I SA/Ke 205/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 lipca 2014 r. sprawy ze skargi G. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę. 1. Akt organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z [...] [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z [...] nr [...] w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. nr [...] z 8 listopada 2013 r. określającej G. S. ("skarżący") kwotę odsetek za zwłokę w łącznej wysokości 9 128 zł liczonych na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok 2008, tj. na dzień 27 kwietnia 2009 r., od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za czerwiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2008 r. 1.2. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się treść przepisów art. 239a i art. 239b § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j. t. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), wyjaśniając, że przesłanki określone w art. 239b § 1-4 Ordynacji podatkowej mają charakter fakultatywny i rozłączny, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Dodatkowym warunkiem koniecznym jest uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej). Zaistnienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej należy ustalić przez udowodnienie, natomiast dla wykazania spełnienia warunku określonego w art. 239b § 2 tej ustawy wystarczy uprawdopodobnienie, które jest środkiem zastępczym dowodu. 1.3. Organ wskazał, że z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r. sygn. akt II FPS 5/09 i uregulowań zawartych w art. 44 ust. 1 pkt 1 i art. 44 ust. 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j. t. Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) wynika, że dla odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się z końcem roku kalendarzowego, w którym upłynął termin zapłaty zaliczek. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie termin przedawnienia rozpoczął swój bieg w dniu 31 grudnia 2008 r. i upływał 31 grudnia 2013 r. Postanowienie o nadaniu decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. rygoru natychmiastowej wykonalności wydano natomiast w dniu 8 listopada 2013 r., tj. w okresie krótszym niż 3 miesiące do upływu terminu przedawnienia. W sprawie zaistniała zatem przesłanka, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. 1.4. W przedmiotowej sprawie wystąpiła nadto przesłanka wskazana w art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż w dacie wydania zaskarżonego postanowienia w stosunku do podatnika toczyło się postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. i Wojewodę Ś., które organ szczegółowo opisał na stronie 4 uzasadnienia postanowienia. 1.5. W ocenie organu przedstawione okoliczności dowodzą jednocześnie, że zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jeżeli bowiem powyższe zobowiązania realizowane są w drodze egzekucji, to za uprawdopodobnione uznać należy, że również kolejne zobowiązania podatnika, w tym w odsetkach za zwłokę z tytułu nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r., nie zostaną wykonane. Twierdzenie to uzasadnia również poziom dochodów uzyskiwanych przez G. S. oraz jego stan majątkowy. Podatnik zlikwidował działalność gospodarczą w dniu 1 lipca 2010 r., a z zeznań podatkowych za 2011 r. i 2012 r. wynika, że jego dochody we wskazanych latach pochodziły ze stosunku pracy i wynosiły po 3 645 zł rocznie. Natomiast obecnie podatnik jest zatrudniony na umowę o pracę za wynagrodzeniem w kwocie 500 zł miesięcznie brutto. Ponadto G. S. nie posiada majątku ruchomego i nieruchomości oraz nie figuruje jako współwłaściciel ani użytkownik wieczysty gruntu w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta K.. Organ podkreślił też, że podatnik nie uregulował zobowiązania wynikającego z decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. nr [...] z [...] r., a pismem z 27 listopada 2013 r. wniósł od tej decyzji odwołanie. Dowodzi to, że nie zamierzał wykonać dobrowolnie zobowiązania wynikającego z wymienionej decyzji, która wskutek wniesienia odwołania, nie stałaby się ostateczna przed terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego i nie podlegałyby wykonaniu. Organ odwołwaczy zaznaczył także, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. decyzją nr [...] z [...] r. określił G. S. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 149 862 zł, a decyzjami nr: [...], [...][...] i [...]z [...]r. określił podatnikowi zobowiązania w podatku VAT za czerwiec, wrzesień i listopad i grudzień 2008 r., w łącznej kwocie 179 214 zł, przy czym podatnik nie uregulował zobowiązań wynikających z wymienionych decyzji. 1.6. Odnosząc się do zarzutów zażalenia dotyczących wadliwości ustaleń faktycznych, które stanowiły podstawę wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup usług budowlanych od podwykonawców, a w konsekwencji podstawę wydania decyzji określającej odsetki za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2008 r. - organ uznał, że w ramach postępowania zażaleniowego w przedmiocie postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności nie jest zobligowany do badania prawidłowości decyzji wymiarowej nakładającej na stronę obowiązki. Winien natomiast ocenić zaistnienie przesłanek wynikających z art. 239b § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. G. