I SA/Ke 192/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Banach, Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 18 marca 2024 r. nr SKO.RD-52/9666/869/2023 w przedmiocie kary pieniężnej uchyla zaskarżoną decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z 18 marca 2024 r. nr SKO.RD-52/9666/869/2023 utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z 27 listopada 2023 r. nr TK-V.8072.1.42.2023 nakładającą na A. C. karę pieniężną w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin przyjazdu i odjazdu. W uzasadnieniu kolegium wskazało, że pracownik organu 20 października 2023 r. w godzinach od 7:00 do 7:30 przeprowadził kontrolę zgodności wykonywanych usług w krajowym transporcie drogowym osób z zezwoleniem nr 2009 wydanym przez Marszałka Województwa Świętokrzyskiego dla A. C. prowadzącej działalność pod firmą: A. C. Usługi-Handel-Transport z siedzibą: C. [...] [...] na linii komunikacji regularnej P. - W.. Kontroli poddano kurs z godziny 7:15 z miejscowości B. Z. do miejscowości W.. Podczas czynności kontrolnych pracownik organu stwierdził, że o godz. 7:15 autobus przewoźnika A. C. nie odjechał z przystanku B. Z. [...] Zgodnie z zezwoleniem nr [...] i obowiązującym rozkładem jazdy autobus powinien odjechać z w/w przystanku w kierunku m. W.. Z uwagi na powyższe pracownik organu zakończył kontrolę o godzinie 7:30 w m. B. Z. Centrum, ul. [...]. Protokołu kontroli nie przekazał przedstawicielowi przedsiębiorcy (kierowcy), ponieważ nie było go w miejscu kontroli. Następnie 23.10.2023 r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne, mające na celu ustalenie, czy ujawnione podczas kontroli działania pozostają w zgodzie z uregulowaniami prawnymi ustawy o transporcie drogowym. W dniu 6.11.2023 r. w siedzibie organu przesłuchano pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (art. 233 § 1 k.k.) w charakterze świadka T. Ł.. Pracownik potwierdził, że o godzinie 7:15 z przystanku B. Z. Centrum/ul. [...] nie odjechał autobus przewoźnika z tablicą kierunkową W.. Zdaniem kolegium w świetle powyższego udowodniono, że 20.10.2023 r. w trakcie wykonywania kursu z godz. 7:15 z miejscowości B. Z. do miejscowości W., stwierdzono wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących wykonywania przewozów zgodnie z zatwierdzonym rozkładem jazdy. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.) dalej "u.t.d.", podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Z załącznika nr [...] lp. 2.2. pkt 2 do ustawy wynika, że wykonywanie przewozu regularnego lub regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu albo zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu podlega karze w wysokości 500 zł. W ocenie organu w postępowaniu nie wystąpiła możliwość odstąpienia od wszczęcia postępowania w myśl uregulowań art. 92c ust. 1 u.t.d. Zgłoszenie dokonane przez przewoźnika 11.10.2020 r. dotyczące zawieszenia wykonywania połączeń na trasie B. Z. - W. wygasło 1.07.2023 r. – po zniesieniu stanu zagrożenia epidemiologicznego. Pomimo więc, że sama ustawa z 2 marca 2020 r. o COVID - 19 obowiązuje, to przepis art. 15n nie ma zastosowania. Przedsiębiorca nie może się bowiem tłumaczyć brakiem rentowności wykonywanych przewozów, będącego skutkiem niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności. Na powyższą decyzję A. C. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowanie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, gdyż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie skarżącej twierdzenie organów jak i sam zarzut naruszenia są bezpodstawne. Pomimo zakończenia stanu zagrożenia epidemicznego przez cały czas pozostaje w obrocie prawnym art. 15n. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. Obecnie norma ta została przedłużona. Absolutnie niedopuszczalnym jest twierdzenie organu nadzorczego, że norma prawna o której mowa nie ma zastosowania. Organ winien był obligatoryjnie uwzględnić zgłoszone odstępstwo i nie nakładać kary pieniężnej. Skutki pandemii COVID 19 są daleko idące we wszystkich dziedzinach. Potwierdzeniem zasadności stosowania odstępstwa COVID 19 z uwagi na brak rentowności w rzeczonym zakresie było wygaszenie tego zezwolenia w lutym 2024 r. Skarżąca podniosła ponadto, że konieczność usunięcia z obrotu prawnego decyzji organu nadzorczego stanowi też błędne jej uzasadnienie faktyczne. Dotyczy ono innego postępowania co poddaje w