I SA/Ke 186/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant Krzysztof Czarnecki, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na akt Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w przedmiocie : odmowy zwrotu części opłaty za kartę pojazdu p o s t a n a w i a skargę odrzucić Pismem z dnia 15 maja 2006r. A. S. zwrócił się do Urzędu Miasta o zwrot zawyżonej opłaty za kartę pojazdu w kwocie [...] zł jaką uiścił w związku rejestracją samochodu [...] nr rej. [...] w dniu 27 grudnia 2005r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że pobranie opłaty w wysokości [...]zł nastąpiło na podstawie ustawy niezgodnej z Konstytucją RP, czego dowodem jest orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego bezprawność tej opłaty poprzez jej kilkukrotne zawyżenie, a co za tym idzie naruszenie prawa. Stwierdzając, że opinia Trybunału jest ostateczna i niepodważalna, a nowa wysokość opłaty wynosi [...]zł, wniesiono o zwrot [...]zł. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 31 maja 2006r. Prezydent Miasta odmówił zwrotu części opłaty w wysokości określonej we wniosku i wyjaśnił, że obowiązek pobrania przez organy rejestrujące opłaty za wydanie karty pojazdu wynika z przepisu art. 77 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Wskazał jednocześnie, że organ dokonuje czynności polegającej na pobraniu opłaty, wynikającej wprost z przepisów prawa. Odnosząc się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006r. sygn. akt U 6/04 podkreślono m.in., że przepis § 1 ust. 1 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury, o niezgodności którego z Konstytucją RP orzekł Trybunał, traci moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006r.. Rozporządzenie to utraciło moc z dniem 15 kwietnia 2006r., a więc na jego podstawie prawidłowo pobrana opłata nie podlega zwrotowi. Jednocześnie pouczono wnioskodawcę, że na podstawie art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ przysługuje mu prawo złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w terminie 14 dni od doręczenia pisma. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A.S. powtórzył zarzuty i argumentację uzasadniającą jego wniosek o zwrot uiszczonej opłaty w części. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia 31 maja 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na zaskarżone pismo zależy od tego, czy spełnia ono warunki określone w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako ustawa P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne, niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pismo odmawiające zwrotu uiszczonej opłaty za kartę pojazdu mieści się w dyspozycji tej normy prawnej - spełnia więc warunek w postaci bycia "innym, niż określone w pkt 1-3 aktem lub czynnością". Odmowa zwrotu uiszczonej opłaty za kartę pojazdu podjęta została przez organ administracji publicznej i odnosi się do obowiązku publicznoprawnego. Pismo zawierające stanowisko organu należy więc do zakresu administracji publicznej. Dotyczy ono obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Mimo jednak dopuszczalności w tym zakresie, skarga podlega odrzuceniu. Skarżący nie wyczerpał bowiem trybu wymaganego przepisem art. 52 § 3 ustawy P.p.s.a., tzn. nie poprzedził złożenia skargi do sądu wezwaniem organu administracji do usunięcia naruszenia prawa. Wprawdzie skarżący zastosował się do błędnego pouczenia w przedmiotowym piśmie, o prawie wniesienia skargi do sądu (bez uprzedniego wezwania organu), to jednak nie ma to wpływu na tok postępowania sądowoadministracyjnego i nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd wniesionej bez wyczerpania przysługujących stronie środków prawnych. Może natomiast ewentualnie stanowić podstawę dla organu do pozytywnej oceny wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do skorzystania przez stronę z instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.