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., zarzucając naruszenie: a) art. 239b w zw. z art. 212 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności co do decyzji, która nie została wcześniej doręczona, a zatem nie zaczęła funkcjonować w obrocie prawnym; b) art. 239b Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że zostały spełnione wskazane w tym przepisie przesłanki. W związku z podniesionymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie w całości kwestionowanego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K.. 2.2. W motywach skargi G. S. podniósł, że w dacie wydania postanowienia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja, której rygor ten został nadany. Zgodnie z treścią art. 212 Ordynacji podatkowej, wywieranie skutków prawnych przez decyzję uzależnione jest od jej doręczenia adresatowi, co oznacza, że doręczenie postanowienia o nadaniu natychmiastowej wykonalności nie może nastąpić przed doręczeniem decyzji, której rygor ten ma być nadany. W ocenie skarżącego najpierw winna mu zostać doręczona decyzja, a później - po jej zaistnieniu w obrocie prawnym - postanowienie o nadaniu jej rygoru. W niniejszej sprawie tak się nie stało, zatem postanowienie nr [...]nie może odnieść skutku. 2.3. Ponadto w ocenie skarżącego nie zostały w sposób należyty wykazane przesłanki, o których mowa w art. 239b Ordynacji podatkowej. W odniesieniu do argumentacji organu dotyczącej terminu przedawnienia podatnik wskazał, że to, iż decyzja została wydana w tej, a nie innej dacie, jest wynikiem działania organów kontrolnych, które przeprowadzają postępowanie w ostatnim możliwym terminie. Nadto decyzja, której został nadany kwestionowany rygor, została wydana z rażącym naruszeniem prawa, przy przeprowadzonym w sposób wybiórczy postępowaniu dowodowym. W opinii skarżącego, został on obarczony finansowymi konsekwencjami nierzetelnego prowadzenia dokumentacji księgowych przez jego kontrahentów. Organ podatkowy przyjął bowiem, że skarżący wystawiał puste faktury zaliczając je jako koszt uzyskania przychodu, w sytuacji gdy odzwierciedlały one zdarzenia gospodarcze. Tymczasem to odbiorcy tych faktur ich nie księgowali, zmierzając najpewniej do uniknięcia zapłaty podatku. Skarżący dodał też, że ww. decyzja organu pierwszej instancji jest nieprawomocna, a przeprowadzenie na jej podstawie egzekucji (przynajmniej zanim odwołanie zostanie rozpoznane), będzie niesprawiedliwe i wyrządzi mu szkodę, w szczególności, że zostaną mu (niesłusznie) uszczuplone i tak skromne środki do życia. 2.4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "ustawa p.p.s.a."), sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd podzielił też i uznał za niewadliwe ustalenia organu w zakresie stanu faktycznego. Znajdują one potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, a Sąd przyjął je za podstawę dalszych rozważań. 3.2. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12 lutego 2014 r., utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]r. znak: [...]określającej G. S. kwotę odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za czerwiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2008 r. Spór pomiędzy stronami sprowadza się do dwóch kwestii. Po pierwsze, do oceny czy wydanie ww. postanowienia w odniesieniu do decyzji, która nie została podatnikowi wcześniej doręczona, doprowadziło do naruszenia art. 239b w związku z art. 212 Ordynacji podatkowej. Po drugie, czy zaistniały przesłanki wskazane w art. 239b Ordynacji podatkowej. Co do pierwszej ze wskazanych kwestii organ, czemu dał wyraz w odpowiedzi na skargę, stanął na stanowisku, że wprawdzie doszło do wydania postanowienia w sprawie rygoru natychmiastowej wykonalności przed wprowadzeniem do obrotu prawnego decyzji, której postanowienie to nadawało ten rygor, ale nie miało to wpływu na wynik sprawy, ponieważ strona otrzymała decyzję nakładającą na nią obowiązek podatkowy równocześnie z postanowieniem nadającym jej rygor natychmiastowej wykonalności. W ocenie skarżącego natomiast art. 212 Ordynacji podatkowej wymaga, by najpierw do obrotu prawnego weszła decyzja nakładająca obowiązek podatkowy, a dopiero później może być doręczone postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru. W odniesieniu do drugiej ze spornych kwestii organ wskazał, że mógł wydać sporne postanowienie z uwagi na zajście dwóch przesłanek unormowanych w art. 239b § 1 pkt 1 i 4 Ordynacji podatkowej (prowadzenie wobec strony postępowania egzekucyjnego w zakresie innych należności pieniężnych niż te, których dotyczy decyzja będąca przedmiotem rygoru natychmiastowej wykonalności oraz istnienie krótszego niż 3 miesiące okresu do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wynikającego z tej decyzji) oraz na spełnienie warunku określonego w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej (prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane). Skarżący stwierdził natomiast, że uznanie, iż zostały spełnione ww. przesłanki stanowi naruszenie przepisu art. 239b Ordynacji podatkowej. 