I SA/Ke 176/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2019 r. sprawy ze skarg K.S. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej 1. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje tego organu; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz K.S. kwotę 914 złotych (dziewięćset czternaście) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Kielcach decyzjami z [...] nr [...]i [...], wydanymi wobec K. S., utrzymał w mocy decyzje Dyrektora z [...] nr [...] i [...] odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Celnej w z [...] nr [...] i [...]. W uzasadnieniach Dyrektor wskazał, że istotą sporu jest kwestia stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Celnej z [...] odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Celnej z [...] gdyż wydanie nowych decyzji orzekających co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminu przedawnienia z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, mimo że decyzje te zostały skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie. Decyzje z [...] zostały skierowana do K. S. i W. S. - wspólników spółki cywilnej. Z uwagi na fakt, że zdaniem K. S. decyzje te zostały wydane bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa oraz skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie, złożył on wniosek o stwierdzenie nieważności tych decyzji oraz o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] określających wysokość zobowiązania. W konsekwencji postępowania dotyczyło wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Celnej z [...] wydanych w trybie nadzwyczajnym, w oparciu o przesłanki z art. 247 § 1 pkt 2, 3 i 5 Ordynacji podatkowej, tj. odpowiednio: wydanie decyzji bez podstawy prawnej, wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Odnosząc się do przesłanki z art. 247 § 1 pkt 2 Dyrektor wskazał, że wydanie decyzji bez podstawy prawnej, należy wiązać z działaniem organu polegającym na wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie podatkowej w oparciu o przepis, którego nie ma, albo na podstawie przepisu, który wprawdzie istnieje, ale nie ma zastosowania w ustalonym stanie faktycznym sprawy. W niniejszej sprawie nie zaistniał żaden ww. przypadek, ponieważ decyzje z 2 grudnia 2016 r. zostały wydane w oparciu o obowiązujący w dacie rozstrzygania art. 247 § 2 Ordynacji podatkowej, a treść decyzji nie pozostaje w sprzeczności z jego treścią. Decyzja ta nie została zaskarżona do WSA. Dodatkowo we wniosku nie wskazano na czym konkretnie miałoby polegać wydanie decyzji bez podstawy prawnej. Odnosząc się do kolejnej przesłanki, tj. rażącego naruszenia prawa (art. 247 § 1 pkt 3) organ odwoławczy stwierdził, że aby można było mówić o tego rodzaju naruszeniu prawa, musi mieć ono oczywisty charakter. Decyzje z [...] zostały wydane w oparciu o obowiązujący w dacie rozstrzygania art. 247 § 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten nie został naruszony przy rozstrzyganiu sprawy stwierdzenia nieważności, a tym bardziej nie doszło do jego rażącego naruszenia. Odnosząc się do przesłanki z art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej dotyczącej skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie, Dyrektor wskazał, że decyzja może być skierowana wyłącznie do podmiotu będącego stroną postępowania podatkowego. Istotne zatem jest, aby postępowanie podatkowe zostało wszczęte i było prowadzone w stosunku do podmiotu będącego podatnikiem w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym. Dopiero taki podmiot uzyskuje przymiot strony w rozumieniu art. 133 § 1 w zw. z art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w sytuacji, gdy decyzję organu pierwszej instancji błędnie skierowano do podmiotu niemającego przymiotu strony, to od tej chwili podmiot ten staje się stroną i ma prawo do wniesienia odwołania. Podobnie podmiot, który złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji błędnie do niego skierowanej, ma status strony we wszczętym przez siebie nadzwyczajnym postępowaniu z art. 248 § 1 Ordynacji podatkowej. Innymi słowy, w przypadku skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną postępowania, osoba ta posiada legitymację strony przez fakt skierowania do niej decyzji podatkowej. Przesłanka wymieniona w art. 247 § 1 pkt 5 umożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji wydanej w konsekwencji błędnego potraktowania przez organ danego podmiotu, jako strony postępowania podatkowego, chociaż takiego statusu nie posiada oraz nie ma interesu prawnego w merytorycznym załatwieniu sprawy. Ponadto podejmowane przez K. S. czynności, jak np. złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, świadczą o tym, że miał on świadomość co do możliwości działania jako strona (inna) postępowania prowadzonego w tym zakresie. Wobec powyższego nie było możliwe uwzględnienie żądania podatnika, gdyż brak jest przesłanek wynikających z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, również w tej konkretnej sprawie. Przedmiotem niniejszego postępowania są decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] które zakończyły postępowania wszczęte na wnioski K. S., przez co stał się stroną postępowań prowadzonego w trybie nadzwyczajnym, podobnie jak stał się stroną postępowań wszczętych przez niego na wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Celnej z [...] Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że decyzje z 2 grudnia 2016 r. (odmawiająca stwierdzenia nieważności) zostały prawidłowo skierowane do K. S. i W. S., będących stroną postępowania nadzwyczajnego. Tym samym, decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] nie są dotknięte wadą kwalifikowaną z art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, która stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji. Argumentacja zawarta w odwołaniach dotyczy decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego, które to decyzje nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Na powyższe decyzje K. S. złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji wydanych w pierwszej instancji, rozpoznanie w trybie art. 135 ustawy p.p.s.a. i uchylenie ostatecznych decyzji Dyrektora Izby Celnej z [...] stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji Dyrektora Izby Celnej z [...]zażądanie od organu akt administracyjnych ww. spraw na okoliczność udowodnienia, że decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z [...]r. nie weszły do obrotu prawnego, a decyzje Dyrektora Izby Celnej z [...]zostały skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie. Zarzucił naruszenie: - art. 122 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez wadliwą ocenę argumentów strony o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji, mimo istnienia ku temu stosownych przesłanek z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, - art. 212 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie, że niedoręczona decyzja skutkuje związaniem wydaną decyzją organu, - art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie pomimo stwierdzenia kwalifikowanych wad decyzji Dyrektora Izby Celnej z [...] - art. 247 § 2 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie, że upływ terminu przedawnienia uniemożliwia wydanie decyzji co do istoty sprawy, w sytuacji gdy decyzja została skierowana do osoby niebędącą stroną w sprawie. W uzasadnieniu skarżący przedstawił argumentację w zakresie wniosku o zastosowanie art. 135 ustawy p.p.s.a. Wskazał przy tym na definicję sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. Podniósł, że sprawą materialną w niniejszych sprawach było określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za styczeń i luty 2009 r. osobie niebędącej stroną w sprawie. Wynika to bezpośrednio z oznaczenia adresata decyzji, przedmiotu sprawy i w zasadzie jest okolicznością bezsporną, potwierdzoną stosownymi decyzjami Dyrektora Izby Celnej z [...] Zgodnie z art. 212 Ordynacji podatkowej, decyzje Naczelnika z [...]nie weszły do obrotu prawnego i w związku z tym nie wywołują skutku związania. Jeżeli zatem nie zostały w sprawach doręczone decyzje pierwszoinstancyjne, czyli nie ma ich w obiegu prawnym, to nie mogą one wywoływać żadnych skutków prawnych. Kwestie związane z wadliwym doręczeniem decyzji wobec skarżącego (za inne okresy, ale stan faktyczny i prawny jest tożsamy z niniejszą sprawą) i braku podstawy prawnej do rozpatrywania w takiej sytuacji odwołania były już kilkukrotnie oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z kolei w wyroku z 11 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 42/10 NSA wskazał, że art. 247 § 2 Ordynacji podatkowej nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu nieważności decyzji, wydanej po upływie terminu przedawnienia z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej), albowiem dla załatwienia tej sprawy nie jest konieczne wydanie nowej decyzji orzekającej, co do istoty sprawy. W sytuacji, gdy dla usunięcia tej wadliwości wystarczy tylko wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego i zakończenie postępowania poprzez jego umorzenie, upływ wskazanych wyżej terminów nie uniemożliwia stwierdzenia nieważności. Wówczas ww. art. 247 § 2 nie ma zastosowania. Zdaniem skarżącego w realiach niniejszych spraw dla usunięcia wadliwości nie ma potrzeby wydawania decyzji co do istoty sprawy. Należy wydać decyzje w przedmiocie umorzenia postępowania. W ocenie skarzącego jest już oczywiste i bezsporne, że skarżący nie był i nie może być stroną postępowania w przedmiocie określenia zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym za okres objęty decyzjami Naczelnika. Nie ma zatem żadnego znaczenia, że upłynął już okres przedawnienia z art. 70 § 1. Skarżący nie może być zobowiązanym do zapłaty podatku, który na nim nie ciążył. W odpowiedziach na skargi Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji i wniósł o oddalenie skarg. Na rozprawie 22 sierpnia 2019 