I SA/Ke 175/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Żak, Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant Emilia Kundera, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu [...]. sprawy ze skargi B.W. Hurtownia Kosmetyków "A." na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 1997 r. skargę oddala Decyzją z dnia [...] znak: [...] Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 1997 r. w kwocie 2.127,00 zł oraz zaległości w tym podatku w wysokości 2.127,00 zł. Na decyzję tą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. W. wniosła skargę, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzupełnieniu skargi skarżąca podniosła zarzut przedawnienia zobowiązania i wniosła o uznanie, że zaskarżona decyzja Izby Skarbowej została wydana z naruszeniem art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.) . Uznając zarzut przedawnienia za zasadny, Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 10 maja 2006 r. wniósł o umorzenie postępowania, przedkładając jednocześnie decyzję z dnia [...] znak: [...] wydaną w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., którą uwzględnił w całości skargę B. W. i uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu tej decyzji organ podał, iż zobowiązanie podatkowe, którego wysokość określono w decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] określającej za miesiąc styczeń 1997 r. zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości 2.127,00 zł oraz zaległość w wysokości 2.127,00 zł , uległo przedawnieniu. Zgodnie bowiem z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin zapłaty podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 1997 r. przypadał w 1997 r., zatem zobowiązanie to przedawniło się, a tym samym w oparciu o art. 59 § 1 pkt 9 ustawy Ordynacja podatkowa wygasło z dniem 31 grudnia 2002 r. , i nastąpiło to przed wydaniem przez Izbę Skarbową - jako organu odwoławczego, decyzji z dnia [...] W związku z tym decyzję wymiarową organu pierwszej instancji należało wyeliminować z obiegu prawnego poprzez jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Kr 616/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. postępowanie sądowe umorzył. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak: [...] B. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 54 § 3 p.p.s.a. oraz wnosząc o jej uchylenie. Podniosła, że zgodnie z treścią tego artykułu, organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczętej rozprawy. W niniejszej sprawie rozprawa odbyła się w dniu 30 marca 2006 r., zatem zaskarżona decyzja została wydana po rozpoczęciu rozprawy . W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie o jej odrzucenie. Przyznał, iż uwzględnienie skargi nastąpiło mimo , iż wcześniej odbyła się rozprawa, jednakże uchybienie to nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy albowiem wydana decyzja została uchylona i postępowanie w sprawie umorzono. Organ podniósł również, że w niniejszej sprawie, w której ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, skargę strona mogła wnieść dopiero po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Z tej możliwości strona nie skorzystała, zatem w myśl artykuł 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga winna być odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W przypadku stwierdzenia przez Sąd, iż decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego lub procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, podlegają one uchyleniu ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wydana została w oparciu o art. 54 § 3 p.p.s.a., regulującego instytucję autokontroli. Oznacza to, iż organ administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Celem takiego unormowania jest umożliwienie organowi administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania poprzez samokontrolę wydanego rozstrzygnięcia. Decyzja w tym trybie wydana zastępuje decyzję zaskarżoną do sądu i jest decyzją organu drugiej instancji. Rozstrzygnięcie takie należy traktować jako ostateczne i podlegające wprost zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale siedmiu sędziów z dnia 20 marca 2000 r. (OPS 16/99, ONSA 2000/3/94) przyjmując, że na postanowienie wydane w trybie art. 38 ust.2 (obecnie art. 54 § 3 p.p.s.a.) ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) uwzględniające skargę, przysługuje skarga bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, bez uprzedniego wnoszenia środka odwoławczego lub wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Wobec tego, że stosownie do art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny w ramach postępowania sądowoadministracyjnego przeprowadza kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, ocenie należało poddać prawidłowość zastosowania przez organ odwoławczy art. 54 § 3 p.p.s.a. Konstrukcja przewidziana w tym przepisie nie powinna naruszać praw skarżącej strony, skoro uwzględnienie skargi oznacza skorygowanie zaskarżonego działania lub bezczynności wyłącznie w kierunku pożądanym przez skarżącego i w całości powinno być zgodne z żądaniem zawartym w skardze. Zatem warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej. Nie budzi wątpliwości fakt, iż zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej uwzględnił w całości żądanie skarżącej B. W. zawarte w piśmie z dnia 10 marca 2006 r. złożonym do akt sprawy I SA/Kr 616/03 , w którym podniosła zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 1997 r. w kwocie 2.127,00 zł., określonego decyzją Izby Skarbowej dnia [...] znak: [...]. Artykuł 54 § 3 p.p.s.a. zezwala na uwzględnienie skargi tylko do dnia rozpoczęcia rozprawy, nie określa natomiast skutków uwzględnienia przez organ skargi po rozpoczęciu rozprawy. W ocenie Sądu, uchybienie przepisom prawa, jakiego dopuścił się tu organ odwoławczy, w żaden sposób nie miało wpływu na wynik sprawy. Sam fakt podjęcia czynności przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. po dniu rozpoczęcia rozprawy nie uzasadnia bowiem uwzględnienia skargi, jeżeli naruszenie przepisów postępowania przez organ odwoławczy nie miało wpływu na treść podjętego aktu lub czynności. A zdaniem Sądu żadna z okoliczności sprawy nie wskazuje, aby uchybienie terminowi miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Należy zauważyć, że w treści skargi nie wskazano, by przedmiotowe naruszenie prawa miało wpływ na wynik sprawy. B. W. nie podjęła nawet próby wykazania takiej okoliczności, mimo że taki obowiązek, jako na skarżącej, na niej spoczywał. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.