3.3. Za niezasadny uznać należy pierwszy z zarzutów postawionych przez skarżącego w odniesieniu do postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, a dotyczący naruszenia art. 239b w związku z art. 212 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności co do decyzji, która nie została podatnikowi wcześniej doręczona. Argumentując powyższe stwierdzenie przywołać najpierw należy treść art. 239a i art. 239b Ordynacji podatkowej. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Natomiast w myśl art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej, rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji nieostatecznej. Oznacza powyższe, że decyzja nieostateczna nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi konieczną przesłankę wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Między wskazanymi aktami istnieje zatem bezpośredni i konieczny związek przyczynowy, gdyż byt postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności jest zdeterminowany bytem decyzji, do której postanowienie to się odnosi. Wskazać również należy, że przepis art. 212 Ordynacji podatkowej stanowi, iż organ podatkowy, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia. Przepis ten określa moment, w którym decyzja podatkowa wchodzi do obrotu prawnego. Jest nim chwila doręczenia tej decyzji stronie postępowania. Od tego momentu decyzja wiąże organ podatkowy, który ją wydał, oraz stwarza określone w niej uprawnienia i obowiązki o charakterze procesowym i materialnym. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że dla możliwości nadania decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest funkcjonowanie tej decyzji w obrocie prawnym. Nie może zatem nastąpić doręczenie postanowienia o nadaniu natychmiastowej wykonalności przed doręczeniem decyzji, której rygor ten ma być nadany (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1172/10 - dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Inne warianty są natomiast możliwe, co oznacza, że doręczenie postanowienia o nadaniu rygoru może mieć miejsce zarówno w chwili doręczenia decyzji wymiarowej jak i w późniejszym terminie (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 837/11 dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawidłowość powyższego wniosku wiąże się z tym, że zasada wyrażona w art. 212 Ordynacji podatkowej odnosi się jedynie do stabilizacji rozstrzygnięcia konkretnej sprawy w sensie wyrażającym się w zakończeniu wszelkich wahań co do jej załatwienia. Przynajmniej jednoczesne doręczenie decyzji i postanowienia gwarantuje zatem, że organ będący ich autorem nie zmieni już ani decyzji, której istnienie warunkuje nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, ani postanowienia nadającego tej decyzji rygor. Z niekwestionowanych w sprawie ustaleń wynika, że zarówno decyzja organu pierwszej instancji, jak i postanowienie o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności zostały wydane w tej samej dacie – w dniu 8 listopada 2013 r. Następnie zostały podatnikowi doręczone równocześnie, w jednej kopercie, w dniu 13 listopada 2013 r. Decyzja, której nadano rygor weszła zatem do obrotu prawnego w tym samym momencie, co doręczone wraz z nią postanowienie, gdyż przepis art. 212 Ordynacji podatkowej - poprzez regulację zawartą w art. 219 tej ustawy - ma również zastosowanie do postanowień. Oznacza powyższe, że - wbrew zarzutowi skargi - zaskarżone postanowienie nie narusza art. 239b i art. 212 Ordynacji podatkowej. 3.4. Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi, przypomnieć należy, że poszczególne przypadki, które uprawniają organ podatkowy do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zostały skatalogowane w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Z kolei art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Z przytoczonej treści art. 239b § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej wynika, że dla nadania rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest kumulatywne wystąpienie przynajmniej jednej z przesłanek określonych w § 1 i okoliczności wskazanej w § 2. Warto przy tym zauważyć, że jeśli chodzi o sytuacje unormowane w art. 239b § 1 pkt 1-4 Ordynacji podatkowej, organ musi udowodnić istnienie choć jednej z nich, natomiast w odniesieniu do warunku wynikającego z art. 239b § 2 ww. ustawy ma możliwość zastosowania instytucji uprawdopodobnienia. W tym ostatnim przypadku ma zatem jedynie obowiązek wykazania, że zachodzi uzasadniona obawa lub przypuszczenie niewykonania zobowiązania (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r. sygn. akt II FSK 83/12, LEX nr 1457625, wyrok