wątpliwość czy organ faktycznie zapoznał się z materiałami sprawy przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi na skargę kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2023, poz. 1634), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady- związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Skarżąca zasadnie zarzuciła, że "stan faktyczny zaskarżonego rozstrzygnięcia jest błędny i dotyczy innego postępowania co poddaje w wątpliwość czy organ faktycznie zapoznał się z materiałami sprawy przed wydaniem decyzji." Organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o odmienny od przyjętego przez organ podatkowy pierwszej instancji i sprzeczny ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym stan faktyczny. W związku z tym wskazać należy, że z uzasadnienia decyzji Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z 27 listopada 2023 r. wynika, że w sprawie przeprowadzono kontrolę zgodności wykonywanych usług w krajowym transporcie drogowym osób z zezwoleniem nr [...] wydanym przez Marszałka Województwa Świętokrzyskiego dla A. C. na linii komunikacji regularnej B. Z. – Ł.. Kontrolowano kurs z godziny 7:15 z miejscowości z miejscowości B. Z. do miejscowości Ł.. Kontrola stwierdziła naruszenie warunków tego zezwolenia, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej. Powyższych ustaleń organ I instancji dokonał w oparciu o znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy, tj. zezwolenia nr 2213 wydanego przez Marszałka Województwa Świętokrzyskiego dla A. C. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej B. Z. – Ł. wraz z rozkładem jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia. Uwzględnił ponadto zeznania złożone przez T. Ł. 6 listopada 2023 r. kontrolującego wyżej opisany kurs na linii B. Z. – Ł.. Odebranie zeznań poprzedziło wszczęcie przez organ I instancji postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną na A. C. w związku ze stwierdzonym wykonywaniem krajowego transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu nr [...]. Tymczasem kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało, że pracownik organu 20 października 2023 r. w godzinach od 7:00 do 7:30 przeprowadził kontrolę zgodności wykonywanych usług w krajowym transporcie drogowym osób z zezwoleniem nr [...] wydanym przez Marszałka Województwa Świętokrzyskiego dla A. C. na linii komunikacji regularnej P. - W.. Kontroli poddano kurs z godziny 7:15 z miejscowości B. Z. do miejscowości W.. Z przedstawionych wyżej ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji nie wynikało natomiast, że kontrola dotyczyła zezwolenia nr [...] oraz kursu z miejscowości B. - Z. do miejscowości W.. Z akt niniejszej sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika też, aby kolegium w ramach prowadzonego postępowania dokonywało jakichkolwiek ustaleń faktycznych. W takim razie rację ma skarżąca twierdząc, że organ drugiej instancji przyjął inny stan faktyczny, niż ustalony przez organ pierwszej instancji, nie wyjaśniając podstaw tej zmiany. W konsekwencji powyższego organ drugiej instancji podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 1) i nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu określonej w załączniku nr 3 do u.t.d. lp. 2.2. pkt 2. Przyjęte zatem przez kolegium ustalenie, nie wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego, stało się podstawą zastosowanych norm prawa materialnego. W tej sytuacji za wadliwość mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy należało uznać rozbieżność w przedstawionym przez kolegium stanie faktycznym wobec okoliczności przywołanych przez organ pierwszej instancji. Ta rozbieżność dotyczyła bowiem kluczowej kwestii numeru zezwolenia i związanego z nim integralnie rozkładu jazdy oraz kierunku wykonywanego kursu. Przy analizie materiału dowodowego w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przy stwierdzeniu istotnych naruszeń przepisów postępowania odniesienie się przez sąd co do prawidłowości zastosowania przez organy przepisów prawa materialnego, jest przedwczesne. Jeżeli bowiem nie jest dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy, to nie można ocenić, czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. Ponownie rozpoznając sprawę kolegium uwzględni powyższe rozważania. Z tych względów sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) orzekł jak w wyroku.