r. Sąd, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2018.1302 ze zm.) dalej "ustawa p.p.s.a.", postanowił m.in. połączyć do wspólnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. I SA/Ke 176/19, I SA/Ke 177/19 pod sygn. akt I SA/Ke 176/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W zakresie tak określonej kognicji skargi zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem skarg są decyzje Dyrektora z [...]numery j.w.) wydane wobec K. S., utrzymujące w mocy decyzje Dyrektora z [...] (numery j.w.) odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Celnej z [...] (numery j.w.). Ze stanu faktycznego sprawy bezspornie wynika, że decyzje Dyrektora z 2 grudnia 2016 r. zostały skierowane do K. S. i W. S. - wspólników spółki cywilnej. Poza sporem jest również fakt, że K. S. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności tych decyzji, wskazując że zostały wydane bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa oraz skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie. Trafnie zatem Dyrektor uznał, że w konsekwencji postępowania dotyczyły wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Celnej z [...] wydanych w trybie nadzwyczajnym, w oparciu o przesłanki z art. 247 § 1 pkt 2, 3 i 5 Ordynacji podatkowej, tj. odpowiednio: wydanie decyzji bez podstawy prawnej, wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Mimo, że przedmiotem skarg są decyzje Dyrektora z [...]utrzymujące w mocy decyzje Dyrektora z [...]odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Celnej z [...] to jednak istotne zarzuty skarg dotyczą zasadności odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Celnej z [...] gdyż wydanie nowych decyzji orzekających co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminu przedawnienia z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, mimo że decyzje te zostały skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie. Skarżący podważając stanowisko organu, zarzuca bowiem w skardze naruszenie art. 122 w zw. z art. 210 § 4 przez niezastosowanie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej pomimo istnienia przesłanki do stwierdzenia wady kwalifikowanej w decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej z [...] określonej w art. 247 § 1 pkt 5 w/w ustawy. Niewątpliwie rację ma organ, gdy stwierdza, że decyzje z 2 grudnia 2016 r. (odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Celnej z [...].) zostały prawidłowo skierowane do K. S. i W. S., będących stroną postępowania nadzwyczajnego. Z tego też względu decyzje z 2 grudnia 2016 r. nie są dotknięte wadą kwalifikowaną z art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, która stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji. W niniejszej sprawie nie zaistniała także przesłanka nieważności z art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ decyzje z 2 grudnia 2016 r. zostały wydane w oparciu o obowiązujący w dacie rozstrzygania przepis art. 247 § 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, wadliwa jest natomiast argumentacja organu, że decyzje z 2 grudnia 2016 r. (odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Celnej z [...].) nie naruszają kolejnej przesłanki nieważności z art. 247 § 1 pkt 3 - rażącego naruszenia prawa. Zdaniem organu decyzje z [...] zostały wydane w oparciu o obowiązujący w dacie rozstrzygania art. 247 § 2 Ordynacji podatkowej. Zatem przepis ten nie został naruszony przy rozstrzyganiu sprawy stwierdzenia nieważności, a tym bardziej nie doszło do jego rażącego naruszenia. Jednak jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji jest przesłanka "rażącego naruszenia prawa" (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). Niewątpliwie określenie "rażące naruszenie prawa" jest pojęciem nieostrym. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się jednolity pogląd, że pojęcie "rażącego naruszenia prawa" należy określić jako naruszenie mające oczywisty charakter, przejawiający się w tym, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. Istnienie tej sprzeczności da się ustalić przez proste ich zestawienie, a więc wówczas, gdy dochodzi do przekroczenia prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. NSA w wyroku z 11 maja 1994 r., sygn. akt III SA 1070/95 stwierdził, że "Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja dotknięta wywołuje skutki prawa niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia decyzji ostatecznej." Zatem decyzja dotknięta sankcją nieważności jest taką decyzją, której skutki prawne - z uwagi na stwierdzone rażące naruszenie prawa - nie mogą być zaakceptowane przez prawo. Na tle prawa procesowego naruszenie takie musi być na tyle oczywiste (rażące), że wydana decyzja przy takim naruszeniu przepisu postępowania, nie może się ostać w obrocie prawnym. Sankcję nieważności powoduje zatem, np. naruszenie norm procesowych regulujących zdolność prawną organu administrującego do podjęcia czynności procesowej (np. na podstawie art. 247 § 1 pkt 5 