NSA z 7 lutego 2012 r. sygn. akt I GSK 720/10, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 3.5. W niniejszej sprawie organ powołał się na występowanie okoliczności unormowanych w art. 239b § 1 pkt 1 i 4 Ordynacji podatkowej w koincydencji z przesłanką unormowaną w art. 239b § 2 tej ustawy. Organ prawidłowo wykazał, że w odniesieniu do G.a S.ego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych niż ta, której dotyczy decyzja. Zasadnie zatem uznał, że w niniejszej sprawie ma miejsce sytuacja unormowana w art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Prawidłowo stwierdził również, że w odniesieniu do zobowiązania wynikającego z decyzji nr PPI/4410/44/O/13 okres do upływu terminu przedawnienia jest krótszy niż 3 miesiące, a zatem zachodzi przesłanka wskazana w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Wskazał bowiem, że termin przedawnienia zobowiązania z tytułu odsetek za zwłokę od niezapłaconych przez G. S. zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 rok upływał w dniu 31 grudnia 2013 r. Oznacza to, że początek 3-miesięczego terminu wymienionego w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej rozpoczynał się w dniu 1 października 2013 r. Natomiast decyzja dotycząca odsetek oraz postanowienie nadające jej rygor natychmiastowej wykonalności zostały wydane w dniu 8 listopada 2013 r., czyli w terminie krótszym niż trzy miesiące przed dniem kończącym bieg terminu przedawnienia. Organ nie poprzestał na udowodnieniu istnienia przesłanek unormowanych w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej. Wykazał także istnienie szeregu okoliczności faktycznych (związanych przede wszystkim z sytuacją majątkową i finansową podatnika) uzasadniających ocenę, że prawdopodobnie zobowiązanie wynikające z decyzji organu pierwszej instancji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej). W tym zakresie podniósł, że G. S. ma wieloletnie trudności w spłacie zobowiązań (są wobec niego prowadzone liczne postępowania egzekucyjne obejmujące zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r., w podatku VAT za poszczególne miesiące 2005 r., 2006 r., 2009 r., odsetki wynikające z ww. zaległości oraz należności Wojewody Ś.). Dodatkowo zaległości te osiągnęły znaczną kwotę (suma należności głównych bez odsetek wynosi łącznie: 130 033,10 zł). Ponadto organ ustalił, że skarżący zlikwidował prowadzoną działalność gospodarczą z dniem 1 lipca 2010 r., a obecnie uzyskuje niskie dochody z zatrudnienia na podstawie umowy o pracę (w 2011 r. i 2012 r. jego roczne dochody wynosiły po 3 645 zł, w okresie od stycznia do listopada 2013 r. podatnik był zatrudniony za wynagrodzeniem miesięcznym brutto w wysokości 400 zł, a od grudnia 2013 r. wynagrodzenie to zostało podwyższone do kwoty 500 zł). Jak zasadnie ocenił organ, na niewykonanie zobowiązania wynikającego z decyzji nr [...] mogło wskazywać również to, że skarżący nie posiada majątku w postaci nieruchomości lub pojazdów, jak i to, że podatnik wniósł odwołanie w sytuacji zbliżającego się terminu przedawnienia. Nie bez znaczenia w tym zakresie jest także to, że w dniu podjęcia decyzji, której dotyczy zaskarżone postanowienie, wobec skarżącego zostały wydane inne decyzje określające skarżącemu znaczne kwoty zobowiązań (decyzja nr [...]określająca zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 149 862 zł oraz decyzje nr [...],[...],[...][...]i [...]określające zobowiązanie w podatku VAT za czerwiec, wrzesień, listopad i grudzień 2008 r. w łącznej wysokości 179 214 zł). Wynikających z tych rozstrzygnięć kwot skarżący również nie uregulował. W świetle przedstawionych w zaskarżonym postanowieniu faktów i dokonanej przez organ trafnej analizy zdolności majątkowej podatnika, stwierdzić należy, że nieuzasadnione są zarzuty skargi wskazujące, że nie zostały spełnione przesłanki wskazane w przepisie art. 239b Ordynacji podatkowej. Organ właściwie przeprowadził postępowanie w zakresie nadania rygoru, udowadniając istnienie okoliczności ujętych w przepisie art. 239b § 1 pkt 1 i 4 Ordynacji podatkowej i uprawdopodabniając występowanie obawy niewykonania zobowiązania podatkowego (art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej). 3.6. Powyższej oceny nie mogą zmienić podnoszone w skardze argumenty, zarówno te wskazujące na dolegliwość przeprowadzenia egzekucji na podstawie decyzji organu pierwszej instancji, jak i te skierowane w istocie przeciwko decyzji wymiarowej, której nadano rygor. Granice rozpoznania sprawy dotyczącej rygoru natychmiastowej wykonalności określają przesłanki z art. 239b § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Nie należy do nich analiza sytuacji podatnika pod względem dolegliwości natychmiastowego wykonania decyzji ani też badanie materialnych czy też faktycznych podstaw wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. 3.7. Mając na uwadze powyższe i nie stwierdzając naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. - na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.