I SA/Ke 19/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec,, Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 lutego 2012r. sprawy ze skargi L – P. Sp. z o.o. z siedzibą w N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. 1.1 Postanowieniem z dnia [...]. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...]. nr [...]wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta K. przez Miejski Zarząd Dróg w K., zawierające stanowisko wierzyciela o odmowie uznania zarzutów L. –P.Sp. z o.o. (dalej: Spółki) za uzasadnione. 1.2 Organ wyjaśnił, że w dniu 26 października 2006r. pracownicy Miejskiego Zarządu Dróg w K. wykonali dwie kontrole w odstępie 10 minut, w trakcie których stwierdzili brak karty parkingowej w pojeździe o numerze rejestracyjnym LPU11LH znajdującym się Strefie Płatnego Parkowania w K.. W związku z tym wierzyciel Miejski Zarząd Dróg przesłał zobowiązanemu – Spółce, upomnienie z dnia 8 października 2010r. wzywające do wykonania obowiązku zapłaty należności w kwocie 58,80 zł. Wobec braku wykonania obowiązku wystawiono w dniu 27 kwietnia 2011r. tytuł wykonawczy nr MZD/S/3352/2011 zawierający rodzaj należności podlegającej egzekucji, tj. zapłatę opłaty dodatkowej za brak opłaty za parkowanie pojazdu. 1.3 Spółka wniosła zarzut oparty na treści art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. zarzut nieistnienia obowiązku. W ocenie organu, zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Podniósł, że egzekwowany obowiązek wynika przepisów ustawowych – art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13 f ustawy o drogach publicznych i z Uchwały Nr XX/338/2003 Rady Miejskiej w K. z dnia 27 listopada 2003r. Z § 12 Załącznika nr 3 tej Uchwały wynika, że karty postojowe, abonamenty lub identyfikatory należy umieścić niezwłocznie po zaparkowaniu pojazdu samochodowego za jego przednią szybą, w sposób całkowicie widoczny, nie budzący jakichkolwiek wątpliwości co do ich ważności, aby ich opłacenie było w pełni czytelne dla osoby kontrolujące. Paragraf 19 stanowi natomiast, że nieumieszczenie karty postojowej, identyfikatora lub abonamentu w pojeździe samochodowym za przednią szybą (na desce rozdzielczej) w sposób całkowicie widoczny z zewnątrz jest równoznaczne z niewniesieniem opłaty za parkowanie. 1.4 Organ wyjaśnił, że za przednią szybą zaparkowanego samochodu brak było wykupionej karty postojowej, co wynika ze zdjęć znajdujących się w aktach sprawy. Zdjęcia te wykonane zostały z przodu i z boku samochodu, pod różnym kątem, i na żadnym z nich nie jest widoczna karta postojowa czy też jej fragment. Zdjęcia te są wystarczającym dowodem w sprawie, ponieważ potwierdzają okoliczność, że karta postojowa nie została w sposób prawidłowy umieszczona w zaparkowanym pojeździe. Organ podniósł, że nie neguje przy tym faktu zakupienia karty postojowej, jednakże nie umieszczenie jej w sposób całkowicie widoczny z zewnątrz jest równoznaczne z niewniesieniem opłaty za parkowanie. Stąd zarzut nieistnienia obowiązku jest niezasadny. 2.1 Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. złożyła Spółka. Zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniosła, że organ dokonał wybiórczej oceny stanu faktycznego, poprzez to, że nie dokonał analizy przyczyn braku widoczności biletu. Nie zlecił biegłym wyjaśnienia możliwości umieszczenia biletu w tym typie samochodu w miejscu, w którym bilet jest niewidoczny. Wskazywał na to właściciel samochodu, a potwierdzają to załączone do skargi zdjęcia. Spółka zarzuciła również, że organ nie wyjaśnił przyczyn, dla których dopiero po czterech latach zażądano dowodu w postaci biletu. Przy czym biletu tego nie przyjęto jako dowodu w sprawie. 1. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wyjaśniło ponadto, że zgodnie z treścią art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych, obowiązek uiszczenia opłat dodatkowych określonych w art. 13f przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powinny zostać uiszczone. Zatem w tym terminie organ może dochodzić przedmiotowych należności. Organ podniósł także, że w sprawie nie istniała potrzeba powołania biegłego, ponieważ załączona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna była w pełni wystarczająca do rozpatrzenia niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: 4.1 W myśl art. 1 ustawy z dnia 25.VII.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcia naruszające prawo w sposób o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30.VIII.2001r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 ze zm.). 4.2 Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W odpowiedzi na zarzuty skargi wskazać po pierwsze należy, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, który Sąd przyjmuje za własny. Nie jest objęta sporem okoliczność, że w momencie kontroli karta postojowa byłą niewidoczna co skutkowało wystawieniem wezwania do zapłaty. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13.III.1985r. o drogach publicznych (Dz.U.Nr 19 poz. 115 za 2007r. ze zm.) korzystający z dróg publicznych obowiązani są do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania. Z kolei z art. 13 f tej ustawy wynika, że za nieuiszczenie opisanych wyżej opłat opisanych pobiera się opłatę dodatkową. Na podstawie delegacji ustawowej ( art. 13 b ust 3 i 4 pkt 1-3 ) Rada Miejska w K. w dniu 27.XI.2003r. podjęła uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych w K. wraz z załącznikami o wysokości tych opłat oraz regulaminem strefy. Z regulaminu strefy wynikało , że kartę postojową należy umieścić niezwłocznie po zaparkowaniu pojazdu za jego przednią szybą w sposób całkowicie widoczny, nie budzący jakichkolwiek wątpliwości co do jej ważności oraz tak aby opłacenie było w pełni czytelne dla osoby kontrolującej. Skarżąca Spółka z obowiązku tego nie wywiązała się albowiem jak prawidłowo w oparciu o dokumentacje zdjęciową ustalił organ bilet parkingowy widoczny nie był. Tym samym nie są zasadne zarzuty skargi tyczące naruszenia art. 7, 77 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.Nr 98, poz. 1071 ze zm.) albowiem organ prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy sprawy. Nie została też przekroczona zasada swobodnej oceny dowodów albowiem w oparciu o dokumentację fotograficzną dostarczoną przez straż miejską tj. osoby zaufania publicznego organ był uprawniony stwierdzić brak biletu parkingowego. Okoliczność , że bilet mógł wpaść za deskę rozdzielczą co podnosi skarżący nie może uwolnić go od poniesienia opłaty dodatkowej albowiem obowiązkiem kierującego pojazdem było zgodnie z regulaminem umieścić go w sposób widoczny dla kontrolujących. Tylko taki zapis regulaminu pozwala bowiem przeprowadzić kontrolę wykupienia biletu (co jest regułą) pod nieobecność kierowcy. Tym samym organ nie miał obowiązku ustalania przyczyn dla których bilet parkingowy był niewidoczny, skoro to obowiązkiem parkującego pojazd było dołożenie należytej staranności przy położeniu biletu w sposób umożliwiający jego kontrolę pod nieobecność kierującego pojazdem. 4.3 Zdarzenie skutkujące wszczęcie postępowania egzekucyjnego miało miejsce 26 października 2006r. W myśl art. 40 ust. 3 cytowanej wyżej ustawy. o drogach publicznych obowiązek uiszczania opłat określonych w art. 13f. ust 1 przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty powinny zostać uiszczone. Oznacza to, że organ egzekucyjny mógł przed upływem tego terminu wystawić tytuł wykonawczy. Jednakże co ważne z punktu widzenia skarżącego organ egzekucyjny nie będzie mógł wyegzekwować opłaty albowiem obowiązek jej uiszczenia przedawnił się z dniem 31 grudnia 2011r. 4.4 Oznacza to, że mimo, że złożone w oparciu o art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz.U. Nr 229, poz. 1954 za 2005r. ze zm.) zarzuty nie okazały się zasadne to organ nie będzie mógł egzekwować opłaty z przyczyn wskazanych w pkt 4.3. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.