i § 2 Ordynacji podatkowej). Mimo, że zaskarżone decyzje jak i poprzedzające je decyzje tego samego organu nie zostały wydane z naruszeniem przesłanek nieważnościach, określonych w art. 247 § 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 5 Ordynacji podatkowej, to okoliczności faktyczne sprawy wskazują, że bezpodstawnie zaakceptowały ocenę o wydaniu decyzji z 2 grudnia 2016 r. bez rażącego naruszenia prawa, przez co naruszyły przepisy postępowania tj. art. 122 i art. 191 w związku z art. 247 § 1 pkt 5 i § 2 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Bezsprzecznie w decyzjach z 2 grudnia 2016 r. Dyrektor przyjął, że okres przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej upłynął i mimo, że decyzje ostateczne Dyrektora Izby Celnej z [...] zostały skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie, jednak z tych względów odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji. Dyrektor bezsprzecznie potwierdził w kontrolowanym postępowaniu, że zaistniała przesłanka z art. 247 § 2 Ordynacji podatkowej do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z 30 października 2014 r. Podczas gdy Sąd rozpoznający podobną sprawę wobec tego samego podatnika w wyroku wydanym 22 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 175/19 (uchylającym decyzje Dyrektora odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych Naczelnika) wyraził pogląd prawny, że przepis art. 247 § 2 Ordynacji podatkowej nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznych Naczelnika, ponieważ dla załatwienia tych spraw nie byłoby konieczne (wręcz dopuszczalne, możliwe) wydanie nowych decyzji orzekających co do istoty sprawy. Wydanie nowych decyzji co do istoty sprawy w wszczętych i prowadzonych już postępowaniach, było niedopuszczalne, a to ze względu na udział w tych postępowaniach niewłaściwego podmiotu, który nie mógł być podatnikiem, a tym samym stroną tych postępowań. W świetle uchwały NSA z 15 grudnia 2015 r. sygn. akt I GPS 1/15 w rozumieniu art. 13 ust. 1 oraz art. 102 ust. 1-3 ustawy o podatku akcyzowym, podatnikiem jest spółka cywilna, nie zaś wspólnicy. W świetle powyższego, argumentacja organu co do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z 2 grudnia 2016 r. jest wadliwa. Decyzje te mogły być bowiem wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej), polegającym wbrew oczywistym faktom i treści art. 247 § 2 w/w ustawy na uznaniu, że zaistniały przeszkody do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Celnej z [...] mimo zaistnienia przesłanki z art. 247 § 1 pkt 5. Pozostawienie w obrocie prawnym decyzji z 2 grudnia 2016 r. jest ponadto nie do zaakceptowania z uwagi na naruszenie zasady praworządności (art. 121) i zasady zaufania (art. 121 § 1) w/w ustawy. Sąd nie podziela natomiast zarzutu, co do naruszenia przez Dyrektora art. 212 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie, że decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z [...] określające podatek akcyzowy za miesiąc styczeń 2009 r. i za miesiąc luty 2009 r., nie weszły do obrotu prawnego i w związku z tym nie wywołują skutku związania wydaną decyzją organu podatkowego. W tej kwestii należy stwierdzić, że w piśmie z 26 września 2018 r., K. S. zawarł jednoznaczny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych Dyrektora z [...]Z treści wniosku nie wynika aby skarżący miał wówczas wątpliwości co do prawidłowości doręczeń i w konsekwencji wejścia decyzji z [...]do obrotu prawnego. Dyrektor rozpoznający wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji w trybie nadzwyczajnym wskazał także, że odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z [...] zostały rozstrzygnięte decyzjami Dyrektora Izby Celnej z [...]., które mają walor ostateczności. Decyzje te nie zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Dyrektor w ponownych postępowaniach będzie zatem obowiązany uwzględnić stanowisko Sądu zawarte w niniejszym wyroku co do możliwości wydania decyzji z 2 grudnia 2016 r. z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, dające podstawę do stwierdzenia ich nieważności. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, uchylił zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje tego organu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 135 ustawy p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. Na kwotę kosztów postępowania sądowego składa się wpis od skarg w łącznej kwocie 400 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 265) oraz opłaty skarbowe od pełnomocnictw w kwocie 34 zł. Sąd na podstawie art. 206 w/w ustawy skorzystał z możliwości miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Sąd obniżył należne stronie skarżącej koszty zastępstwa procesowego określone w wyżej powołanym rozporządzeniu, mając na uwadze, że rozpoznawał 2 sprawy skarżącego połączone do wspólnego rozpoznania, dotyczące odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, w których argumentacja skarg powielała się.