I SA/Ke 187/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę. A. P. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata T. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie podatku akcyzowego. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o umorzenie postępowania w sprawie wobec uwzględnienia skargi w całości w trybie autokontroli przez organ drugiej instancji. Dyrektor Izby Celnej w K. przedłożył równocześnie decyzję z dnia [...]r., w której uwzględnił skargę z dnia 19 lutego 2013 r. w całości i uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...]r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...]2012 r. i umorzył postępowanie w sprawie. Sąd zarządzeniem z dnia 21 marca 2013 r. wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, pod rygorem jej odrzucenia przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 kwietnia 2013 r. i w wyznaczonym terminie braki formalne skargi nie zostały usunięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga spełnienia przez skarżącego warunków formalnych, które zostały dla skargi określone w przepisach prawa. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.), pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Ponadto zgodnie z art. 215 § 1 ustawy p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W związku z powyższym przewodniczący wydziału w przypadku stwierdzenia braków w tym zakresie wzywa do usunięcia braków formalnych pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a.), w tym przypadku złożenia pełnomocnictwa oraz podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Skoro w rozpoznawanej sprawie pomimo wezwanie nie zostały uzupełnione braki formalne skargi stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. skargę należało odrzucić. Na marginesie zauważyć należy, że wydanie przez Dyrektora Izby Celnej w Kielcach w wyniku uwzględnienia skargi decyzji z dnia 8 marca 2013 r., na podstawie art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a., w której organ uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...]r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia 28 września 2012 r. i umorzył postępowanie w sprawie spowodowało, że skarga ta straciła pod względem merytorycznym swój byt. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Niniejsze postępowanie nie mogło jednak zostać umorzone na zasadzie art. 161 § 1 ustawy p.p.s.a., albowiem zgodnie z tym przepisem umorzenie postępowania jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte. Powołany przepis odnosi się więc do sytuacji, w której nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje natomiast w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu, czyli np. brakiem pełnomocnictwa, czy podaniem wartości przedmiotu zaskarżenia. Skutkiem nieuzupełnienia na wezwanie Sądu braków formalnych skargi jest z kolei to, że skarga nie powoduje wszczęcia postępowania. Tym samym też niedopuszczalne było jego umorzenie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.