz.p.g. za zgodny z Konstytucją. Oznacza to, że zgodne z Konstytucją są uprawnienia i obowiązki wyznaczone dla rady gminy, a opisane w art. 6k ust. 1 i ust. 2 ustawy u.cz.p.g. Natomiast niekonstytucyjne jest to, że brak w nim regulacji odnośnie maksymalnej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Nie oznacza to wszak tego, że rady gminy nie mogą stosować przepisu w praktyce, bowiem Trybunał wprost wyjaśnił, że kontrolowany przepis zachowuje moc obowiązującą. Dlatego skutkiem tego wyroku jest to, że wszystkie przepisy prawa miejscowego wydane na podstawie art. 6k ust. 1 i 2 ustawy u.cz.p.g. pozostają w systemie prawa, w tym i ww. uchwała. 4.11 Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.